Piątek 2. tygodnia okresu zwykłego
Ewangelia: Mk 3, 13-19
W dzisiejszej Ewangelii Jezus powołuje tych, których chce, i zaprasza ich najpierw, aby byli z Nim, zanim ich wyśle, ukazując prawdziwe sedno bycia uczniem. Bycie uczniem nie polega przede wszystkim na działaniu, pełnieniu ról czy odnoszeniu sukcesów, ale na relacji, pozostawaniu blisko Jezusa, poznawaniu Jego serca, Jego sposobu postrzegania i Jego współczucia. Z tej bliskości wynika misja: tylko ci, którzy pozostają z Nim, mogą być naprawdę przez Niego posłani. Te dwa ruchy, bycie z Jezusem i bycie posłanym, nie są oddzielnymi etapami, ale jedną dynamiczną całością naśladowania. Jeśli misja jest oderwana od komunii, staje się aktywizmem; jeśli komunia nie ma misji, staje się duchowością zamkniętą w sobie. Jezus łączy obie te rzeczy: formuje uczniów, dzieląc się z nimi swoim życiem, a następnie powierza im swoją władzę głoszenia i uzdrawiania. Dzisiejsza refleksja przypomina nam, że autentyczne życie chrześcijańskie jest ciągłym rytmem bliskości i wychodzenia do innych, ciszy i głoszenia, modlitwy i służby. Naśladowanie Jezusa oznacza pozwolenie, aby nasze codzienne życie stało się jednym zjednoczonym działaniem: trwanie w Nim, aby On mógł dotrzeć do innych poprzez nas. Zastanówmy się: czy naprawdę trwam z Jezusem w żywej relacji, tak aby moje działania i misja płynęły od Niego, czy też próbuję służyć, nie trwając najpierw w Jego obecności?
Don Giorgio