Święty Leon Wielki, papież i doktor Kościoła, wtorek 32. tygodnia okresu zwykłego, Ewangelia: Łk 17,7-10
W dzisiejszej Ewangelii Jezus uczy swoich uczniów, by mówili: „Jesteśmy niegodnymi sługami; zrobiliśmy tylko to, co do nas należało”. Słowa te ujawniają zasadniczą postawę prawdziwego uczniostwa: im głębiej uznajemy się za sługi, tym bardziej wzrastamy jako uczniowie Chrystusa. Jezus nie zamierza umniejszać naszej godności, lecz uwolnić nas od pragnienia uznania, docenienia i nagrody. Wszystko, co otrzymaliśmy – nasza wiara, talenty, obowiązki i możliwości służby – jest darem Bożej łaski. Dlatego nasza służba nie jest czymś, za co Bóg jest nam winien nagrodę, ale wdzięczną odpowiedzią na Jego hojność. Prawdziwe uczniostwo zaczyna się wtedy, gdy przestajemy pytać, na co zasługujemy, a zaczynamy pytać, jak wiernie możemy służyć. Święty Leon Wielki daje nam piękny przykład tego ducha. Chociaż powierzono mu ogromną odpowiedzialność kierowania Kościołem jako papież, postrzegał swoją posługę jako służbę Chrystusowi i Jego ludowi. Jego wielkość wynikała nie tylko z sprawowanej przez niego władzy, ale z wierności powierzonej mu misji. Podobnie nasze obowiązki, bez względu na to, jak ważne są, nigdy nie powinny sprawiać, że czujemy się lepsi od innych. Im większa nasza odpowiedzialność, tym głębsza powinna stać się nasza pokora i duch służby. Sam Jezus, choć jest Panem wszystkiego, przyszedł między nas jako ten, który służy. Przesłanie Chrystusa przypomina nam, że świętość nie mierzy się znaczeniem naszej pozycji ani uznaniem, jakie otrzymujemy, ale miłością i wiernością, z jaką wypełniamy nasze obowiązki. Stajemy się lepszymi uczniami nie poprzez to, że stajemy się ważniejsi, ale poprzez to, że stajemy się bardziej gotowi do służby. Zastanówmy się: czy wraz ze wzrostem moich obowiązków i możliwości wzrasta we mnie pokora oraz radosna świadomość, że jestem po prostu sługą Chrystusa, powołanym do wiernego wypełniania swoich obowiązków bez poszukiwania uznania czy nagrody?
Don Giorgio