paź 23, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Środa 29. tygodnia czasu zwykłego
Święty Jan z Capistrano, kapłan
Ewangelia – Łukasza 12:39-48
W tej Ewangelii czytamy o relacji między Mistrzem a zarządcami gospodarstwa domowego w porównaniu z relacją w uczniostwie. Jezus używa przypowieści o panu i zarządcy, aby nauczyć swoich uczniów o znaczeniu czujności, odpowiedzialności i wierności w ich relacji z Bogiem. Pan reprezentuje Boga, a szafarze symbolizują uczniów lub naśladowców, którym powierzono opiekę nad Jego domem, co odnosi się do ich duchowych obowiązków i odpowiedzialności. Jezus podkreśla, że dobry szafarz to taki, który jest czujny i pilny, wiernie wypełniając wolę pana, podczas gdy niewierny szafarz zaniedbuje te obowiązki i nadużywa swojej władzy. Przypowieść ta podkreśla również ideę odpowiedzialności: ci, którzy otrzymują wiele w zakresie wiedzy, odpowiedzialności i zasobów, będą podlegać wyższym standardom, a brak działania zgodnie z wolą Boga pociąga za sobą większe konsekwencje. Nauczanie to podkreśla podstawowe wartości uczniostwa – bycie przygotowanym na powrót Boga, bycie odpowiedzialnym za to, co zostało nam powierzone i wierne życie w oczekiwaniu na sąd. Wszyscy ci ludzie wokół nas są nam powierzeni. Zastanówmy się: Jak traktuję wszystkich tych, którzy są wokół mnie?
Don Giorgio
paź 22, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Wtorek 29. tygodnia czasu zwykłego
Święty Jan Paweł II, papież
Ewangelia Łukasza 12:35-38
„Szczęśliwi słudzy, których pan zastanie obudzonych, gdy nadejdzie”. Robimy więc to, czego chce pan. Jesteśmy szczęśliwi, że Pan zastał nas obudzonych. Byliśmy przebudzeni, ponieważ chcieliśmy robić to, czego chce od nas Mistrz. Jezus wzywa swoich uczniów, aby byli czujni i gotowi na Jego powrót, podkreślając znaczenie duchowego czuwania i uważności na wolę Bożą. Wyobrażenie sług czekających na powrót swego pana podkreśla tematy wierności, odpowiedzialności i gotowości. Pomysł, że „szczęśliwi ci słudzy, których pan zastanie obudzonych, gdy przyjdzie” sugeruje, że jest nagroda za bycie czujnym i robienie tego, czego się od nas oczekuje. Ta gotowość nie wynika ze strachu, ale z pragnienia czynienia Jego Woli, wiedząc, że spełnienie pochodzi z dostosowania się do Jego woli. Odnajdujemy szczęście, ponieważ chętnie decydujemy się robić to, czego Bóg dla nas pragnie, pozostając duchowo aktywni i wierni. Jest to piękny wyraz relacji między wierzącym a Bogiem, w której gotowość wynika z miłości i oddania, a nie tylko z obowiązku. Zastanówmy się: Moja wierność Bogu wypływa z poczucia obowiązku wobec Boga czy z miłości do Niego?
Don Giorgio
paź 21, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Poniedziałek 29 tygodnia czasu zwykłego
Ewangelia Łukasza 12:13-21
„Duszo moja, masz pod dostatkiem dóbr na długie lata; nie troszcz się o nic, jedz, pij, baw się dobrze”. Głupotą jest organizowanie swojego życia wokół rzeczy materialnych, ponieważ nasze życie nie składa się wyłącznie z rzeczy materialnych. Kiedy redukujemy nasze życie do tego, wszystko się wali. Człowiek z przypowieści przez długi czas gromadził rzeczy materialne dla swojego ciała. Ale kto może zapewnić mu ten czas? Czy rzeczy materialne mogą uczynić go szczęśliwym? Nie. Można gromadzić rzeczy materialne, ale nie ma pewności, że będzie się z nich korzystać. Pokazuje to, że bogactwo materialne jest ulotne i zawodne jako podstawa naszego życia. Bogaty człowiek w tej historii popełnia błąd, wierząc, że gromadzenie dóbr zabezpieczy jego przyszłość, pozwalając mu „wyluzować” i cieszyć się komfortem. Nasza prawdziwa wartość i szczęście nie mogą być zakorzenione w dobrach materialnych. Chociaż rzeczy te mogą zapewnić tymczasową satysfakcję, nie są esencją życia. Zamiast tego jesteśmy zachęcani do poszukiwania głębszego znaczenia i celu poza bogactwem lub dobrami materialnymi, inwestując w relacje – relacje z Bogiem i innymi ludźmi oraz życie zgodne z miłością, hojnością i wiarą. Przypowieść ta służy jako potężne przypomnienie, aby żyć z wieczną perspektywą, koncentrując się na tym, co naprawdę ważne, zamiast być pochłoniętym przez doczesne troski. Zastanówmy się: Jak wiele bezpieczeństwa w moim codziennym życiu pochodzi z rzeczy, które naprawdę mają znaczenie?
Don Giorgio
paź 15, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Środa 28 tygodnia okresu zwykłego
Święta Jadwiga, zakonnica
Święta Małgorzata Maria Alacoque, dziewica
Ewangelia Łukasza 11:42-46
„Wy, którzy płacicie dziesięcinę z mięty i ruty, i wszelkiego rodzaju ziół ogrodowych, a pomijacie sprawiedliwość i miłość Boga!”. Jest to tak zwana postawa faryzejska. Przywiązuje ona większą wagę do reguł i zwyczajów stworzonych przez człowieka, ponieważ inni zwracają na nie uwagę. Ignoruje ważne zasady, takie jak sprawiedliwość i to, jak Bóg kocha każdego z nas. Zachowanie faryzeuszy odzwierciedla troskę o zewnętrzne pozory i przestrzeganie zasad stworzonych przez człowieka, aby wyglądać sprawiedliwie w oczach innych. Brakuje im jednak sedna prawdziwej wiary: zaangażowania w sprawiedliwość, współczucie i miłość. Krytyka Jezusa podkreśla napięcie między zewnętrzną religijnością a wewnętrzną prawością. Służy jako przypomnienie, że życie duchowe nie polega na wypełnianiu rytualnych rubryk, ale na ucieleśnianiu podstawowych zasad sprawiedliwości, miłosierdzia i miłości do innych, które odzwierciedlają Bożą miłość do wszystkich. To przesłanie zachęca nas do spojrzenia poza powierzchnię religijnych lub moralnych zobowiązań i dostosowania naszych działań do głębszych wartości, które szanują zarówno Boga, jak i godność innych. Zastanówmy się: W jaki sposób mogę upewnić się, że moje zewnętrzne działania są zgodne z głębszymi wartościami sprawiedliwości i miłości, a nie tylko spełniają zewnętrzne oczekiwania?
Don Giorgio
paź 14, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Święta Teresa z Ávila, dziewica, doktor Kościoła
Wtorek 28. tygodnia czasu zwykłego
Ewangelia Jana 15:1-8
„Zamieszkajcie we Mnie, tak jak Ja w was”. Jezus czyni swój dom w nas, a my musimy uczynić dom w Nim. Ten związek to wspólne zamieszkiwanie, to życie razem. To nie tylko wspólne mieszkanie w domu. Jezus zaprasza nas do głębokiej, ciągłej relacji wzajemnego zamieszkiwania. Ta relacja jest czymś więcej niż tylko okazjonalnym lub powierzchownym połączeniem; chodzi o życie w pełnej komunii z Chrystusem, pozwalając Jego obecności kształtować nas i przemieniać. Wyrażenie „zamieszkaj we mnie” sugeruje ciągły, aktywny wysiłek, aby żyć w harmonii z naukami Chrystusa, codziennie szukać Jego obecności i dostosowywać nasze życie do Jego woli. Z drugiej strony, „tak jak Ja czynię moje w tobie” ujawnia, że Jezus nie jest od nas odległy ani oderwany; jest obecny w nas, prowadząc, wzmacniając i napełniając nas swoją miłością. To wspólne zamieszkiwanie lub wzajemne zamieszkiwanie nie polega jedynie na byciu blisko Jezusa w sensie metaforycznym, ale oznacza wspólne życie. Zastanówmy się: Czy moja relacja z Jezusem jest relacją przemieniającą, w której cała moja istota jest kształtowana przez moje połączenie z Chrystusem?
Don Giorgio
