Wtorek 30. tygodnia okresu zwykłego, Ewangelia: Łk 13,18-21
W dzisiejszej Ewangelii Jezus porównuje Królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta na wielkie drzewo, oraz do drożdży, które przemieniają całą miarę ciasta. Oba obrazy ukazują piękną prawdę: to, co nie jest od razu widoczne, może mimo to mieć niezwykłą moc. Ziarno rośnie w ciszy pod ziemią, a drożdże działają niewidocznie w cieście. Podobnie łaska Boża często działa w sposób, który umyka naszej uwadze. Być może nie widzimy od razu owoców naszych modlitw, ofiar, życzliwości, przebaczenia czy wysiłków na rzecz dobra, ale nie oznacza to, że są one bezskuteczne. Skuteczności działania Bożego nie zawsze można oceniać na podstawie jego widoczności. Żyjemy w świecie, który ceni sobie natychmiastowe rezultaty, widoczne osiągnięcia i publiczne uznanie. Jednak Jezus uczy nas, że najgłębsze przemiany często zaczynają się po cichu, w ludzkim sercu. Proste słowo otuchy może przywrócić nadzieję, ukryte poświęcenie może wzmocnić miłość, a szczera modlitwa może otworzyć nieoczekiwane drogi łaski. Królestwo Boże nie zawsze rozprzestrzenia się poprzez niezwykłe wydarzenia; często rośnie dzięki zwykłym aktom wierności. Nie liczy się to, jak widoczny jest nasz wkład, ale jak głęboko pozwalamy Bogu działać poprzez niego. Przesłanie Chrystusa zachęca nas, byśmy zaufali ukrytej mocy łaski, pozostali wierni nawet wtedy, gdy rezultaty nie są widoczne, i uznali, że największe dzieła Boga często zaczynają się w najmniejszych i najbardziej niezauważalnych chwilach naszego życia. Zastanówmy się: czy mierzę wartość swoich działań wyłącznie na podstawie ich widocznych rezultatów, czy też ufam, że Bóg może działać z wielką mocą poprzez moje najmniejsze i najbardziej ukryte akty wiary, miłości i hojności?
Don Giorgio