Czwartek 23 marca

Czwartek 23 marca

Czwartek czwartego tygodnia Wielkiego Postu
Święty Turibiusz z Mongrovejo, biskup
„Ale Mojżesz błagał Pana Boga swego” za lud, który popełnił wielki grzech. To jest coś, czego musimy się bardzo uczyć w naszym życiu. Błagać Pana Boga naszego za innych, szczególnie za błędy innych. To jest bardzo dobre dla naszej relacji z Bogiem. To pokazuje naszą otwartość na Boga. To pokazuje nasze zaufanie do Pana. To pokazuje naszą wolność z Panem. Nie tylko to, ale jest to również najlepszy sposób radzenia sobie z grzechami i błędami innych. Zamiast się irytować, albo zamiast się gniewać, musimy uczyć się od Mojżesza, aby błagać Pana za innych, którzy są w błędach. Jest jeszcze coś ważniejszego w modlitwie Mojżesza. Jest to jego poświęcenie siebie. Czytamy, że Pan chciał zniszczyć lud, który zgrzeszył, a z Mojżesza uczynić wielki naród. To była wielka szansa dla Mojżesza, aby stać się ojcem wielkiego narodu i zająć miejsce Abrahama. Mojżesz nie przyjął tej oferty, aby uczynić siebie czymś większym. Wybrał błaganie o miłosierdzie dla ludu. Dlatego błaganie Mojżesza jest szczególne, ponieważ błagał w swojej ofierze, błagał w swoim samozaparciu. Musimy nauczyć się błagać za innych przed Panem naszymi ofiarami i samozaparciem. Zastanówmy się: Wielki Post to czas, aby nauczyć się błagać za innych naszymi wyrzeczeniami.

Kapituła Prowincjalna w Polsce

Kapituła Prowincjalna w Polsce

22 marca w Prowincji Polskiej rozpoczęły się obrady Kapituły. Pierwszy dzień, to dzień na skupienie i modlitwę. Podczas dnia skupienia towarzyszył nam ojciec biskup Jacek Kiciński. W kolejne dni siostry będą rozmawiać o ważnych sprawach w Prowincji. Kapituła zakończy się 25 marca.

Środa 22 marca

Środa 22 marca

Środa IV tygodnia Wielkiego Postu
Pierwsze czytanie – Izajasza 49, 8-15
„Nigdy o tobie nie zapomnę”. Jakże pocieszające jest to Słowo Boże! Bóg nigdy o mnie nie zapomni. I opisuje, że Jego relacja do mnie jest lepsza niż relacja matki do dziecka. Jak bardzo osobista i intymna jest więc relacja Boga do nas! To jest rzeczywistość, która powinna być siłą napędową naszego życia. Jego miłość jest bardzo konkretna, co widzimy w słowach proroka. On odpowie, gdy będziemy wołać. Pomoże mi, gdy będę w potrzebie. Zostanę uwolniony z więzienia moich ciemności. Nigdy nie będę głodny ani spragniony. Wiatr czy słońce nigdy nie będą nas nękać. I On prowadzi nas do źródeł wody. I On przygotuje drogę dla mojej podróży. Spójrz, jak konkretna jest miłość Boga. Na tę konkretną miłość musimy odpowiedzieć naszą wdzięcznością. Tę konkretną miłość, musimy uznać w naszym życiu. W tej intymnej miłości musimy znaleźć pocieszenie i radość. Zastanówmy się: Wielki Post to czas, aby coraz bardziej uznawać intymną i konkretną miłość Boga.

Wtorek 21 marca

Wtorek 21 marca

Wtorek 4 tygodnia Wielkiego Postu
Pierwsze czytanie – Ezechiel 47:1-9,12
„Ta woda płynie na wschód aż do Araby i do morza; a płynąc do morza czyni jego wody zdrowymi”. Tutaj odczytujemy działanie łaski Bożej w naszym życiu. Łaska wypływa ze świątyni. Płynie na wszystkie strony. Rośnie w obfitości i staje się rzeką nie do przekroczenia. Następnie widzimy działanie wody na całej jej drodze. Przynosi bogactwo, owoce, wystawność, a nawet lekarstwo. Teraz musimy pomyśleć o tym w naszym życiu i o działaniu łaski Bożej w naszym życiu. Łaska pochodzi z tabernakulum. Nasza relacja z Jezusem Eucharystycznym powoduje ten efekt w naszym życiu. Łaska zaczyna płynąć we wszystkich kierunkach. Rośnie w obfitość. Nic nie może przekroczyć tej rzeki łaski. Żaden smutek, żaden kryzys, żaden problem nie będzie większy od tej łaski. Następnie ta łaska wyda owoce łaski w naszym życiu. Przyniesie owoce miłości, hojności i życzliwości w naszym życiu. Przez to nasze życie w łasce staje się uzdrawiające dla innych. Wszystko to zaczyna się od naszej relacji do Najświętszego Sakramentu. Zastanówmy się: Wielki Post jest czasem ponownego nawiązania lub pogłębienia naszej relacji z Najświętszym Sakramentem, źródłem łaski.

Poniedziałek 20 marca

Poniedziałek 20 marca

Święty Józef, mąż Najświętszej Maryi Panny
Pierwsze czytanie – 2 Samuel 7:4-5,12-14,16
Święty Józef daje nam zawsze wiele do rozważania. Święty Józef towarzyszy w naszej drodze. Święty Józef umacnia nas w chwilach zwątpienia. Św. Józef wstawia się zawsze za nami, aby Jezus był w nas bezpieczny. „Dom Twój i Twoja suwerenność będą zawsze stały bezpiecznie przede mną, a Twój tron będzie utwierdzony na wieki”. Jest to obietnica dana Ludowi Bożemu przez proroka Natana. Obecność Boga będzie zawsze z nami na wieki. I Bóg wybrał Józefa, aby był bardzo ważnym narzędziem w Jego planie. Józef wspierał Jezusa jako ojciec. A św. Józef kontynuuje swoje powołanie w każdym z nas. Bóg chce ustanowić swoje zwierzchnictwo w naszych sercach i pragnie, aby nasze serce było Jego tronem. W życiu Józefa widzimy, jak przyjmuje plan Boga w swoim życiu zmieniając własne plany, aby ustanowić zwierzchnictwo Boga w swoim życiu. Widzimy, jak z odwagą przyjmuje plan Boga. Zastanówmy się: Czy mamy odwagę jak św. Józef przyjąć plan Boga?