Wielki Czwartek
Ewangelia: J 13, 1–15 W Wielki Czwartek Ewangelia objawia najgłębszą tajemnicę chrystologiczną: tożsamość Jezusa jest nierozerwalnie związana z Jego miłością, która polega na wyzbyciu się samego siebie. Wiedząc, że pochodzi od Ojca i do Ojca powraca, objawia boską chwałę nie poprzez władzę, lecz poprzez uniżenie. Klękając, by umyć stopy swoim uczniom, Chrystus odsłania samą istotę Boga; On jest Tym, który oddaje się całkowicie. Słowo Wcielone, w którym spoczywa wszelka władza, wyraża swoje boskie synostwo poprzez posłuszeństwo i służbę. Gest ten nie jest jedynie moralny; ma charakter objawienia. Zapowiada on Krzyż i jest nierozerwalnie związany z Eucharystią, gdzie ten sam Chrystus ofiarowuje swoje Ciało i Krew jako ostateczne przymierze. W Nim miłość staje się sakramentem: widzialnym, namacalnym i całkowitym. Te same ręce, które będą łamać chleb, teraz myją stopy; ta sama miłość, która zostanie wylana na krzyżu, jest już przeżywana w pokornej służbie. Wejście w tę tajemnicę oznacza spotkanie Chrystusa nie tylko jako Pana, ale jako Tego, który definiuje panowanie poprzez ofiarowanie siebie, zapraszając nas do komunii z Jego własnym boskim życiem wyrażonym w ofiarnej miłości. Zastanówmy się: czy naprawdę rozpoznaję i wchodzę w tajemnicę Chrystusa, który objawia swoją boską tożsamość poprzez całkowitą miłość ofiarną, i czy pozwalam, by moje życie upodabniało się do Jego?
Don Giorgio