Najświętszego Serca Pana Jezusa – uroczystość
Czytania: Księga Powtórzonego Prawa 7,6–11; 1 List św. Jana 4,7–16; Ewangelia według św. Mateusza 11,25–30
W uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa Kościół rozważa tajemnicę miłości Bożej objawionej w Sercu Chrystusa. W Księdze Powtórzonego Prawa (7,6–11) Mojżesz przypomina Izraelowi, że Bóg wybrał swój lud nie ze względu na jego wielkość, ale dlatego, że go kochał. Miłość ta jest głęboko osobista: Bóg kieruje swoje serce ku każdej osobie i wzywa każdą z imienia. W Pierwszym Liście św. Jana (4,7–16) słyszymy głęboką prawdę, że „Bóg jest miłością”. Serce Jezusa objawia najpotężniejszą siłę, jaka istnieje – nie jest to władza, która dominuje, ale miłość, która tworzy, przebacza, uzdrawia, odkupia i daje życie. Ta boska miłość jest silniejsza niż grzech, cierpienie, odrzucenie, a nawet śmierć. W Ewangelii (Mt 11, 25–30) Jezus zaprasza zmęczonych, aby przyszli do Niego i uczyli się od Niego, „bo jestem cichy i pokorny sercem”. Tutaj odkrywamy, że miłość Boga jest również bezwarunkowa. Najświętsze Serce nie kocha tylko tych, którzy są tego godni, odnoszą sukcesy lub są doskonali; kocha jako pierwsze, kocha bezinteresownie i kocha bez miary. Serce Jezusa jest zatem miejscem spotkania z osobistą, potężną i bezwarunkową miłością Boga. Ktokolwiek wchodzi do tego Serca, odkrywa nie osąd, ale miłosierdzie, nie ucisk, ale odpoczynek, nie strach, ale zaufanie. Uroczystość ta zaprasza nas nie tylko do podziwiania Najświętszego Serca, ale do całkowitego powierzenia się miłości, która nas wybrała, towarzyszy nam i nieustannie dąży do naszego zbawienia. Zastanówmy się: czy naprawdę ufam i odpoczywam w osobistej, potężnej i bezwarunkowej miłości Najświętszego Serca Jezusa, pozwalając Jego łagodnemu i pokornemu Sercu kształtować sposób, w jaki postrzegam siebie, innych i Boga?
Don Giorgio