Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata – Uroczystość, Czytania: Ezechiel 34,11–12, 15–17; Psalm 23; 1 List do Koryntian 15,20–26, 28; Ewangelia według św. Mateusza 25,31–46
W tę uroczystość Chrystusa Króla czytania zapraszają nas do odkrycia Króla, który kocha nas jak Pasterz, nadaje sens naszemu przeznaczeniu i przychodzi do nas poprzez tych najbardziej bezbronnych. W Księdze Ezechiela Bóg obiecuje, że będzie szukał swoich rozproszonych owiec, troszczył się o rannych i wzmacniał słabych. Jego królestwo nie wyraża się poprzez dominację, ale poprzez pełną miłości troskę o każdą osobę. Psalmista odpowiada z piękną ufnością: „Pan jest moim pasterzem, niczego mi nie braknie”. Kiedy żyjemy w komunii z Nim, odkrywamy, że nasze najgłębsze potrzeby zaspokaja nie to, co posiadamy, ale Ten, do którego należymy. Święty Paweł przypomina nam, że Chrystus pokonał śmierć i otworzył drogę do zmartwychwstania. W Chrystusie każde ludzkie życie odnajduje swoje ostateczne przeznaczenie: wieczną wspólnotę z Bogiem. Nasze obecne życie nie jest zatem wędrówką bez celu, lecz drogą ku pełni Jego miłości. W Ewangelii Jezus objawia coś niezwykłego na temat swojego królestwa: utożsamia się z głodnymi, spragnionymi, obcymi, chorymi i uwięzionymi. Nasza relacja z Chrystusem Królem jest nierozerwalnie związana z naszą relacją z najbardziej bezbronnymi ludźmi wokół nas. Nie możemy twierdzić, że oddajemy cześć Królowi, ignorując tych, w których On postanowił być obecny. Każdy akt współczucia staje się spotkaniem z samym Chrystusem. To nadaje niezwykłą godność najprostszym gestom miłości. Nie musimy dokonywać wielkich rzeczy, aby wejść do Jego Królestwa; musimy Go rozpoznać i kochać w tych, którzy nas potrzebują. Król, który troszczy się o nas jak o swoje owce, zaprasza nas, byśmy stali się pasterzami jedni dla drugich. Jakże piękne jest przynależenie do Królestwa, w którym miłość jest miarą wielkości, miłosierdzie jest wyrazem mocy, a życie wieczne jest spełnieniem naszej nadziei. Zastanówmy się: czy doświadczam Chrystusa jako kochającego Pasterza, który nadaje sens i kierunek mojemu życiu, i czy rozpoznaję Go oraz służę Mu z tą samą miłością w bezbronnych ludziach, których On stawia na mojej drodze?
Don Giorgio
