Wyprawa letnia 2021- z Maria Laach do obozu romskiego Habes

a ja tam byłam... jak to się stało? Pięć lat temu byłam na rekolekcjach w Maria Laach i zobaczyłam apel o datki na obóz romski na Słowacji, który wystosował duszpasterz obozu romskiego na Słowacji o. Bazyli. Przeczytałam między innymi, że potrzebne są materace i zwróciłam na to uwagę... ponieważ właśnie w tym czasie materace w naszym centrum seniorów w Cochem musiały zostać wymienione - " tylko dlatego, że nie odpowiadały już" normie - dlatego miały zostać zutylizowane. Jednak udało się je uratować i zabrać do obozu. Tak, to był mój pierwszy kontakt z tym projektem i byłam i nadal jestem entuzjastycznie nastawiona do zaangażowania benedyktynów, a zwłaszcza o. Basiliusa, w tę sprawę.  Od początku było też dla mnie jasne - my, Siostry Maryi Niepokalanej, chcemy to wspierać. Zdobyłam więcej informacji i mogłam je wspierać w naszym domu, we wspólnocie kobiet i z moimi przyjaciółkami. Na naszych adwentowych, wiosennych i jesiennych bazarach i wszystkich innych imprezach w domu zawsze był stragan - z najróżniejszymi rzeczami. Dochód przeznaczano dla "moich romskich dzieci". Oczywiście, to jeszcze bardziej wzmocniło więź i za każdym razem, gdy planowany był transport, rozpoczynałam również lokalny apel i jestem przytłoczona tym, jak chętnie pracownicy i mieszkańcy Cochem składają datki. W ten sposób, w naszym dobrobycie, możemy również zrobić coś dla tych ludzi. Po każdej wyprawie były szczegółowe raporty o wszystkim i stało się dla mnie jasne - ja też muszę pojechać na tę wyprawę. Już w zeszłym roku planowałam być tam na letniej trasie... ale... pandemia pokrzyżowała mi plany, podobnie jak jesienią. Ale teraz nadszedł czas.... Pan poseł Lingenthal powiedział mi w czerwcu, że wyjazd planowany jest na koniec lipca. Oczywiście byłam tym podekscytowana, a jeszcze bardziej tym, że jedzie o. Bazyli. Musiałam jednak wiele zaplanować i zorganizować na czas mojej nieobecności w klasztorze, żeby starsze siostry nie zostały same. Ale pomyślałem... skoro ma być tak, że ja idę - to nie może być problemu i tak było. Na zastępstwo przyszła współsiostra, więc mogłyśmy zacząć od 27 lipca. Kiedy dotarliśmy do Maria Laach, samochód z Kolonii był już zaparkowany przed opactwem, a ludzie już ładowali samochód. Za ks. Bazylim Po modlitwie i błogosławieństwie na drogę, rozpoczęła się nasza wyprawa, tak profesjonalnie zaplanowana i przygotowana przez Michaela Lingenthala. Byłam po prostu ciekawa, czego się spodziewać .... długiej jazdy, kontroli granicznych, kontroli szczepień .....itd. Wszyscy byliśmy zaskoczeni, że na całej trasie (tam i z powrotem) nie było żadnych komplikacji. Po noclegu w zajeździe - było spotkanie z ambasadorem w Bratysławie. Tak, a 29 lipca zbliżaliśmy się coraz bardziej do celu i podekscytowanie rosło. W centrum komunikacyjnym Caritas czekał na nas zespół pracowników i dzieci, które przywitały nas z radością. Po rozładunku ciężko pracujący pomocnicy zostali obdarowani małym słodyczem, a dzieciom zabłysły oczy. Dzieci szybko wróciły do domu. Wieczorem spotkaliśmy się z pracownikami ośrodka, rozmawialiśmy i oczywiście wspólnie jedliśmy. Tłumaczem był Pan Rado - nie tylko ja, ale wszyscy czuli się swobodnie - to było zauważalne. Następnego dnia rozstaliśmy się - ponieważ pan Lingenthal i pan Rado mieli spotkanie z burmistrzem w Secovcach. Ojciec Bazyli i ja zostaliśmy zabrani przez siostrę Bernadettę (Siostry Odkupiciela) i tłumaczkę, panią Kristinę, do Trebisova - tam byliśmy u burmistrza, którego siostra Bernadetta dobrze zna i który jest bardzo przyjazny Romom. Po tym spotkaniu udaliśmy się do klasztoru siostry Bernadetty - coś zupełnie nowego dla mnie, bo 3 siostry nie mieszkają w klasztorze - tylko w budynku z prefabrykatów na 5 piętrze. Gościnność u nich dała się od razu zauważyć - bo czuć było zapach świeżego ciasta, które potem też natychmiast podano. To była bardzo dobra atmosfera - my nie mówiliśmy po słoweńsku, a siostry nie mówiły po niemiecku - ale i tak rozumieliśmy się bardzo dobrze. Następnie siostra Bernadetta pokazała nam krótko obóz romski, w którym pracuje. Na obiad wróciliśmy do ośrodka Caritas. Wkrótce przybyły dzieci i rozpoczęła się zabawa. Bardzo zdyscyplinowane i szczęśliwe dzieci. Tego popołudnia wybraliśmy się również do obozu na miejscu. Niektóre dzieci towarzyszyły nam, ponieważ mieszkają tam ze swoimi rodzinami. Po drodze poczułam się zupełnie odmieniona, ponieważ czegoś takiego - nigdy w życiu nie widziałam. Dla mnie to były bardzo mocne spotkania - z tą biedą i ludźmi. Wyobrażałam sobie, że sytuacja tam jest tragiczna, ale rzeczywistość była o wiele bardziej ekstremalna - nie możesz sobie tego wyobrazić..... musisz to zobaczyć... Bardzo się cieszę, że mogłam skorzystać z okazji i pojechać. Tak, zostałam na nowo zmotywowana do bycia wdzięczną i nadal będę angażować się z tymi ludźmi w przyszłości - nawet jeśli jest to tylko : Kropla w morzu. Warto....!!!!   Szczególne podziękowania kieruję do wspaniałej grupy podróżniczej - Ojciec Bazyli , Michael Lingenthal oraz i wszystkich wielu którzy towarzyszyli nam swoją modlitwą. Dziękuję !!!   Siostra M. Felicitas (z Cochem)