paź 6, 2025 | POZYTYWNE IMPULSY
W każdym okresie życia, zwłaszcza w chwilach zamieszania, zmęczenia lub samotności, pojawiają się pomocne dłonie, które wyciągają się do nas, czasem widoczne, czasem ukryte. Rozpoznanie ich jest nie tylko kwestią wdzięczności, ale także sposobem na ponowne rozbudzenie nadziei. Te dłonie mogą przybrać formę miłego słowa, wspólnej ciszy, nieoczekiwanej hojności nieznajomego lub cichej obecności przyjaciela. Kiedy nauczymy się zatrzymać i postrzegać te gesty nie jako zbieg okoliczności, ale jako oznaki troski, boskiej lub ludzkiej, na nowo odkryjemy, że nigdy nie jesteśmy naprawdę sami. Dzisiaj nauczmy nasze serca dostrzegać i przyjmować te pomocne dłonie z pokorą i radością, a może nawet stać się nimi dla kogoś innego.
Don Giorgio
paź 5, 2025 | CHLEB POWSZEDNI
Poniedziałek 27. tygodnia okresu zwykłego
Święty Bruno, kapłan
Błogosławiona Marie-Rose Durocher
Czytanie: Jonasz 1:1–2:1-2, 11
Historia Jonasza przypomina nam, że bez względu na to, jak daleko uciekamy lub jak głęboko upadamy, plan Boży zawsze się spełnia. Jonasz próbował uciec od misji powierzonej mu przez Boga, ale nawet podczas burzy i w brzuchu ryby działało boskie miłosierdzie, kierując jego kroki ku Bożemu zamysłowi. Fragment ten ukazuje tajemniczą równowagę między ludzkim oporem a boską wytrwałością. Nasze lęki i nieposłuszeństwo nie udaremniają Bożych planów; wręcz przeciwnie, realizują się one nawet poprzez nasze porażki, przemieniając je w narzędzia łaski. W ciszy modlitwy Jonasza z głębin widzimy, że poddanie się nie jest porażką, ale początkiem odnowy. Kiedy w końcu pozwalamy, aby wola Boża działała przez nas, powraca pokój, a nasze życie staje się świadectwem Jego cierpliwości i suwerenności. Zastanówmy się: czy pozwalam, aby plan Boży realizował się w moim życiu, nawet jeśli prowadzi mnie przez burze i nieoczekiwane ścieżki, ufając, że Jego wola jest zawsze mądrzejsza i bardziej miłosierna niż moja własna?
Don Giorgio
paź 5, 2025 | CHLEB POWSZEDNI
- niedziela zwykła
Czytania: Habakuk 1:2–3; 2:2–4; 2 Tymoteusza 1:6–8, 13–14
Święta Faustyna Kowalska
Wiara nie jest biernym posiadaniem, ale żywym płomieniem, który należy podsycać i pobudzać do działania.
Prorok przypomina nam, że „sprawiedliwy dzięki wierze będzie żył”, życiem zakorzenionym nie w strachu czy rezygnacji, ale w zaufaniu, że Boże obietnice są trwałe. Święty Paweł, pisząc do Tymoteusza, zachęca go do ponownego rozpalania daru otrzymanego poprzez nałożenie rąk, nawiązując do łaski, którą otrzymaliśmy podczas bierzmowania: Ducha siły, miłości i odwagi. Ten dar nie ma pozostawać w uśpieniu; musi on dawać nam siłę do znoszenia trudności dla Ewangelii, nie z naszych własnych zasobów, ale z mocy, która pochodzi od Boga. Życie wiarą oznacza zatem pozostawanie zakorzenionym w Bożej obietnicy, podtrzymywanie płomienia Jego Ducha w nas i stawianie czoła próbom uczniostwa z odwagą. Prawdziwa wiara to nie tylko przetrwanie; to życie, które promieniuje obecnością Boga w każdym wyzwaniu, jakie znosimy. Zastanówmy się: czy pielęgnuję płomień wiary i dar Ducha, który otrzymałem, pozwalając mu dać mi siłę do znoszenia trudności i odważnego życia dla Ewangelii?
Don Giorgio
paź 4, 2025 | POZYTYWNE IMPULSY
Bycie zadowolonym z tego, co niezbędne, ma głęboką i transformującą moc. W świecie, który nieustannie nakłania nas do zdobywania więcej, osiągania więcej i bycia kimś więcej, wybór tego, co niezbędne, jest cichym aktem odwagi i źródłem głębokiej wewnętrznej wolności. Zadowolenie z tego, co niezbędne, uczy nas doceniać życie w jego najprawdziwszej formie, nie za jego błyskotliwe rozrywki, ale za jego trwałą istotę. Wdzięczność rośnie, gdy przestajemy gonić za tym, co nadmierne, i zaczynamy dostrzegać piękno tego, co nas podtrzymuje. W tej postawie wystarczalności zakorzenia się spokój, a radość staje się bardziej dostępna. Prawdziwa satysfakcja nie rodzi się z obfitości, ale z harmonii: gdy to, co mamy, odpowiada temu, co naprawdę ma znaczenie. I w tej przestrzeni odkrywamy wolność, której żadna nadmierna ilość nie mogłaby nam zapewnić. Przestajemy mierzyć nasze życie nagromadzonymi dobrami i zaczynamy patrzeć przez pryzmat znaczenia: wspólny posiłek w prostocie, szczere słowo, schronienie, które chroni, chwila ciszy, która koi. Tego rodzaju szczęście nie jest łatwo zachwiać okolicznościami, ponieważ nie zależy od posiadania wszystkiego, ale od dostrzegania wartości tego, co naprawdę ma znaczenie.
Don Giorgio
paź 4, 2025 | CHLEB POWSZEDNI
Święty Franciszek z Asyżu
Sobota 26. tygodnia okresu zwykłego
Pierwsze czytanie Baruch 4:5-12, 27-29
Święty Franciszek z Asyżu żył z sercem zawsze zwróconym ku Bogu, odpowiadając na wezwanie Barucha, aby wierzyć, że nawet na wygnaniu lub w czasie próby miłosierdzie Boże nie opuści Jego ludu. Franciszek oddał całą swoją istotę Bogu, nie tylko w modlitwie, ale w każdym działaniu swojego życia. Jego prostota, troska o stworzenie, miłość do ubogich i radość z Ewangelii były owocami serca zakotwiczonego w boskiej obecności. Czytanie przypomina nam, że kiedy błądzimy, Pan nadal woła nas z czułością, zapraszając do powrotu całym sercem. Podobnie jak Franciszek, jesteśmy zaproszeni do kultywowania postawy, która nie jest rozpraszana przez dobra materialne, troski czy dumę, ale pozostaje wolna i otwarta na głos Boga. Serce, które spoczywa w Bogu, staje się lekkie, spokojne i zdolne do promieniowania miłością do innych. Zastanówmy się: czy podobnie jak św. Franciszek jestem gotów, aby moje serce było zawsze otwarte na Boga – ufając Jego miłosierdziu, porzucając rozpraszające mnie rzeczy i pozwalając, aby Jego miłość kształtowała każdy mój wybór?
Don Giorgio
