Wtorek, 27 lutego

Wtorek, 27 lutego

Wtorek 2. tygodnia Wielkiego Postu
Święty Grzegorz z Nareku, opat i doktor Kościoła
Ewangelia – Mateusz 23:1-12
„Wszystko, co czynią, czynią, aby zwrócić na siebie uwagę”. Jezus mówi dziś o wyzwaniu nieodłącznie związanym z naszym życiem duchowym. Wszystkie nasze duchowe działania mogą być motywowane tym niebezpieczeństwem. Jezus wskazuje na to niebezpieczeństwo. Było tak wiele zwyczajów i tradycji rozwiniętych wśród ludu Bożego, aby przestrzegać przykazań prawa, które jest znakiem relacji między Bogiem. Wszystkie te przykazania, a następnie tradycje i zwyczaje zrodziły się z przykazań Pana, które są znakiem przymierza między Bogiem a Jego ludem. Tak więc wszystko było ukierunkowane na tę relację. Ale powoli uwaga przeniosła się z przymierza na samych siebie. Uwaga przeniosła się z relacji z Bogiem na samego siebie. Tak więc każda modlitwa i zwyczaje stały się narzędziem do zwracania uwagi na siebie. Jest to niebezpieczne dla naszego życia duchowego. Ponieważ w tego rodzaju życiu duchowym wykonujemy każdą modlitwę, każdą Mszę Świętą, każdy Różaniec, aby zwrócić uwagę na siebie, a nie po to, aby wzrastać w naszej relacji z Bogiem. Zastanówmy się: Wielki Post to czas, aby upewnić się, że nasze duchowe działania nie mają na celu zwrócenia uwagi innych na nas samych.

Poniedziałek, 26 lutego

Poniedziałek, 26 lutego

Poniedziałek 2. tygodnia Wielkiego Postu
Święty Aleksander Aleksandryjski
Ewangelia – Łukasza 6:36-38
„Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny. Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni; nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni; odpuszczajcie, a będzie wam odpuszczone. Dawajcie, a będzie wam dane”. Te słowa Jezusa dokładnie pokazują, jaka jest relacja Boga Ojca z nami. Bóg Ojciec jest współczujący. A my musimy być współczujący tak jak On, ponieważ jesteśmy Jego synami i córkami. Jesteśmy Jego synami i córkami w życiu Jezusa Chrystusa, ale urzeczywistniamy to życie Chrystusa w nas, będąc współczującymi jak Ojciec. Jest to również konieczne do urzeczywistnienia łaski, którą otrzymaliśmy. Jeśli nie przebaczamy innym, nie otrzymamy przebaczenia, nawet jeśli otrzymaliśmy łaskę od Jezusa Chrystusa. Podobnie, jeśli osądzamy innych, sami również będziemy osądzeni. Jeśli potępiamy innych, również będziemy potępieni. Tak więc, chociaż Bóg Ojciec jest współczujący, jeśli nie staniemy się współczujący, nie będziemy w stanie cieszyć się smakiem Jego współczucia. Zastanówmy się: Wielki Post to czas na sprawdzenie, czy jesteśmy współczujący, tak jak nasz niebiański Ojciec.

Niedziela 25 lutego

Niedziela 25 lutego

Druga niedziela Wielkiego Postu
Ewangelia – Marka 9:2-10
„To jest mój Syn umiłowany. Jego słuchajcie”. Jezus Chrystus jest jedynym Synem Bożym, drugą osobą Trójcy Świętej. Ojciec Niebieski potwierdza to na Górze Tabor. W tym stwierdzeniu Ojca jest deklaracja i zobowiązanie. Deklaracja o tożsamości Jego jedynego Syna, umiłowanego. Na nas spoczywa obowiązek słuchania Jego jedynego Syna. Ponieważ to przez Syna rozwija się Boży plan zbawienia ludzkości. Widać to w całej scenerii. Jezus udaje się w góry z grupą wybranych apostołów, aby być sam na sam ze sobą. Ta samotność w górach pokazuje, że Boży plan jest wyjątkowy. Następnie pojawienie się Mojżesza i Eliasza pokazuje, że Boży plan jest wypełnieniem prawa i proroków. Mojżesz reprezentuje przymierze i prawo, które Bóg zawarł z ludem Izraela, a Eliasz proroka, przez którego Bóg nadal interweniował w życie ludu Izraela. Bóg Ojciec dokonał ostatecznej interwencji w naszą historię poprzez wcielenie Swojego Syna, Jezusa Chrystusa. Mamy obowiązek Go słuchać. Zastanówmy się: Wielki Post to czas weryfikacji, na ile słuchamy Jezusa Chrystusa, umiłowanego Syna naszego Ojca w niebie.

Sobota, 24 lutego

Sobota, 24 lutego

Sobota pierwszego tygodnia Wielkiego Postu
Ewangelia – Mateusza 5:43-48
Chrześcijańska miłość do bliźniego zyskuje nowy wymiar. To już nie jest miłość do tych, którzy cię kochają. Jest ona skierowana do wszystkich, zwłaszcza do tych, którzy cię prześladują. Abyśmy mogli Go naśladować, Jezus prosi nas, abyśmy miłowali naszych nieprzyjaciół i modlili się za tych, którzy nas prześladują. Wyjaśnia również, dlaczego musimy to robić. Musimy kochać naszych wrogów i modlić się za tych, którzy nas prześladują, aby stać się synami naszego niebiańskiego Ojca. Bóg Ojciec sprawia, że Jego słońce wschodzi zarówno na złych, jak i dobrych ludzi, a Jego deszcz pada zarówno na uczciwych, jak i nieuczciwych ludzi. Nie czyni On żadnego rozróżnienia między dobrymi i złymi ludźmi w dawaniu Swojej miłości. Nie możemy więc czynić rozróżnienia między tymi, którzy nas kochają lub nienawidzą. Musimy kochać każdego, zwłaszcza tych, którzy nas nienawidzą. Czyniąc to, stajemy się uczniami Chrystusa. To jest nasza tożsamość: zdolność kochania naszych wrogów i modlenia się za naszych prześladowców. Zastanówmy się: Wielki Post to czas wzrastania w miłości do naszych wrogów i tych, którzy nas nienawidzą.

Piątek 23 lutego

Piątek 23 lutego

Piątek 1. tygodnia Wielkiego Postu
Święty Polikarp, biskup, męczennik
Ewangelia – Mateusza 5:20-26
„Jeśli więc przyniesiesz ofiarę swoją na ołtarz i tam przypomnisz sobie, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam ofiarę swoją przed ołtarzem, idź i pojednaj się najpierw z bratem swoim, a potem wróć i złóż ofiarę swoją”. Jest to jedno z najbardziej wymagających wymagań, jakie Jezus Chrystus postawił przed nami, abyśmy mogli stać się częścią Jego ofiary. Jego ofiara jest absolutną ofiarą przebaczenia. Człowiek zbuntował się przeciwko Bogu. Bóg stał się człowiekiem, aby przebaczyć człowiekowi. Przebaczył nam umierając na krzyżu. Przebaczył wszystkim poprzez śmierć na krzyżu. Jeśli chcemy uczestniczyć w tej ofierze, musimy przebaczyć każdemu i upewnić się, że jesteśmy w komunii z innymi. Jezus umarł za każdego z nas. Każdy z nas jest dla Niego ważny. Dlatego musimy traktować każdą osobę z szacunkiem i miłością. Słowo Boże nie pozwala nam nawet gniewać się na kogokolwiek. Druga osoba jest ważna. Jest na obraz i podobieństwo Boga. Ten boski aspekt w każdej osobie musimy szanować. Zastanówmy się nad tym: Wielki Post to czas wzrastania w przebaczeniu i zrozumieniu drugiego człowieka.

Czwartek, 22 lutego

Czwartek, 22 lutego

Katedra Świętego Piotra – Święto
Ewangelia – Mateusza 16:13-19
„Albowiem nie objawiły wam tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Dlatego powiadam wam: Ty jesteś Piotr i na tej skale zbuduję Kościół mój”. Dziś jest święto Katedry Świętego Piotra. Święto to obchodzone jest w Rzymie co najmniej od IV wieku. Oznacza ono jedność Kościoła opartego na Apostołach. Jedność Kościoła opiera się na wierze, którą wyznał św. Piotr: „Ty jesteś Chrystus, Syn Boga żywego”. Ta solidna wiara jest fundamentem jedności w Kościele. Piotra. To wyznanie wiary jest wynikiem intelektualnej analizy lub intuicji. Przychodzi jako objawienie przez Ojca. Ojciec objawił to świętemu Piotrowi. Dlatego Apostołowie są zjednoczeni w wierze wokół św. To objawienie, które jest relacją z Ojcem, sprawia, że św. Piotr jest skałą, na której Jezus buduje swój Kościół. Zastanówmy się: Wielki Post to czas, by jako Kościół Chrystusowy zjednoczyć się w wierze, którą wyznawał św. Piotr.