Siódma niedziela Wielkanocna Czytania: Dz 1,12–14; Ps 26(27),1.4.7–8; 1 P 4,13–16; J 17,1–11 W tę siódmą niedzielę Wielkanocną Kościół w modlitwie przeżywa ten cenny czas między Wniebowstąpieniem a Zesłaniem Ducha Świętego, oczekując przyjścia Ducha Świętego. W Dziejach Apostolskich (1, 12–14) uczniowie pozostają zjednoczeni w modlitwie z Maryją, wytrwale pokładając nadzieję po Wniebowstąpieniu Pana. Psalm wyraża najgłębszą tęsknotę tego czasu: „O jedno proszę Pana, tego pragnę: mieszkać w domu Pańskim przez wszystkie dni mego życia, aby rozkoszować się słodyczą Pana”. Tęsknota ta nie dotyczy jedynie miejsca, ale komunii z samym Bogiem. Wniebowstąpienie wyniosło naturę ludzką do chwały nieba, a teraz serca wierzących są przyciągane w górę, ku tej boskiej komunii. W Pierwszym Liście św. Piotra (4, 13–16) chrześcijanie są zaproszeni do pozostania wiernymi nawet pośród cierpień, radując się, że uczestniczą w życiu Chrystusa. W Ewangelii (J 17, 1–11) Jezus modli się do Ojca za swoich uczniów, ujawniając, że należą oni do Boga i są zachowani w Jego imieniu. Okres między Wniebowstąpieniem a Zielonymi Świątkami staje się zatem czasem wewnętrznej tęsknoty, modlitwy, jedności i zaufania, czasem, w którym Kościół uczy się pragnąć ponad wszystko obecności Boga i przygotowuje się na przyjęcie Ducha Świętego, który prowadzi nas do pełni życia Bożego. Zastanówmy się: czy naprawdę pragnę żyć w obecności Boga, pozwalając, aby ten czas oczekiwania między Wniebowstąpieniem a Zielonymi Świątkami pogłębił moją modlitwę, moją jedność i moje pragnienie Ducha Świętego?
Don Giorgio