Święty Benedykt, opat, współpatron Europy
Ewangelia: Mt 19,27-29
W dzisiejszej Ewangelii Piotr mówi do Jezusa: „My porzuciliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą”. Jezus nie zaprzecza rzeczywistości tego poświęcenia, ale natychmiast kieruje uwagę Piotra z dala od tego, z czego zrezygnował, ku Temu, dla którego wszystko zostało porzucone. Chrześcijańskie uczniostwo nie polega przede wszystkim na rezygnacji z rzeczy; chodzi w nim o wejście w głębszą relację z Jezusem Chrystusem. Każde poświęcenie ma sens tylko dlatego, że jest wyrazem miłości do Niego. Jeśli skupiamy się wyłącznie na tym, co straciliśmy, bycie uczniem staje się ciężarem. Ale kiedy nasze oczy pozostają utkwione w Chrystusie, każde wyrzeczenie staje się radosną odpowiedzią na Tego, który już dał nam wszystko. Jezus obiecuje, że nikt, kto porzuci cokolwiek dla Niego, nie zostanie z pustymi rękami. To, co On daje, to nie tylko przyszła nagroda, ale bogactwo Jego własnej obecności, nowa rodzina w Kościele oraz obietnica życia wiecznego. Życie św. Benedykta pięknie ilustruje tę prawdę. Porzucił on światowe ambicje nie dlatego, że nimi gardził, ale dlatego, że odkrył Kogoś nieskończenie większego. Jego słynne motto „Ora et Labora” („Módl się i pracuj”) odzwierciedla życie skoncentrowane na komunii z Chrystusem, z której czerpało sens każde poświęcenie i każdy akt służby. Ewangelia zachęca nas, byśmy nie pytali, ile poświęciliśmy dla Jezusa, ale jak głęboko Go poznaliśmy i pokochaliśmy, ponieważ to właśnie nasza relacja z Nim przemienia każde poświęcenie w radość. Zastanówmy się: czy miarą mojego bycia uczniem jest to, z czego zrezygnowałem, czy też to, jak głęboko znam, kocham i naśladuję Jezusa, dla którego każde poświęcenie staje się radością?
Don Giorgio