gru 3, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Święty Franciszek Ksawery, kapłan
Wtorek 1. tygodnia Adwentu
Ewangelia Łukasza 10:21-24
„Wszystko zostało mi powierzone przez Ojca mego; a nikt nie wie, kim jest Syn, oprócz Ojca, i kim jest Ojciec, oprócz Syna i tych, którym Syn zechce objawić”. Adwent to poznanie Syna, abyśmy mogli poznać Ojca. To poznanie nie jest jedynie intelektualne, ale relacyjne i doświadczalne. Poznać Jezusa to spotkać serce Boga, który jest miłością, miłosierdziem i prawdą. Poprzez swoje słowa, czyny i samą obecność Jezus objawia nieskończone współczucie Ojca i pragnienie relacji z ludzkością. W Jezusie Ojciec nie jest już odległy ani abstrakcyjny, ale staje się bliski, dostępny i osobisty. Okres Adwentu naznaczony jest nadzieją i oczekiwaniem. Zaprasza nas do skupienia się na wcieleniu – Bóg staje się człowiekiem w osobie Jezusa Chrystusa. Kontemplując życie i misję Jezusa, jesteśmy głębiej wciągnięci w tajemnicę tego, kim jest Bóg. W tym Adwencie jesteśmy wezwani do otwarcia naszych serc na objawienie Ojca przez Syna. Każdy krok w poznawaniu Syna przybliża nas do Ojca, przemieniając nasze serca i przyciągając nas w boskie objęcia. To jest obietnica i nadzieja Adwentu: poznając Syna, naprawdę poznajemy Ojca i Jego niezawodną miłość. Zastanówmy się: W jaki sposób moja relacja z Jezusem kształtuje moje rozumienie Boga jako kochającego Ojca i jak mogę pełniej otworzyć swoje serce na ten boski uścisk podczas Adwentu?
Don Giorgio
gru 1, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Poniedziałek 1. tygodnia Adwentu
Ewangelia Mateusza 8:5-11
„Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój; daj tylko słowo, a będzie uzdrowiony sługa mój”. Słowa setnika wyrażają postawę, która leży u podstaw Adwentu: uznanie własnej niegodności przy jednoczesnym pełnym zaufaniu w Bożą moc i miłosierdzie. Adwent jest okresem oczekiwania i przygotowań, nie tylko do świętowania narodzin Chrystusa, ale także do Jego przyjścia do naszego życia tu i teraz. Jest to czas na zatrzymanie się i zastanowienie się nad sposobami, w jakie upadamy – naszymi niedoskonałościami, grzechami i słabościami. Podobnie jak setnik, przyznajemy, że nie zasługujemy na Bożą obecność dzięki naszym własnym zasługom. Adwent nie jest jednak okresem rozpaczy czy potępiania siebie; jest raczej okresem nadziei i otwartości na przemianę. Setnik modeluje zasadniczą postawę dla Adwentu. Jest to lekcja dla wszystkich, którzy przechodzą przez Adwent: nasza niegodność nie jest barierą dla Boga, ale zaproszeniem do głębszego spotkania z Jego łaską. Wystarczy zaufać Panu i Jego Słowu, które uczyni cud w naszym życiu. Zastanówmy się: Jak mogę przyjąć pokorę i wiarę setnika w czasie Adwentu, uznając własną niegodność, a jednocześnie w pełni ufając Bożemu miłosierdziu i przemieniającej mocy Jego Słowa w moim życiu?
Don Giorgio
gru 1, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Pierwsza Niedziela Adwentu
Ewangelia – Łukasza 21:25-28,34-36
„Czuwajcie, modląc się w każdym czasie o siłę do przetrwania wszystkiego, co ma się stać, i do stanięcia z ufnością przed Synem Człowieczym”. Jezus daje jasne instrukcje, jak czekać na Pana. Dotyczy to zarówno adwentu, w który wchodzimy, jak i ostatecznego przyjścia naszego Pana. Tak więc jest to: czuwanie – bycie czujnym; modlenie się przez cały czas – utrzymywanie żywej relacji z Bogiem; stanie z ufnością – całkowite zaufanie Panu. Są to sposoby, dzięki którym przygotowujemy się do Bożego Narodzenia. Czuwanie wymaga czujności i uwagi. Adwent to czas uświadamiania sobie obecności Boga w naszym życiu i otaczającym nas świecie. Bycie duchowo przebudzonym oznacza rozpoznawanie znaków Bożej miłości i odpowiadanie na Jego wezwanie w naszych codziennych działaniach. Po drugie, modlitwa utrzymuje naszą relację z Bogiem żywą i kwitnącą. Podczas Adwentu jesteśmy zaproszeni do pogłębienia naszej więzi z Nim poprzez chwile cichej refleksji, modlitwy wspólnotowe i akty wdzięczności. Po tym następuje absolutne zaufanie Panu, które pozwala nam stawić czoła wyzwaniom z nadzieją. Ugruntowując się w wierze, możemy podejść do nadchodzących uroczystości i życiowych prób z pewnością Bożych obietnic. Te instrukcje Jezusa stanowią mapę drogową dla Adwentu, okresu duchowej odnowy, oczekiwania i radości. Podejmując czujność, modlitwę i ufność, przygotowujemy nasze serca na powitanie narodzin Chrystusa i pozostajemy niezachwiani w nadziei na Jego ostateczny powrót. Zastanówmy się: Jak mogę kultywować czujność, pogłębiać moje życie modlitewne i wzmacniać moje zaufanie do Boga, aby przygotować moje serce na narodziny Chrystusa i Jego ostateczny powrót?
Don Giorgio
lis 30, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Święty Andrzej, Apostoł – Święto
Ewangelia – Mateusza 4:18-22
„A oni natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim”. Dziś jest święto świętego Andrzeja, który jest jednym z pierwszych uczniów. Jest on bratem świętego Piotra. Podążanie za Jezusem jest bardzo łatwe, jeśli możesz zostawić wszystko inne. Ci rybacy mieli tylko swoje sieci i łodzie. Zostawili je i poszli za Jezusem. Ta natychmiastowa i pełna serca reakcja odzwierciedla głębokie zaufanie i chęć wyruszenia w nieznaną podróż wiary. Miej odwagę i siłę, by zostawić wszystko, a wtedy będziesz mógł pójść za Jezusem. Wyzwanie pozostawienia tego, co jest nam drogie – czy to dobytku, rutyny, czy nawet osobistych aspiracji – może być zniechęcające. Jednak historia świętego Andrzeja inspiruje nas do znalezienia odwagi i siły, by przedkładać nasze duchowe powołanie ponad wszystko inne. Nie chodzi tylko o fizyczne porzucenie, ale także o porzucenie rozproszeń lub przywiązań, które utrudniają nam pełne podążanie za Jezusem. Módlmy się dziś o łaskę takiego zaufania i otwartości w naszym życiu. Niech przykład św. Andrzeja zainspiruje nas do odważnej odpowiedzi na wezwanie Jezusa, pozwalając nam kroczyć ścieżką uczniostwa z wiarą i celem. Zastanówmy się: Jakie „sieci” lub przywiązania w moim życiu mógłbym porzucić, aby pełniej podążać za Jezusem i odpowiedzieć na Jego wezwanie z ufnością i otwartością?
Don Giorgio
lis 28, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Piątek 34 tygodnia czasu zwykłego
Ewangelia – Łukasza 21:29-33
„Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nigdy nie przeminą”. Wszystko przeminie, ale Słowa Jezusa Chrystusa nigdy nie przeminą. Jego słowa są Jego miłością. Słowa te są potężnym przypomnieniem wiecznej natury słów i obietnic Chrystusa. W tym fragmencie Jezus używa drzewa figowego jako przypowieści, ucząc swoich uczniów, aby obserwowali znaki czasu i ufali w pewność Jego nauk. Werset „Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nigdy nie przeminą” podkreśla trwałą i niezmienną naturę Słowa Bożego. Zapewnia nas, że podczas gdy świat fizyczny jest tymczasowy i ciągle się zmienia, miłość, prawda i obietnice Jezusa są wieczne i niezmienne. Jego słowa, będące przejawem Jego miłości, służą jako światło prowadzące przez życiową niepewność. Wzywają nas do zaufania Jego boskiemu planowi, pozostania niezłomnymi w wierze i zakotwiczenia naszego życia w wiecznej nadziei, którą znajdujemy w Nim. Refleksja nad tym fragmentem zachęca nas do nadania priorytetu Słowu Bożemu, przyjmując je nie tylko jako tekst, ale jako żywy wyraz Jego miłości i fundament naszej wiary. Zastanówmy się: „Czy naprawdę zakotwiczam swoje życie w wiecznym i niezmiennym Słowie Chrystusa, czy też nadmiernie skupiam się na tymczasowych i ulotnych aspektach tego świata?”.
Don Giorgio
