Najświętsza Trójca – Uroczystość Księga Wyjścia 34,4-6.8-9; 2 List do Koryntian 13,11-13; Ewangelia według św. Jana 3,16-18 W uroczystość Najświętszej Trójcy Kościół rozważa nie abstrakcyjną doktrynę, lecz samo wewnętrzne życie Boga objawione poprzez tajemnicę odkupienia. W Księdze Wyjścia (34, 4–6, 8–9) Bóg objawia się Mojżeszowi jako „Bóg czułości i współczucia”, pokazując, że sercem Boga jest miłosierdzie, cierpliwość i wierna miłość. W Drugim Liście do Koryntian (13:11–13) św. Paweł błogosławi wspólnotę łaską Pana Jezusa Chrystusa, miłością Boga i społecznością Ducha Świętego, ukazując, że Trójca Święta jest wspólnotą boskiej miłości wylewanej na ludzkość. W Ewangelii (J 3:16–18) słyszymy najgłębszy wyraz tej tajemnicy: „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał”. Trójca Święta staje się zatem widoczna w akcie odkupienia. Ojciec kocha, Syn jest ofiarowany dla zbawienia świata, a Duch Święty wprowadza wierzących w komunię z tym boskim życiem. Wewnętrzne życie Boga nie jest zamknięte w sobie samym; otwiera się na zewnątrz w stworzeniu, miłosierdziu, zbawieniu i komunii. Krzyż, Zmartwychwstanie i dar Ducha Świętego ujawniają, że sama istota Boga jest wieczną miłością oddającą się. Wiara w Trójcę Świętą to zatem nie tylko wyznawanie doktryny, ale wejście w żywą relację z Ojcem, przez Syna, w Duchu Świętym, pozwalając, by boska miłość przemieniła nasze życie w komunię, miłosierdzie i miłość oddającą się innym. Zastanówmy się: czy naprawdę pozwalam, aby miłość Ojca, łaska Syna i wspólnota Ducha Świętego wciągnęły mnie w żywą komunię z Bogiem i przemieniły moje życie w miłość ofiarną wobec innych?
Don Giorgio