Piąta niedziela Wielkanocna
Czytania: Dz 6,1–7; 1 P 2,4–9; J 14,1–12
W tę piątą niedzielę Wielkanocy Słowo Boże ukazuje, jak Zmartwychwstanie kształtuje życie Kościoła i każdego wierzącego. W Dziejach Apostolskich (6, 1–7) wspólnota się rozrasta, ale staje też przed wyzwaniami, a apostołowie dostrzegają, że prawdziwa służba wymaga przewodnictwa i mocy Ducha Świętego. Nawet praktyczna miłość bliźniego staje się misją duchową, gdy jest zakorzeniona w Bogu. W Pierwszym Liście św. Piotra (2, 4–9) przypomina się nam, że nie jesteśmy odizolowanymi jednostkami, ale „wybranym rodem, królewskim kapłaństwem”, powołanym z ciemności do cudownego światła Bożego. Zmartwychwstanie to nie tylko zwycięstwo Chrystusa; to nasza nowa tożsamość w Nim. W Ewangelii (J 14, 1–12) Jezus głosi: „Ja jestem drogą, prawdą i życiem”. W Zmartwychwstaniu staje się to w pełni objawione: On jest drogą, która prowadzi do Ojca, prawdą, która objawia Boga, i życiem, które pokonuje śmierć. Wiara w Niego oznacza podążanie tą drogą, życie tą prawdą i uczestnictwo w tym życiu. Wielkanoc jest zatem nie tylko tajemnicą do kontemplacji, ale rzeczywistością do przeżywania: kierowani przez Ducha, ukształtowani jako lud kapłański i zakorzenieni w Chrystusie, który jest naszą drogą, prawdą i życiem. Zastanówmy się: Wielkanoc to życie w Zmartwychwstałym Chrystusie jako naszej drodze, prawdzie i życiu, kierowani przez Ducha i powołani do służby jako Jego lud światłości.
Don Giorgio