Czwartek 24. tygodnia okresu zwykłego
Święty Robert Bellarmin, biskup, doktor Kościoła
Święta Hildegarda z Bingen, dziewica, doktor Kościoła
Ewangelia: Łk 7, 36-50 Dzisiejsza Ewangelia przedstawia kobietę, której spotkanie z Jezusem ujawnia dwa nierozerwalnie związane ze sobą wymiary bycia uczniem: odwagę, by kochać, i odwagę, by wierzyć. Wchodzi do domu Szymona, mimo że wie, jak będą na nią patrzeć inni. Staje u stóp Jezusa, płacze, obmywa Mu stopy łzami, osusza je swoimi włosami, całuje je i namaszcza wonią. Miłość dodaje jej odwagi, by obnażyć swoją wrażliwość przed Chrystusem i przed tymi, którzy ją osądzają. Jednak pod tą odważną miłością kryje się równie odważna wiara: wierzy, że jej przeszłość nie musi determinować jej przyszłości, że miłosierdzie Jezusa jest większe niż jej grzechy i że może Mu się całkowicie powierzyć. Szymon widzi grzesznicę; Jezus widzi kobietę zdolną do wielkiej miłości, ponieważ otworzyła się na wielkie miłosierdzie. Jego ostatnie słowa łączą wszystko w całość: „Twoja wiara cię ocaliła; idź w pokoju”. Święci Robert Bellarmin i Hildegarda z Bingen, każdy w zupełnie innych okolicznościach, również pokazują, jak bycie uczniem wymaga zarówno miłości, jak i wiary: odwagi, by szukać i bronić prawdy, oraz odwagi, by oddać się Bogu całym sercem. Wiara bez miłości może stać się zimna i odległa, podczas gdy miłość bez wiary może stracić kierunek i fundament. Uczeń to ten, kto wierzy na tyle, by bez strachu zbliżyć się do Jezusa, i kocha na tyle, by złożyć wszystko u Jego stóp. Kiedy odwaga wiary i odwaga miłości łączą się, spotkanie z Chrystusem staje się drogą wolności, przebaczenia i pokoju. Zastanówmy się: czy mam odwagę wierzyć w miłosierdzie Chrystusa pomimo moich słabości oraz odwagę kochać Go na tyle, by całkowicie złożyć siebie i wszystko, co noszę, u Jego stóp?
Don Giorgio