Święty Wawrzyniec, diakon i męczennik – święto
Ewangelia: J 12, 24–26 W dzisiejszej Ewangelii Jezus objawia zasadę, jaką powinien kierować się każdy prawdziwy uczeń: „Jeśli ziarno pszenicy nie wpadnie w ziemię i nie obumrze, pozostaje tylko pojedynczym ziarnem; jeśli jednak obumrze, przynosi obfity plon”. Bycie uczniem nie polega na zachowaniu siebie, lecz na oddaniu się w miłości. Podobnie jak ziarno pszenicy, jesteśmy wezwani do oddania naszego życia Bogu, ufając, że każda ofiara złożona dla Chrystusa przyniesie owoce wykraczające poza to, co możemy dostrzec. To „umieranie” przybiera wiele form: porzucenie egoizmu, przebaczenie tym, którzy nas skrzywdzili, służba bez oczekiwania uznania, wierność w cierpieniu oraz przedkładanie woli Bożej nad własną. To, co dla świata wydaje się stratą, w Bożym planie staje się źródłem życia w obfitości. Święty Wawrzyniec żył zgodnie z tą Ewangelią aż do końca. Jako diakon poświęcił się służbie ubogim, a jako męczennik ofiarował swoje życie z niezachwianą wiarą, wiedząc, że nic, co oddajemy Chrystusowi, nigdy nie jest stracone. Jego świadectwo przypomina nam, że owocność w Królestwie mierzy się nie tym, co zatrzymujemy, ale tym, co z miłością oddajemy. Uczeń, który jak ziarno pszenicy wpada w ręce Boga, nie znika; dzięki mocy Chrystusa staje się żniwem łaski dla wielu. Zastanówmy się: czy jestem gotów wpadać jak ziarno pszenicy w ręce Boga, ufając, że każda ofiara złożona dla Chrystusa przyniesie trwałe owoce w moim życiu i w życiu innych?
Don Giorgio