gru 16, 2025 | CHLEB POWSZEDNI
17 grudnia
Czytanie: Księga Rodzaju 49:2, 8-10
Wraz z nadejściem ostatnich, najbardziej intensywnych dni Adwentu, błogosławieństwo wypowiedziane nad Judą podnosi nasze serca ku tajemnicy trwałej obecności Boga w historii. „Berło nie odejdzie od Judy” nie jest jedynie stwierdzeniem dotyczącym sukcesji królewskiej, ale obietnicą, że przewodnia władza Boga pozostanie wśród Jego ludu. Przez pokolenia naznaczone wygnaniem, porażką i nadzieją berło to nieustannie wskazuje na Mesjasza, Jezusa, zrodzonego z rodu Judy, którego królestwo nie opiera się na dominacji, ale na wiernej obecności. Adwent zachęca nas do uznania, że Bóg nie porzuca ludzkiej historii; On pozostaje, towarzyszy i wypełnia swoje słowo w czasie. Czekając na przyjście Chrystusa, przypominamy sobie, że Jego panowanie jest już bliskie, cicho kształtując nasze życie i wzywając nas do zaufania w stałość Boga, który pozostaje z nami, pokolenie po pokoleniu. Zastanówmy się: Adwent jest czasem zaufania w wierną obecność Boga, uznając, że Jego przewodnictwo i obietnica pozostają wśród nas, gdy czekamy na przyjście Chrystusa Króla.
Don Giorgio
gru 15, 2025 | CHLEB POWSZEDNI
Wtorek trzeciego tygodnia Adwentu
Czytanie: Sofoniasza 3:1-2, 9-13
W miarę jak Adwent zbliża nas do przyjścia Pana, Sofoniasz przypomina nam, gdzie naprawdę zakorzenia się zbawienie: nie w sile ani samowystarczalności, ale w pokorze i zaufaniu. Bóg obiecuje wybawienie „ludowi pokornemu i cichemu”, tym, którzy nie ufają własnej mocy, ale uciekają się do imienia Pana. Ta resztka nie polega na hałasie, dumie ani dominacji; żyje cicho przed Bogiem, uważna i wierna. Adwent zaprasza nas do tej samej postawy serca, do porzucenia arogancji, fałszywego poczucia bezpieczeństwa i zarozumiałości, aby nadzieja mogła znaleźć przestrzeń do wzrostu. Ubodzy i pokorni potrafią rozpoznać zbawienie, ponieważ znają swoją potrzebę; czekają z otwartymi rękami, a nie zaciśniętymi pięściami. W tym okresie Bóg zapewnia nas, że Jego zbawcze dzieło zaczyna się wszędzie tam, gdzie pokora robi Mu miejsce, aby mógł zamieszkać. Zastanówmy się: Adwent to okres, w którym uczymy się pokory i skromności, szukając schronienia w imieniu Pana, aby Jego obiecane zbawienie mogło zakorzenić się w nas.
Don Giorgio
gru 14, 2025 | CHLEB POWSZEDNI
Poniedziałek trzeciego tygodnia Adwentu
Czytanie: Lb 24, 2-7. 15-17a
W miarę jak Adwent się pogłębia, starożytna przepowiednia Balaama kieruje naszą uwagę ku cichej pewności Bożej obietnicy: „Gwiazda wyjdzie z Jakuba, a laska powstanie z Izraela”. Nawet wypowiedziane przez obcego proroka słowa te ujawniają, że Boży plan zbawienia wykracza poza granice i realizuje się pomimo ludzkiego oporu. Gwiazda wskazuje na Jezusa, światło, które nie migocze w ciemności, podczas gdy laska symbolizuje przewodnictwo i autorytet zakorzeniony nie w sile, ale w wierności. Adwent zachęca nas do odczytywania znaków z uważnym sercem, ucząc nas rozpoznawać światło Chrystusa, które już wschodzi na horyzoncie naszego życia. W czasach zamieszania lub oczekiwania ta obietnica dodaje nam otuchy: Boże przewodnictwo jest pewne, a Jego światło niezawodne. Oczekiwanie na przyjście Pana oznacza poddanie się Jego przewodnictwu, ufając, że wschodząca Gwiazda oświeci naszą drogę i zgromadzi nas w pokoju Jego królestwa. Zastanówmy się: Adwent jest czasem uważnego oczekiwania, kiedy uczymy się rozpoznawać wschodzące światło Chrystusa, przewodnią Gwiazdę, która prowadzi nas z pewną nadzieją przez ciemność ku obiecanej przez Boga pełni.
Don Giorgio
gru 13, 2025 | CHLEB POWSZEDNI
Trzecia niedziela Adwentu
Czytania: Izajasz 35:1–6a, 10; List św. Jakuba 5:7–10; Ewangelia św. Mateusza 11:2–11
Trzecia niedziela Adwentu zachęca nas do radowania się nadzieją, która już teraz wypełnia się na naszych oczach. Wołanie Izajasza: „Bądźcie silni, nie lękajcie się!” zapewnia nas, że Bóg nie zwleka z powodu obojętności – On zdecydowanie przychodzi, aby zbawić, uzdrowić i przywrócić to, co zostało zniszczone. Święty Jakub pomaga nam zrozumieć, jak należy czekać: z cierpliwym sercem, mocną nadzieją, opierając się pokusie narzekania lub wzajemnego zgorzknienia. Adwentowa cierpliwość nie jest bierną rezygnacją, ale cichą siłą zakorzenioną w zaufaniu. W Ewangelii pytanie Jana Chrzciciela odzwierciedla nasze własne chwile zwątpienia, a odpowiedź Jezusa jest uderzająco konkretna: życie ulega przemianie, cierpienie zostaje dotknięte, a ubodzy otrzymują dobrą nowinę. Obecność Jezusa przemienia samą rzeczywistość. Ta niedziela przypomina nam, że radość adwentowa wynika z uznania, że zbawienie nie jest tylko obietnicą – ono już się dokonuje. Błogosławieni są ci, którzy nie potykają się o sposób, w jaki Bóg przychodzi, ale uczą się widzieć, czekać i radować się, gdy Jego zbawcza obecność przemienia świat i nasze serca. Zastanówmy się: Adwent jest czasem cierpliwej i radosnej nadziei, kiedy uczymy się rozpoznawać Boga już działającego wśród nas, umacniającego przerażone serca i przemieniającego życie poprzez zbawczą obecność Chrystusa.
Don Giorgio
gru 13, 2025 | AKTUALNOŚCI
9 grudnia w Raciborskim Centrum Kultury odbyła się uroczysta gala w ramach XXIII Dni Księdza Prałata Stefana Pieczki, podczas której wręczono medale „Unitas in Veritate”. Wyróżnienie to przyznawane jest osobom szczególnie zasłużonym dla wspólnoty lokalnej oraz życia publicznego, które swoją postawą, działaniem i zaangażowaniem wcielają w życie wartości jedności i prawdy.
Medal „Unitas in Veritate” – czyli „Jedność w Prawdzie” – jest prestiżowym wyróżnieniem, którego celem jest docenienie tych, którzy poprzez swoją codzienną pracę, działalność społeczną, edukacyjną czy religijną przyczyniają się do rozwoju wspólnot lokalnych oraz kształtowania pozytywnych postaw społecznych. Przyznanie medalu symbolizuje nie tylko uznanie za konkretne osiągnięcia, ale także podkreśla znaczenie konsekwentnego działania zgodnego z wartościami moralnymi i duchowymi.
Decyzją Kapituły Medalu im. Księdza Prałata Stefana Pieczki jedną z uhonorowanych została s. M. Paulina Szczepańczyk SMI. Nagrodę otrzymała za ogromny wkład w szerzenie kultu służebnicy Bożej s. Dulcissimy Hoffmann SMI oraz za tworzenie i umacnianie atmosfery duchowej na ziemi raciborskiej, o czym w swojej laudacji mówiła pani Aleksandra Gamrot.
W imieniu laureatki podziękowania za przyznane wyróżnienie złożyła s. dr Elżbieta Cińcio SMI, podkreślając, że wiadomość o nagrodzie bardzo siostrę Pauliną wzruszyła. Ze względu na stan zdrowia s. Paulina nie mogła wziąć udziału w uroczystości osobiście, jednak przekazała serdeczne podziękowania za docenienie jej długoletniej posługi.
Uroczystość zgromadziła przedstawicieli władz samorządowych, środowisk kościelnych, instytucji kultury oraz mieszkańców regionu. W wydarzeniu brały udział także Siostry Maryi Niepokalanej ze wspólnoty w Raciborzu oraz raciborskiego Brzezia, gdzie s. Paulina przez wiele lat pełniła swoją posługę. Gala była także okazją do refleksji nad wartościami, które przyświecały życiu i posłudze ks. prałata Stefana Pieczki – jednością, prawdą i odpowiedzialnością za drugiego człowieka.
Na zakończenie wręczenia prestiżowych nagród wszystkim laureatom gratulował prezydent miasta Raciborza Jacek Wojciechowicz.
Wspaniałym punktem tego wieczoru był koncert raciborskich muzyków. Na scenie zabrzmiał koncert „E Lucevan le Stelle” w wykonaniu Tomasza Jedza i Arkadiusza Popławskiego.
Gratulujemy s. M. Paulinie Szczepańczyk SMI prestiżowego wyróżnienia, będącego wyrazem wdzięczności wspólnoty za jej długoletnią posługę, oddanie sprawom służebnicy Bożej s. M. Dulcissimy Hoffmann SMI oraz za nieustanną troskę o życie duchowe mieszkańców i szerzenie wartości duchowych i moralnych.
s. Małgorzata Cur SMI
