Niepokalane Poczęcie Najświętszej Maryi Panny
Czytania: Księga Rodzaju 3:9-15, 20; List do Efezjan 1:3-6, 11-12
W święto Niepokalanego Poczęcia Adwent zachęca nas do zatrzymania się przed Maryją, którą Bóg obdarzył łaską, chroniąc ją przed skazą grzechu, aby zbawienie mogło wejść na świat poprzez jej niepokalane „tak”. Tam, gdzie Adam i Ewa odkryli swoją nagość poprzez nieposłuszeństwo, Maryja stoi jako nowy początek, w pełni obdarzona łaską Bożą, ukazując, jak wygląda ludzkość otoczona boską miłością. W niej widzimy nie tylko przywilej, ale i cel: Ojciec pragnął dać nam swój największy dar, swojego Syna, poprzez serce całkowicie otwarte, pokorne i nieskalane. Maryja jest świtem przed wschodzącym Słońcem, pierwszym światłem odkupienia, zapowiadającym, że Bóg nas nie opuścił, ale przychodzi, aby przywrócić to, co zostało utracone. W okresie Adwentu patrzymy na nią jako na kobietę łaski, pragnącą, aby życie Boga okryło również nas, zakrywając nasze słabości miłosierdziem, nasze lęki zaufaniem, a nasze grzechy Jego przemieniającą miłością. Obyśmy powitali Jezusa z taką samą czystością oddania, jaką żyła Maryja, aby łaska mogła rozkwitnąć w nas i poprzez nas dla chwały Boga. Adwent, w świetle tej refleksji, jest okresem, w którym patrzymy na Maryję, świt odkupienia, aby na nowo odkryć, że łaska przywraca to, co zranił grzech, okrywając nas na nowo miłością Boga i przygotowując nasze serca na przyjęcie Chrystusa z czystością, zaufaniem i oddaniem.
Don Giorgio