Poniedziałek 33. tygodnia okresu zwykłego, św. Małgorzata Szkocka, św. Gertruda, dziewica, Ewangelia: Łk 18, 35–43
W dzisiejszej Ewangelii niewidomy mężczyzna siedzący przy drodze słyszy, że przechodzi Jezus, i woła: „Jezu, Synu Dawida, zmiłuj się nade mną!”. Kiedy Jezus pyta go, czego pragnie, odpowiada: „Panie, spraw, abym znów widział”. Ta prosta prośba może stać się najpiękniejszą i najtrwalszą modlitwą naszego życia duchowego: „Panie, proszę, pozwól mi Ciebie ujrzeć”. Często prosimy Boga, by zmienił nasze okoliczności, rozwiązał nasze problemy lub obdarzył nas konkretnymi błogosławieństwami. Jednak naszą najgłębszą potrzebą jest rozpoznanie Jego obecności w naszym życiu. Duchowa ślepota niekoniecznie oznacza brak wiary, ale niezdolność do rozpoznania Boga, który już jest obecny i działa pośród nas. Możemy dostrzegać trudności wokół nas, nie dostrzegając Jego łaski, zauważać słabości innych, nie dostrzegając ich godności, albo tak bardzo pochłaniać się naszymi obowiązkami, że przeoczamy Jego kochającą obecność. Niewidomy uczy nas, że wiara zaczyna się od uznania naszej potrzeby światła. Nie chce milczeć, gdy inni go zniechęcają, ponieważ jego pragnienie spotkania z Jezusem jest silniejsze niż przeszkody, które przed nim stoją. Święta Małgorzata Szkocka rozpoznała Chrystusa w ubogich poprzez swoją hojną miłość bliźniego, podczas gdy święta Gertruda odkryła Jego miłującą obecność poprzez głębokie życie modlitwy i kontemplacji. Ich życie przypomina nam, że dostrzeganie Jezusa nie ogranicza się do niezwykłych doświadczeń duchowych; oznacza ono rozpoznawanie Go w modlitwie, w Jego Słowie, w Eucharystii oraz w ludziach, których spotykamy. Kiedy Jezus przywraca wzrok niewidomemu, ten natychmiast idzie za Nim, wielbiąc Boga. Celem duchowego wzroku nie jest jedynie widzenie Chrystusa, ale wierniejsze podążanie za Nim. Niech naszą nieustanną modlitwą będzie: „Panie, pozwól mi Ciebie dostrzegać – w moich radościach i trudnościach, w tych, których kocham, i w tych, których z trudem rozumiem, oraz w każdej chwili mojego życia”. Zastanówmy się: czy każdego dnia szczerze proszę Pana, aby otworzył moje duchowe oczy, abym mógł rozpoznać Jego obecność w każdej sytuacji, a widząc Go, podążał za Nim z większą miłością i wiernością?
Don Giorgio