Czwartek 33. tygodnia okresu zwykłego, Ewangelia: Łk 19, 41–44
W dzisiejszej Ewangelii spotykamy głęboko poruszający obraz: Jezus zbliża się do Jerozolimy, spogląda na miasto i płacze nad nim. Bóg płacze nad miastem, ponieważ jest ono ślepe na Jego łaskę. Jerozolima otrzymała niezliczone błogosławieństwa, a jednak nie potrafiła rozpoznać obecności Boga pośród siebie. Jezus wyraża swój smutek: „Gdybyś tylko i ty w tym dniu zrozumiała przesłanie pokoju!” Jego łzy ujawniają głębię boskiej miłości oraz ból miłości, która nie zostaje przyjęta. Bóg nie narzuca nam swojej łaski; szanuje naszą wolność, nawet gdy nie potrafimy rozpoznać tego, co nam oferuje. My również możemy stać się podobni do Jerozolimy. Możemy być otoczeni Bożymi błogosławieństwami, słuchać Jego Słowa, uczestniczyć w sakramentach, a mimo to pozostawać niewrażliwi na Jego obecność i zaproszenia. Wielką tragedią naszego życia duchowego nie jest brak Bożej łaski, ale nasza ślepota na jej obecność. Czasami nasze uprzedzenia, ambicje, przywiązania i utrwalone oczekiwania uniemożliwiają nam dostrzeżenie cichych sposobów, w jakie Bóg nas odwiedza. Łzy Jezusa przypominają nam, jak bardzo jesteśmy dla Niego cenni i jak głęboko pragnie On naszego pokoju i zbawienia. Każdy dzień jest okazją do rozpoznania Jego obecności. Każde spotkanie może stać się okazją do łaski. Obyśmy nigdy nie przyzwyczaili się do Bożych błogosławieństw tak bardzo, że stracimy zdolność rozpoznawania Boga, który nas błogosławi. Zastanówmy się: czy jestem wystarczająco uważny, by dostrzegać codzienne objawy Bożej łaski, czy też pozwalam, by moje przywiązania, oczekiwania i duchowa nieczułość zaślepiały mnie na Jego kochającą obecność?
Don Giorgio
