Czytania na Zielone Świątki: Dz 2,1–11; 1 Kor 12,3b–7.12–13; J 20,19–23. W uroczystość Zesłania Ducha Świętego Kościół świętuje pełnię obietnicy Zmartwychwstałego Chrystusa: przyjście Ducha Świętego. W Dziejach Apostolskich (2, 1–11) Duch zstępuje na uczniów, a każdy słyszy przesłanie Boga „w swoim własnym języku”. Duch Święty nie niszczy ludzkiej różnorodności, ale wkracza w nią i przemienia ją w wspólnotę. Bóg przemawia do każdego serca osobiście i intymnie. W Pierwszym Liście do Koryntian (12, 3b–7, 12–13) św. Paweł naucza, że Duch Święty czyni nas częścią jednego Ciała Chrystusa. Chociaż jest nas wielu i jesteśmy różni, Duch jednoczy nas w jedną żywą wspólnotę, w której każdy dar staje się służbą dla dobra wszystkich. Jedność w Kościele nie jest zatem jednolitością, ale harmonią stworzoną przez Ducha. W Ewangelii (J 20, 19–23) Zmartwychwstały Jezus tchnął Ducha Świętego na uczniów. Duch wypływa z samego Chrystusa; dlatego też Zielone Świątki są nierozerwalnie związane ze Zmartwychwstaniem. To samo tchnienie, które wskrzesiło Chrystusa z martwych, teraz ożywia Kościół. Strach przemienia się w misję, podział w komunię, a zamknięte serca w świadków miłosierdzia i prawdy. Zielone Świątki ujawniają, że życie chrześcijańskie jest niemożliwe bez Ducha Świętego, ponieważ to Duch sprawia, że Chrystus żyje w nas i poprzez nas w świecie. Zastanówmy się: czy jestem naprawdę otwarty na Ducha Świętego, aby Chrystus mógł we mnie żyć, zjednoczyć mnie z innymi w jedno ciało i uczynić mnie świadkiem, który głosi Bożą miłość każdemu człowiekowi w jego własnym języku życia?
Don Giorgio