Siostry Maryi Niepokalanej

Poniedziałek, 23 listopada

Poniedziałek 34. tygodnia okresu zwykłego, św. Klemens I, papież i męczennik, św. Kolumban, opat i misjonarz, błogosławiony Miguel Agustín Pro, męczennik, Ewangelia: Łk 21,1-4
W dzisiejszej Ewangelii Jezus obserwuje ludzi składających ofiary do skarbca świątynnego. Podczas gdy bogaci ofiarowują duże sumy, uboga wdowa składa zaledwie dwie małe monety. Jezus oświadcza, że ofiarowała ona więcej niż wszyscy inni, ponieważ „wszyscy wrzucili pieniądze, które mogli przeznaczyć na ten cel, ale ona, mimo swojej biedy, wrzuciła wszystko, co miała na utrzymanie”. Ujawnia to głęboką prawdę o hojności: nie liczy się tylko to, ile dajemy, ale ile zatrzymujemy dla siebie. Ludzie często mierzą hojność widoczną wielkością ofiary, ale Bóg patrzy na poświęcenie, miłość i zaufanie, które się za nią kryją. Niewielki dar może wyrażać niezwykłą hojność, gdy pochodzi z serca gotowego dzielić się nawet tym, co najcenniejsze. Z drugiej strony możemy ofiarować imponujące kwoty, pozostając jednocześnie głęboko przywiązani do naszego komfortu i bezpieczeństwa. Wdowa zachęca nas do zastanowienia się nie tylko nad tym, co ofiarowujemy, ale także nad tym, z czego nie jesteśmy gotowi zrezygnować. Dotyczy to nie tylko pieniędzy, ale także naszego czasu, uwagi, talentów, energii i miłości. Prawdziwa hojność zaczyna się wtedy, gdy dawanie staje się ważniejsze niż ochrona naszego własnego dostatku. Życie świętego Klemensa, świętego Kolumbana i błogosławionego Miguela Agustína Pro przypomina nam, że największą ofiarą jest ostatecznie dar z samych siebie w wierności Chrystusowi. Jednak Ewangelia nie wymaga od nas zaniedbywania naszych uzasadnionych obowiązków ani potrzeb tych, którzy na nas polegają. Zaprasza nas raczej do przezwyciężenia egoizmu, który sprawia, że dajemy tylko to, co nic nas nie kosztuje. Bóg nie mierzy naszej hojności tym, co opuszcza nasze ręce, ale miłością i wolnością, które pozostają w naszych sercach. Dwie monety wdowy przypominają nam, że nawet najmniejsza ofiara może stać się wielka, gdy wyraża autentyczne oddanie się i zaufanie Bogu. Zastanówmy się: kiedy ofiarowuję innym swój czas, zasoby, uwagę lub miłość, czy daję tylko to, co mogę łatwo poświęcić, czy też jestem gotów dzielić się hojnie, nawet jeśli wymaga to osobistego poświęcenia?

Don Giorgio