Czwartek 13. tygodnia okresu zwykłego
Ewangelia: Mt 9,1-8
W dzisiejszej Ewangelii Jezus uzdrawia paralityka, ale zanim przywróci mu zdrowie fizyczne, mówi najpierw: „Odwagi, synu mój; twoje grzechy są odpuszczone”. Uczeni w Piśmie natychmiast dostrzegają znaczenie tych słów, gdyż tylko Bóg może odpuszczać grzechy. Aby objawić swoją boską tożsamość, Jezus dokonuje widocznego cudu uzdrowienia, udowadniając, że posiada niewidzialną władzę odpuszczania grzechów. Fizyczne uzdrowienie staje się znakiem jeszcze większej rzeczywistości: Jezus jest Bogiem, który przyszedł, aby przywrócić do życia całą osobę. Uzdrawia nie tylko zranione ciała, ale także zranione serca, obciążone sumienia i zerwane relacje z Bogiem. Grzech jest najgłębszym paraliżem ludzkiej duszy, a przebaczenie jest jej największym wyzwoleniem. Przez przebaczenie i uzdrowienie Jezus objawia serce Boga, który pragnie nie tylko ulżyć w naszym cierpieniu, ale także całkowicie nas odnowić. Każde spotkanie z Chrystusem jest zatem zaproszeniem do doświadczenia zarówno Jego miłosierdzia, jak i Jego mocy. Ten sam Pan, który przebaczył paralitykowi, nadal przebacza nam w sakramencie pojednania i umacnia nas swoją uzdrawiającą łaską. Ewangelia zachęca nas, byśmy zbliżali się do Jezusa z ufnością, wierząc, że Ten, który stoi przed nami, jest nie tylko człowiekiem pełnym współczucia, ale Synem Bożym, który jako jedyny ma moc odpuszczania grzechów, uzdrawiania każdej rany i odnawiania wszystkiego. Zastanówmy się: czy naprawdę wierzę, że Jezus jest Bogiem, który jako jedyny ma moc odpuszczenia moich grzechów i uzdrowienia każdej rany w moim życiu, i czy zbliżam się do Niego z ufnością, pozwalając Mu całkowicie mnie odnowić?
Don Giorgio