Poniedziałek 30. tygodnia okresu zwykłego, Ewangelia: Łk 13,10-17
W dzisiejszej Ewangelii Jezus spotyka kobietę, która od osiemnastu lat chodzi zgarbiona i nie jest w stanie wyprostować się. Poruszony współczuciem, oświadcza: „Niewiasto, jesteś wolna od swojej niedomocy”. Natychmiast wyprostowała się i zaczęła wielbić Boga. To piękne spotkanie ujawnia fundamentalną prawdę: nasza relacja z Bogiem ma być doświadczeniem wyzwolenia, a nie ucisku. Jezus nie widzi jedynie chorej kobiety; rozpoznaje w niej córkę Abrahama, której godność zasługuje na przywrócenie. Podczas gdy przełożony synagogi troszczy się o przestrzeganie szabatu, Jezus ujawnia jego najgłębszy cel: zbliżenie ludzkości do Boga i umożliwienie rozkwitu Jego dobroci. Boże przykazania nie są ciężarami, które nas przytłaczają, lecz ścieżkami, które pomagają nam stać wyprostowani w wolności i godności. Czasami nasza relacja z Bogiem może stać się zdominowana przez strach, poczucie winy, nadmierną troskę o zasady lub pragnienie doskonałego wypełniania obowiązków religijnych. Jednak Jezus przypomina nam, że autentyczna wiara powinna stopniowo uwalniać nas od wszystkiego, co uniemożliwia nam kochanie Boga i innych z całego serca. Ta wolność nie jest brakiem odpowiedzialności, lecz zdolnością do odpowiadania na miłość Boga radością i hojnością. Kobieta, gdy tylko została uwolniona, natychmiast wielbi Boga. Prawdziwe wyzwolenie nie oddala nas od Boga; zbliża nas do Niego w wdzięczności i uwielbieniu. Przesłanie Chrystusa zaprasza nas do doświadczania wiary nie jako czegoś, co nas obciąża, ale jako relacji, która nas podnosi, przywraca nam godność i pozwala nam pomagać innym doświadczać tej samej wolności. Zastanówmy się: czy moja relacja z Bogiem pomaga mi stać wyprostowanym w wolności, radości i godności, i czy sposób, w jaki żyję wiarą, pomaga innym doświadczać wyzwolenia, a nie dodatkowych ciężarów?
Don Giorgio