kwi 11, 2026 | AKTUALNOŚCI
Wielkanocna akcja charytatywna na rzecz krajów misyjnych.
W atmosferze wdzięczności i radości odbył się finał akcji charytatywnej "Jedno serce, wiele rąk - wspólna misja", zorganizowanej przez Zakład Opiekuńczo-Leczniczy dla Dzieci w Jaszkotlu. Wydarzenie zgromadziło licznych gości, partnerów, wolontariuszy oraz osoby zaangażowane w niesienie pomocy najbardziej potrzebującym. Pomysł zorganizowania akcji w czasie tegorocznego Wielkiego Postu, narodził się w szczególnym czasie, gdy nasze Zgromadzenie obchodzi 150 rocznicę śmierci Ks. Jana Schneidera, człowieka niezwykle wrażliwego na biedę i krzywdę najbardziej bezbronnych, którego duchową spuściznę staramy się pielęgnować w prowadzonych przez nas dziełach w różnych zakątkach świata. Idea zbiórki na rzecz misji prowadzonych przez nasze Zgromadzenie w Tanzanii, na Filipinah i w Indonezji, zrodziła się z myśli, aby rocznicę jego śmierci uczynić okazją do konkretnego dobra, żywym gestem miłości i solidarności. Finał całej akcji był nie tylko okazją do podsumowania zbiórki internetowej (która spotkała się z bardzo pozytywnym odbiorem), ale przede wszystkim momentem ukazującym siłę wspólnoty i solidarności. Dzięki zaangażowaniu wolontariuszy, darczyńców i partnerów udało się wesprzeć konkretne projekty pomocowe w różnych częściach świata. W Tanzanii dzieci otrzymają materiały edukacyjne i szansę na naukę, na Filipinach najmłodsi zyskają akty urodzenia, umożliwiające dostęp do edukacji i opieki zdrowotnej, natomiast w Indonezji kobiety będą mogły zdobyć zawód i zadbać o przyszłość swoich rodzin. Zwieńczeniem spotkania były warsztaty wielkanocne, podczas których uczestnicy, między innymi, wspólnie ozdabiali pisanki - symbol nadziei. Finał akcji pokazał, że nawet najmniejszy gest ma znaczenie, a dobro - kiedy jest dzielone - potrafi się pomnażać i dawać prawdziwą nadzieję.
S.M. Franciszka
kwi 10, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Piątek Wielkanocny
Ewangelia: J 21,1–14W dzisiejszej Ewangelii uczniowie powracają do swojej zwykłej pracy, jednak mimo wysiłków nie łowią nic. Właśnie w tej chwili pustki Zmartwychwstały Jezus stoi na brzegu, choć uczniowie nie rozpoznają Go od razu. Dopiero gdy słuchają Jego słowa i doświadczają obfitości, która po nim następuje, umiłowany uczeń woła: „To jest Pan”. To rozpoznanie zmienia wszystko: porażka staje się owocnością, zamieszanie staje się jasnością, a dystans staje się wspólnotą. Obecność Zmartwychwstałego Chrystusa przemienia zwykłe życie od wewnątrz. W okresie wielkanocnym jesteśmy zaproszeni do pielęgnowania tej świadomości: Chrystus jest często obecny właśnie w tych miejscach, które uważamy za puste lub rutynowe. Wyzwaniem nie jest Jego nieobecność, ale nasze rozpoznanie. Kiedy zaczynamy patrzeć oczami wiary i odpowiadamy na Jego słowo, nasze życie wypełnia się nowym sensem i my również możemy z pewnością ogłosić: „To jest Pan”. Zastanówmy się: Wielkanoc to rozpoznanie obecności Zmartwychwstałego Chrystusa w naszym zwyczajnym życiu i pozwolenie, by Jego słowo przemieniło wszystko.
Don Giorgio
kwi 9, 2026 | DUCHOWOŚĆ
1. Spotkanie Chrystusa Zmartwychwstałego z Jego Matką Maryją
W ciszy jutrzenki Zmartwychwstania, zanim padną pierwsze słowa i zanim świat się obudzi, Syn spotyka Matkę, która nigdy nie przestała wierzyć. W Maryi wiara ogarnęła Zmartwychwstanie już u stóp krzyża. Teraz Chrystus Zmartwychwstały nie tylko się ukazuje, ale spełnia jej nadzieję. To spotkanie nie jest opisane, ponieważ należy do najgłębszej tajemnicy miłości: tam, gdzie smutek był całkowity, radość staje się niezmierzona. W Maryi Kościół kontempluje doskonałą odpowiedź na Wielkanoc, wiarę, która trwa, miłość, która czeka, i nadzieję, która nigdy nie gaśnie.
2. Spotkanie Chrystusa Zmartwychwstałego z Marią Magdaleną (J 20, 11-18)
Maria Magdalena szuka ciała, a znajduje żywą Obecność. Łzy zamazują jej wzrok, aż pada jej imię: „Maria”. W tej chwili rozpoznanie rodzi się nie z widzenia, ale z bycia rozpoznaną. Zmartwychwstały Chrystus wzywa każdego z nas osobiście z naszego smutku, przekształcając stratę w misję. „Idź i powiedz moim braciom…”, z ogrodu smutku staje się apostołką nadziei. Dzięki niej uczymy się, że Wielkanoc nie jest ideą do zrozumienia, ale głosem, który wzywa nas do nowego życia.
3. Spotkanie Chrystusa Zmartwychwstałego z Kleofasem i jego towarzyszem (Łk 24, 13–35)
Na drodze do Emaus rozczarowanie kroczy powoli, przytłoczone zawiedzionymi oczekiwaniami. Chrystus Zmartwychwstały zbliża się, nie narzucając się, ale towarzysząc ich zmieszaniu. Otwiera Pismo Święte, a ich serca zaczynają płonąć, jednak rozpoznają Go dopiero przy łamaniu chleba. Tak samo jest w naszej podróży: Chrystus idzie z nami w naszych wątpliwościach, interpretuje nasze rany w świetle Bożego planu i objawia się w Eucharystii. To, co było drogą ucieczki, staje się ścieżką powrotu, a rozpacz zamienia się w głoszenie.
4. Spotkanie Chrystusa Zmartwychwstałego z Tomaszem (J 20, 19–31)
Tomasz stoi na progu między wątpliwością a wiarą, odmawiając uwierzenia bez dotknięcia ran. Zmartwychwstały Chrystus nie odrzuca jego prośby; zachęca go do tego. „Włóż tu palec…”, rany pozostają, nie jako znaki porażki, ale jako wieczny język miłości. Tomasz przechodzi od sceptycyzmu do najwyższego wyznania: „Pan mój i Bóg mój”. W nim widzimy, że wiara nie jest brakiem pytań, ale odwagą, by pozwolić Chrystusowi wejść w nasze pytania. Zmartwychwstały spotyka nas właśnie tam, gdzie zmagamy się z wiarą.
5. Spotkanie Chrystusa Zmartwychwstałego z Piotrem (J 21)
Nad brzegiem morza, w cichej prostocie wspólnego posiłku, Chrystus Zmartwychwstały przywraca Piotra. Trzykrotnie pyta go: „Czy kochasz mnie?”, nie po to, by ponownie otworzyć ranę zaparcia się, ale by przekształcić ją w wyznanie miłości. Chrystus nie definiuje Piotra przez jego porażkę, ale przez jego zdolność do miłości. „Paś moje owce” – misja jest powierzona nie doskonałości, ale sercu, które zostało upokorzone i odnowione. W Piotrze odkrywamy, że Wielkanoc jest miejscem, gdzie nasza przeszłość nie zostaje wymazana, ale odkupiona i obdarzona nową odpowiedzialnością.
G.P.
kwi 9, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Czwartek Wielkanocny
Ewangelia: Łk 24,35–48W dzisiejszej Ewangelii Zmartwychwstały Jezus stoi pośród uczniów, a mimo to ich pierwszą reakcją jest strach i zmieszanie. Nawet w Jego obecności są zaniepokojeni i pełni pytań. Jezus delikatnie zachęca ich, by wyszli poza wątpliwości: pokazuje swoje rany, je przed nimi i otwiera ich umysły, by zrozumieli Pismo Święte. Jego obecność nie ma na celu wywoływania niekończących się pytań, ale przyniesienie pokoju i pewności. „Pokój wam” – mówi, nie jako idea, ale jako rzeczywistość. Sam Zmartwychwstały Chrystus jest odpowiedzią na każdy strach, każdą wątpliwość i każde poszukiwanie ludzkiego serca. W okresie wielkanocnym jesteśmy zaproszeni do przejścia od pytania do rozpoznania, od analizowania do przyjmowania. Kiedy Jezus stoi pośród nas, najgłębszą odpowiedzią nie jest zadawanie kolejnych pytań, ale spotkanie z Nim jako żywą odpowiedzią, która wnosi pokój, sens i kierunek do naszego życia. Zastanówmy się: Wielkanoc to powitanie Zmartwychwstałego Chrystusa, który stoi pośród nas jako żywa odpowiedź, i pozwolenie, by Jego obecność przyniosła nam pokój.
Don Giorgio
kwi 7, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Środa Wielkanocna
Ewangelia: Łk 24, 13–35
W dzisiejszej Ewangelii dwaj uczniowie zmierzają do Emaus ze smutkiem w sercach, nie potrafiąc rozpoznać, że obok nich idzie Zmartwychwstały Jezus. Ich oczy pozostają zamknięte, nawet gdy On wyjaśnia im Pismo Święte, ale wszystko zmienia się przy stole: „Wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i podał im”. W tym momencie ich oczy się otwierają i rozpoznają Go. Ta chwila pokazuje, że Zmartwychwstanie staje się rzeczywistością nie tylko w zrozumieniu, ale w spotkaniu, zwłaszcza w łamaniu chleba. To właśnie tam nieobecność zamienia się w obecność, zamieszanie w jasność, a smutek w radość. W okresie wielkanocnym jesteśmy zaproszeni do ponownego odkrycia, że Zmartwychwstały Chrystus objawia się w ten sam sposób w naszym życiu. Wielkanoc staje się żywą rzeczywistością, gdy pozwalamy Mu spotkać się z nami, nakarmić nas i objawić się w łamaniu chleba, gdzie to, co jest dane i dzielone, staje się miejscem rozpoznania. Zastanówmy się: Wielkanoc to rozpoznanie Zmartwychwstałego Chrystusa w łamaniu chleba i pozwolenie, by Jego obecność przemieniła naszą drogę.
Don Giorgio
