Siostry Maryi Niepokalanej

Wtorek, 17 listopada

Święta Elżbieta Węgierska, zakonnica, wtorek 33. tygodnia okresu zwykłego, Ewangelia: Łk 19,1-10
W dzisiejszej Ewangelii Zacheusz wspina się na drzewo sykomory, ponieważ pragnie ujrzeć Jezusa. Jednak dzieje się coś niezwykłego: podczas gdy Zacheusz szuka Jezusa, Jezus już go szuka. Jezus zatrzymuje się, spogląda w górę, woła go po imieniu i oświadcza: „Zacheuszu, zejdź na dół. Pospiesz się, bo dzisiaj muszę zatrzymać się w twoim domu”. To spotkanie ujawnia piękną prawdę, że Jezus zawsze nas szuka – nie po to, by nas upominać czy czegoś od nas wymagać, ale dlatego, że pragnie być z nami. Zacheusz był uważany za grzesznika i przez wielu wykluczany, jednak Jezus nie pozwolił, by jego przeszłość czy reputacja stały się przeszkodą w ich spotkaniu. Chciał wejść do jego domu i dzielić z nim życie. To jest sedno Wcielenia: Bóg zbliża się do ludzkości, ponieważ pragnie komunii z nami. Nasze nawrócenie nie zaczyna się od naszych wysiłków, by stać się godnymi Bożej obecności, ale od naszej gotowości, by przyjąć miłość, którą On nam hojnie ofiarowuje. Zacheusz odpowiada z radością, a to spotkanie przemienia jego stosunek do pieniędzy i do innych ludzi. Staje się hojny i zaangażowany w przywracanie sprawiedliwości. Święta Elżbieta Węgierska doświadczyła tej samej przemieniającej miłości Chrystusa i wyraziła ją poprzez niezwykłą hojność wobec ubogich i cierpiących. Jej życie przypomina nam, że kiedy naprawdę przyjmujemy Jezusa do naszych serc, zaczynamy Go rozpoznawać i przyjmować w innych. Jezus podsumowuje: „Syn Człowieczy przyszedł, aby szukać i zbawić to, co zginęło”. Te słowa zapewniają nas, że nigdy nie jesteśmy zapomniani, nawet gdy czujemy się odlegli, niegodni lub duchowo zagubieni. Jezus nie czeka, aż staniemy się doskonali, by się do nas zbliżyć; to właśnie Jego kochająca obecność umożliwia naszą przemianę. Każdego dnia nadal wzywa nas po imieniu i prosi, by pozostać z nami. Zastanówmy się: czy dostrzegam, że Jezus nieustannie mnie szuka i zaprasza się sam do mojego życia, i czy przyjmuję Jego obecność z radością i otwartością, które pozwalają Jego miłości przemieniać moje serce i moje relacje?

Don Giorgio