Obchodami naszego święta patronalnego w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny rozpoczęła się wizytacja kanoniczna we wspólnocie na Filipinach. Świętowałyśmy razem z najbliższymi współpracownikami i przyjaciółmi wspólnoty. Ta mała wspólnota na Filipinach tworzy dużą społeczność z osobami, które im pomagają na co dzień.
Prezent od św. Mikołaja 88 lat temu otrzymali Franciszka i Jan Patalas, kiedy to 6 grudnia 1934 roku na świat przyszło czwarte ich dziecko, którym była nasza Siostra Dionizja. Dziś w naszej wspólnocie świętujemy urodziny naszej kochanej Siostry, której życzymy wielu łask Bożych. Prosimy o Zdrowaś Maryjo w intencjach Siostry….uzbierajmy 88 Zdrowaś na 88 lat Siostry Dionizji.
S.M. Joanna Marcińska
Niepokalane Poczęcie Najświętszej Maryi Panny – Uroczystość
Ewangelia – Łk 1, 26-38
„Maryja powiedziała do anioła: 'Ale jakże to się stanie, skoro jestem dziewicą?”. Maryja miała ten kryzys zrozumienia, jak ma działać plan Boży. Następnie przyjmuje plan Boży „’niech mi się stanie to, co powiedziałeś'”. „To, co powiedziałeś” lub inaczej mówiąc „cokolwiek powiedziałeś” niech mi się stanie. To jest całkowite zaufanie. I absolutna odwaga, by otworzyć się na plan Boga. Maryja jest gotowa przyjąć całkowicie jakikolwiek plan Boga w Jej życiu. Nic nie przeszkadza Jej w otwarciu się na plan Boży. To jest łaska Niepokalanego Poczęcia. Wszystko w Niej w pełni współpracuje z planem Bożym. Mieć odwagę i uległość wobec planu Bożego. Zdolność do całkowitego podporządkowania się woli Bożej. Łaska przezwyciężenia kryzysu, kiedy nie wiesz, jaki jest plan Boga wobec ciebie. Możemy być w kryzysie, ponieważ nie rozumiemy, czego Bóg od nas chce. Albo możemy być w kryzysie, bo to, czego chcemy, nie dzieje się. Pierwszy to lęk przed otwarciem się na Boży plan. Potrzebujemy łaski Bożej jak Maryja. Drugi to lęk przed utratą naszych wygód. To też, potrzebujemy łaski Boga, aby pokonać nasz egoizm. Zastanówmy się: Adwent to czas odwagi, by otworzyć się na plan Boga, będąc uległym Jego łasce.
Święty Ambroży, biskup, doktor Kościoła
w środę 2. tygodnia Adwentu
Ewangelia – Mt 11, 28-30
Jezus stawia przed nami wielką ofertę. „Przyjdźcie do mnie… weźcie na swoje barki moje jarzmo…. uczcie się ode mnie……”, a „znajdziecie odpoczynek dla dusz waszych”. Chodzi o osobistą relację, jaką możemy mieć z Jezusem Chrystusem. Osobistą relację, która zaczyna się od pójścia do Niego, bycia z Nim i uczenia się od Niego. Wtedy będziemy mieli odpoczynek dla naszych dusz. Wtedy będziemy mieli pokój. Nasza intymna relacja zaczyna się od pójścia do Niego w każdej sytuacji i w każdym czasie, nie jako ostatniej deski ratunku, ale jako pierwszej deski ratunku. Mamy Jego gościnę. Wystarczy pójść do Niego. Drugim krokiem jest nie tylko pójście, ale bycie z Nim. Wziąć na swoje barki Jego jarzmo oznacza być pod Jego przewodnictwem. Jego prowadzenie jest łatwe i lekkie, ponieważ On bierze na siebie całą odpowiedzialność. Podczas gdy On nas prowadzi, przychodzi trzeci element – uczenie się od Niego. Czego się uczymy? Że On będzie tam zawsze i w każdej chwili. Tak więc pójście, wzięcie na swoje barki i uczenie się dają nam pokój. Zastanówmy się: Adwent jest czasem pójścia do miłości Boga, wzięcia na swoje barki miłości Boga i uczenia się od miłości Boga.
Wtorek II tygodnia Adwentu
Święty Mikołaj, biskup
„Nigdy nie jest wolą Ojca waszego, który jest w niebie, aby zginęło jedno z tych małych”. Tę miłość naszego Ojca w niebie mamy rozumieć i dobrze przeżywać w naszym życiu. Nasz Ojciec w niebie pragnie, aby każdy został zbawiony. Kiedy kogoś brakuje, On wyrusza na poszukiwanie zagubionego. Szuka tak długo, aż go znajdzie. Bez osądów i wniosków, On po prostu przynosi zagubionego i cieszy się z tego. Postawa Ojca Naszego zaprasza również do takiej samej postawy wobec zagubionych, wobec tych, którym się w życiu nie powiodło. Bez osądów i wniosków powinniśmy przywrócić ich do życia i światła. W tym celu musimy doświadczyć miłości naszego Ojca, która to czyni. Adwent to czas odkrywania miłości Ojca, który szuka zagubionych i przywraca ich z radością.
