Wniebowstąpienie Pańskie – uroczystość Czytania: Dz 1,1-11; Ef 1,17-23; Mt 28,16-20 Uroczystość Wniebowstąpienia ukazuje, że Chrystus Zmartwychwstały nie zniknął ze świata, lecz wszedł do chwały Ojca, pozostając jednocześnie w tajemniczy sposób obecnym w swoim Kościele. W Dziejach Apostolskich (1, 1–11) Wniebowstąpienie opisane jest z głęboką prostotą i prawdą: „Wzniósł się na ich oczach, a obłok zasłonił Go przed ich wzrokiem”. Obłok nie oznacza nieobecności, ale boską obecność i chwałę, do której wkracza Chrystus. Uczniowie nie widzą Go już ziemskimi oczami, a jednak On króluje żywy i wywyższony. W Liście do Efezjan (1, 17–23) Wniebowstąpienie staje się zaproszeniem do „bogactwa chwały” obiecanej świętym. Chrystus wstępuje do nieba nie po to, by oddalić się od ludzkości, ale by otworzyć niebo dla ludzkości. Jego uwielbione człowieczeństwo staje się przeznaczeniem, do którego jesteśmy powołani. W Ewangelii Mateusza (28, 16–20) Wniebowstąpienie jest głęboko zorientowane na misję: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody”. Od uczniów nie wymaga się, by pozostawali z oczami utkwionymi w niebo, ale by kontynuowali misję Chrystusa na świecie. Wniebowstąpienie łączy zatem chwałę i misję: Chrystus króluje w niebie, ale Jego obecność trwa poprzez Kościół posłany na świat z obietnicą: „Ja jestem z wami przez wszystkie dni”.
Don Giorgio