Święty Marcin z Tours, biskup, środa 32. tygodnia okresu zwykłego, Ewangelia: Łk 17,11-19
W dzisiejszej Ewangelii Jezus uzdrawia dziesięciu trędowatych, ale tylko jeden z nich wraca, by Mu podziękować. Jezus pyta: „Czyż nie wszyscy dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest pozostałych dziewięciu?”. To spotkanie ujawnia ważną prawdę: wdzięczność nie jest jedynie piękną cechą ludzką; jest ona niezbędną drogą do wzrostu w byciu uczniem. Wszyscy dziesięciu doświadczyli uzdrawiającej mocy Jezusa, ale tylko Samarytanin powrócił, aby nawiązać z Nim głębszą relację. Pozostali przyjęli dar i kontynuowali swoją podróż, podczas gdy wdzięczny człowiek dostrzegł Dawcę stojącego za tym darem. Jezus mówi mu: „Twoja wiara cię zbawiła”. Wdzięczność przekształca doświadczenie otrzymywania Bożych błogosławieństw w osobiste spotkanie z samym Bogiem. My również codziennie otrzymujemy niezliczone dary: życie, wiarę, relacje, możliwości, przebaczenie i łaskę, by zacząć od nowa. Możemy jednak tak przyzwyczaić się do tych błogosławieństw, że traktujemy je jako coś oczywistego. Wdzięczność pomaga nam dostrzegać obecność Boga nawet w zwyczajnych okolicznościach i uczy nas żyć z pokorą, radością i hojnością. Święty Marcin z Tours pięknie ukazał tego ducha, gdy podzielił się swoim płaszczem z ubogim człowiekiem, rozpoznając Chrystusa w kimś, kto potrzebował jego pomocy. Wdzięczne serce nie tylko docenia to, co otrzymało; staje się hojne w dzieleniu się tymi darami z innymi. Przesłanie Chrystusa przypomina nam, że bycie uczniem pogłębia się, gdy wykraczamy poza proszenie Boga o błogosławieństwa i uczymy się rozpoznawać, dziękować i naśladować Tego, który nas błogosławi. Im bardziej stajemy się wdzięczni, tym głębiej rozpoznajemy miłość Boga, a nasze życie w coraz bardziej naturalny sposób staje się wyrazem tej miłości. Zastanówmy się: czy po prostu cieszę się błogosławieństwami, które otrzymuję od Boga, czy też świadomie zwracam się do Niego z wdzięcznością, pozwalając, by moja wdzięczność pogłębiała moją wiarę i czyniła mnie bardziej hojnym wobec innych?
Don Giorgio