Pasterka
Czytania: Izajasz 9,1–6; Tytus 2,11–14; Łukasz 2,1–14
W ciszy bożonarodzeniowej nocy Słowo staje się ciałem, a historia otwiera się na światło. Izajasz ogłasza, że otrzymaliśmy Syna, nie jako ideę lub odroczoną obietnicę, ale jako światło dla tych, którzy kroczyli w ciemności. Święty Paweł głosi, że światło to jest łaską, daną za darmo, ofiarowaną wszystkim, wystarczająco potężną, by zbawić wszystkich. A w Ewangelii jedno słowo zmienia wszystko: „Dzisiaj”. Zbawienie nie jest już odległe ani symboliczne; jest realne, obecne i dzieje się teraz. Bóg nie czeka na lepszy moment, wkracza w naszą noc taką, jaka jest, kruchą i ludzką, aby przemienić ją od wewnątrz. Pasterka bożonarodzeniowa celebruje tę świętą bezpośredniość: łaskę, która świeci teraz, pokój, który rodzi się teraz, radość, która zaczyna się teraz. W ciszy Betlejem niebo dotyka ziemi, a sam czas staje się miejscem, w którym Bóg postanawia zamieszkać z nami. Zastanówmy się: Boże Narodzenie to moment, w którym zbawcze światło Boga staje się rzeczywiste i obecne, kiedy łaska wkracza w nasze „dzisiaj”, oświecając nasze życie darem Chrystusa ofiarowanym wszystkim.
Don Giorgio