Poniedziałek 10. tygodnia okresu zwykłego
Ewangelia: Mt 5,1-12
W dzisiejszej Ewangelii Jezus głosi błogosławieństwa i kończy je zaskakującym wezwaniem: „Radujcie się i weselcie się”. Radość, o której mówi Jezus, bardzo różni się od powierzchownego szczęścia zależnego od wygód, sukcesu czy uznania. Błogosławi On ubogich w duchu, cichych, tych, którzy płaczą, miłosiernych, czystych sercem, a nawet tych, którzy są prześladowani dla sprawiedliwości. Według światowej logiki te warunki nie wydają się radosne, jednak Jezus objawia, że prawdziwe błogosławieństwo pochodzi z przynależności do Boga i życia zgodnie z Jego Królestwem. Chrześcijańska radość nie rodzi się z posiadania wszystkiego, ale z ufności, że Bóg jest obecny nawet w słabości, cierpieniu, pokorze i ofierze. „Radujcie się i weselcie się” staje się zatem wezwaniem do odkrycia, że najgłębsza radość znajduje się w komunii z Bogiem, a nie w okolicznościach zewnętrznych. Błogosławieństwa nie są po prostu naukami moralnymi; są one samym obrazem Chrystusa. Jezus żył w ubóstwie ducha, miłosierdziu, czystości, łagodności i prześladowaniach, a mimo to pozostawał w całkowitej jedności z Ojcem. Im bardziej upodabniamy nasze życie do Chrystusa, tym bardziej odkrywamy cichą, ale głęboką radość, której żadne cierpienie ani trudności nie są w stanie zniszczyć. Ewangelia uczy nas, że świętość i radość idą w parze, ponieważ serce zakorzenione w Bogu zawsze znajduje powód do radości. Zastanówmy się: czy naprawdę odnajduję radość w przynależności do Boga i życiu zgodnie z błogosławieństwami, czy też nadal polegam na zewnętrznych okolicznościach, uznaniu i wygodzie, aby czuć się spełnionym?
Don Giorgio