7 stycznia
Święty Raymond z Penyafort, kapłan
Ewangelia: Mateusz 4:12-17, 23-25
Światło Objawienia nadal się rozprzestrzenia, a Ewangelia głosi, że ci, którzy żyli w ciemności, ujrzeli wielkie światło. Światło to nie jest jedynie pocieszeniem, ale przemienia. Kiedy pojawia się Chrystus, cienie tracą swoją moc, a życie kieruje się ku prawdzie. Pierwszą reakcją, o którą prosi Jezus, jest pokuta, nie jako potępienie, ale jako zaproszenie do zmiany kierunku, ponieważ światło wkroczyło w krajobraz ludzkiej egzystencji. Objawienie Pańskie uczy nas, że spotkanie z Chrystusem zawsze przynosi jasność: to, co kiedyś wydawało się normalne, zostaje poddane w wątpliwość, to, co było ukryte, zostaje objawione, a serca zostają poruszone, aby zacząć od nowa. Światło, które rozbłysło nad Galileą, nadal dociera do miejsc naznaczonych strachem, zamieszaniem lub duchowym zmęczeniem, wzywając ludzi nie tylko do podziwiania światła, ale także do chodzenia w nim. Pokuta staje się zatem naturalnym owocem Objawienia Pańskiego, wyborem życia ukształtowanego przez światło, które już wzeszło. Zastanówmy się: Objawienie Pańskie to pojawienie się światła Chrystusa w ciemności ludzkiego życia, budzące serca do pokuty i zapraszające do nowego sposobu życia ukształtowanego przez prawdę i nadzieję.
Don Giorgio