wrz 16, 2025 | CHLEB POWSZEDNI
Święci Korneliusz, papież, i Cyprian, biskup, męczennicy
Wtorek 24. tygodnia okresu zwykłego
Pierwsze czytanie 1 Tm 3, 1-13
Święty Paweł nakreśla cechy, jakich oczekuje się od przywódców Kościoła: uczciwość, umiar, wierność, samokontrola, gościnność i dobra reputacja zarówno w społeczności, jak i poza nią. Przywództwo w Ewangelii nie polega na władzy czy prestiżu, ale na świadectwie. Chodzi o życie w taki sposób, aby Ewangelia była widoczna w codziennym życiu. Święci Korneliusz i Cyprian, których pamięć dziś czcimy, uosabiają te cechy nie w wygodzie, ale w cierpieniu. Przewodzili Kościołowi z odwagą i wiernością w czasach prześladowań, pokazując, że prawdziwa władza jest zakorzeniona w służbie i poświęceniu. Ich przykład przypomina nam, że każdy chrześcijanin, w miarę swoich możliwości, jest powołany do przewodzenia poprzez świadectwo, czy to w rodzinie, wspólnocie, czy w Kościele. Najważniejsza nie jest elokwencja ani pozycja, ale jakość życia ukształtowana przez Ewangelię: życie, w którym miłość, pokora i wytrwałość przemawiają głośniej niż słowa. Zastanówmy się: czy jakość mojego codziennego życia, naznaczona uczciwością, pokorą i służbą, świadczy o Ewangelii w taki sposób, że inni mogą dostrzec Chrystusa żywego we mnie, nawet bez słów?
Don Giorgio
wrz 15, 2025 | CHLEB POWSZEDNI
Matka Boża Bolesna
Poniedziałek 24 tygodnia zwykłego
Pierwsze czytanie 1 List do Tymoteusza 2:1-8
Święty Paweł zachęca nas do modlitwy za wszystkich, ponieważ Chrystus oddał się za wszystkich jako okup. Jego ofiara nie była ograniczona, wybiórcza ani częściowa – była uniwersalna, płynąca z nieskończonej miłości Boga. Modlitwa nie jest więc tylko pobożnym aktem, ale uczestnictwem w tej samej miłości. Modlić się za wszystkich ludzi to powtórzyć gest Chrystusa, który wyciągnął ramiona na krzyżu dla każdej duszy. Paweł przypomina nam również, że modlitwa ta musi być wolna od gniewu i kłótni; nie jest narzędziem usprawiedliwiania siebie lub potępiania innych, ale sposobem wstawiennictwa w duchu ofiarności Chrystusa. W dniu wspomnienia Matki Bożej Bolesnej widzimy w Maryi doskonały przykład tej miłości: u stóp krzyża stała w cichej modlitwie, łącząc swoje przebite serce z ofiarą swojego Syna. Jej smutek nie był goryczą, ale miłością ofiarowaną całej ludzkości. Stać z Maryją oznacza nauczyć się, jak pozwolić, aby nasze modlitwy były kształtowane przez krzyż, uniwersalne, bezinteresowne i zakorzenione w miłości, która zbawia. Zastanówmy się: czy pozwalam, aby moja modlitwa płynęła z powszechnej miłości Chrystusa, wolna od gniewu i kłótni, i czy, podobnie jak Maryja u stóp krzyża, wstawiam się z sercem otwartym na wszystkich, nawet w smutku?
Don Giorgio
wrz 14, 2025 | CHLEB POWSZEDNI
Święto Podwyższenia Krzyża Świętego
Czytania: Księga Liczb 21:4-9, List do Filipian 2:6-11 i Ewangelia według św. Jana 3:13-17:
Święto Podwyższenia Krzyża Świętego zachęca nas do kontemplacji tajemnicy Krzyża w świetle Pisma Świętego. W Księdze Liczb 21:4–9 miedziany wąż podniesiony przez Mojżesza na pustyni staje się symbolem uzdrowienia – zapowiedzią Chrystusa, który podniesiony na krzyżu przynosi uzdrowienie naszym zranionym grzechem sercom. Kiedy patrzymy na krzyż z wiarą, odkrywamy, że nawet nasze najgłębsze rany mogą stać się miejscami, w których Bóg wylewa nowe życie. List do Filipian 2, 6-11 ujawnia głębię pokory Chrystusa: choć był Bogiem, postanowił ogołocić się, przyjmując ludzką naturę i godząc się na śmierć na krzyżu. W tym najwyższym akcie pokornej miłości uczymy się, czym jest prawdziwa miłość – ofiarna, miłosierna i pozbawiona pychy. Wreszcie, w Ewangelii św. Jana 3, 13-17 Jezus oświadcza, że został wywyższony, aby wszyscy, którzy w Niego wierzą, mieli życie wieczne. Krzyż, daleki od bycia znakiem porażki, staje się bramą do wiecznej nadziei. Niosąc nasze własne krzyże z ufnością, podążamy ścieżką, która nie prowadzi do rozpaczy, ale do radości zmartwychwstania i wiecznej komunii z Bogiem. Zastanówmy się: co krzyż objawia mi o sposobie, w jaki kocham, o ranach, które noszę, i o nadziei, jaką pokładam w Bożej obietnicy życia wiecznego?
Don Giorgio
wrz 14, 2025 | AKTUALNOŚCI
Cochem. W następstwie festynu winnego i regionalnego miasto Cochem zaprosiło w minioną środę na tradycyjne przyjęcie w zamku Reichsburg. Burmistrz Walter Schmitz powitał licznych gości ze świata polityki, administracji i życia społecznego. Powitał również nową parę królewską: królową wina Alicię Steffens oraz księżniczkę wina Leę Schlag, które przejęły swoje funkcje od Viktorii Göbel i Johanny Heimes.
W swoim przemówieniu Schmitz podsumował pięciodniowy festiwal wina i regionalny w bardzo pozytywny sposób: „Pomimo negatywnych prognoz pogody udało nam się świętować radosny, pełen atmosfery i spokojny festiwal – bez żadnych znaczących incydentów”. Szczególnie podkreślił zaangażowanie pracowników miejskich, winiarzy, stowarzyszeń i pomocników. Ponadto osiągnięto nowy rekord, osiągając obroty w wysokości ponad 261 000 euro.
Najważniejszym punktem programu przyjęcia było wręczenie talerza herbowego 2025, najwyższego odznaczenia miasta Cochem. Rada miejska jednogłośnie postanowiła przyznać ten zaszczyt siostrze Felicitas Pöller.
Urodzona w 1954 roku zakonnica wstąpiła w 1973 roku do Zgromadzenia Sióstr Maryi Niepokalanej, a w 2012 roku przybyła do klasztoru w Cochem.
Wcześniej pracowała jako wychowawczyni, kierowniczka domu opieki i duszpasterz w pomocy osobom starszym. W regionie Mozeli, gdzie początkowo nie chciała mieszkać, szybko się zaaklimatyzowała – mimo że jej przyjazd nie przebiegł gładko: podczas podróży pociągiem skradziono jej torbę z wszystkimi dokumentami. Jednak w Cochem została ciepło przyjęta.
Od samego początku była dla wielu osób osobą kontaktową we wszystkich sytuacjach życiowych: „Potrafiła inspirować, słuchać i działać” – docenił Schmitz. Siostra Felicitas towarzyszyła chorym i umierającym, dodawała otuchy i pewności siebie i była głęboko zakorzeniona w życiu miasta. Organizowała akcje pomocy dla dzieci w obozie romskim na Słowacji i angażowała się na rzecz osób potrzebujących.
Wyróżniały ją również drobne gesty: pewnego razu mimochodem zdradziła burmistrzowi, że w klasztorze każdego ranka modlą się za władze miasta i gminy.
Kiedy w 2025 roku klasztor został zamknięty po ponad 70 latach działalności w Cochem, siostra Felicitas, zgodnie ze swoją przysięgą, z ciężkim sercem musiała powrócić do swojego poprzedniego miejsca pracy w Berlinie.
Pożegnanie poruszyło wielu mieszkańców Cochem, pojawiły się petycje i listy, aby przekonać ją do pozostania – bezskutecznie. „Cochem stracił wraz z nią dobrą chrześcijańską duszę” – powiedział Schmitz.
Tym większa była radość, że powróciła ona ponownie do Cochem i została uhonorowana w zamku Reichsburg.
Goście przyjęli tę decyzję długimi brawami. „Po całym jej zaangażowaniu na rzecz bliźnich przyznanie jej talerza herbowego było tylko logicznym krokiem” – wyjaśnił Schmitz podczas wręczania nagrody.
Wochenspiegel, 10 września 2025 r.
Zdjęcie: Jens Weber
wrz 14, 2025 | AKTUALNOŚCI
Pod koniec sierpnia do naszej misji na Indonezji dołączyła siostra Sylwia Frączek z Polski. Siostra jest katechetką chętnie i aktywnie pracującą z dziećmi i młodzieżą. Takiej osoby potrzebowałyśmy na Flores, w parafii, gdzie posługują nasze siostry. Miejscowa ludność przywitała siostrę Sylwię z wielką radością. Jej przyjazd zbiegł się z obchodami 50 urodzin siostry Augusty, dlatego siostry i kandydatki urządziły we wspólnocie święto, na które zaprosiły najbliższych współpracowników. Dziękujmy Bogu za rozwój naszej misji w Indonezji i pamiętajmy w modlitwie o tym pięknym dziele.
