- niedziela zwykła
Święta Anna i św. Joachim
Czytania:
1 Król. 3:5,7-12; Psalm 118(119):57,72,76-77,127-130; Panie, jakże miłuję Twoje prawo! Rzym. 8:28-30; Mt 13:44-52.
Dzisiejsza liturgia uczy nas, że mądrość to zdolność rozpoznawania i wybierania tego, co naprawdę ma trwałą wartość. Salomon nie prosi Boga o bogactwo ani władzę, lecz o mądre i roztropne serce, zdolne do poznania Bożych dróg. Psalm odzwierciedla to pragnienie, głosząc, że Prawo Boże jest cenniejsze niż największe skarby ziemskie. Święty Paweł ujawnia następnie źródło tej mądrości: miłosierny plan Boga, poprzez który nieustannie kształtuje nas na obraz swojego Syna. W Ewangelii Jezus przedstawia Królestwo Niebieskie jako ukryty skarb, perłę wielkiej wartości oraz sieć rybacką, która ostatecznie oddziela to, co dobre, od tego, co złe. Uczeń Królestwa nie jest zatem kimś, kto odrzuca przeszłość lub ślepo przyjmuje nowości, ale tym, kto umie „wyciągać ze swojego skarbca to, co nowe, i to, co stare”. Zakorzeniony w wiecznej prawdzie Słowa Bożego, uczeń pozostaje otwarty na zawsze nowe działanie Ducha Świętego. Mądrość chrześcijańska polega właśnie na tym rozeznaniu: zachowywaniu tego, co ponadczasowe, przy jednoczesnym przyjmowaniu nowych sposobów, w jakie Bóg nadal przemawia i działa. W dniu wspomnienia św. Anny i św. Joachima przypominamy sobie, jak wiara jest przekazywana z pokolenia na pokolenie. To, co stare, staje się fundamentem, na którym może rozkwitać to, co nowe. Serce ukształtowane przez mądrość Bożą rozpoznaje prawdziwy skarb, pozwala się upodabniać do Chrystusa i uczy się mądrze rozróżniać między tym, co należy zachować, a tym, co należy przyjąć jako nowy dar Boży. Zastanówmy się: czy szukam mądrości pochodzącej od Boga, która pozwala mi rozpoznać prawdziwy skarb Jego Królestwa i wiernie rozróżniać między tym, co należy zachować, a tym, do czego Bóg wzywa mnie, abym przyjął na nowo?
Don Giorgio