kwi 15, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Środa drugiego tygodnia Wielkanocy
Ewangelia: J 3,16-21
W dzisiejszej Ewangelii słyszymy jedno z najgłębszych wyznań wiary: „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał”. Odkrywamy tu najgłębsze znaczenie Wielkanocy. Zmartwychwstanie nie jest odosobnionym cudem, lecz wzniosłym wyrazem miłości Bożej, która osiągnęła swoje spełnienie. Ojciec daje Syna, Syn oddaje się na śmierć, a zmartwychwstając otwiera przed światem życie wieczne. Wielkanoc objawia, że miłość Boża jest silniejsza od grzechu, silniejsza od ciemności i silniejsza od samej śmierci. Jest to miłość, która nie potępia, ale zbawia; miłość, która nie opuszcza, ale szuka; miłość, która wkracza w ludzkie zepsucie, aby je odbudować od wewnątrz. Wierzyć w Chrystusa to wyjść z ciemności do tej promiennej prawdy. W okresie wielkanocnym jesteśmy zaproszeni nie tylko do podziwiania tej miłości, ale do osobistego jej przyjęcia i pozwolenia, by nasze życie stało się odpowiedzią na Boga, którego największym językiem jest dar Jego Syna. Zastanówmy się: Wielkanoc to przyjęcie zwycięskiej miłości Boga objawionej w Zmartwychwstałym Chrystusie i wyjście z ciemności do światła nowego życia.
Don Giorgio
kwi 14, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Wtorek drugiego tygodnia Wielkanocy
Ewangelia: J 3,7b-15W dzisiejszej Ewangelii Jezus mówi o „wywyższeniu”, nawiązując do miedzianego węża, którego Mojżesz podniósł na pustyni i dzięki któremu zostali zbawieni ci, którzy na niego patrzyli. Obraz ten znajduje swoje wypełnienie w samym Chrystusie: Synu Człowieczym wywyższonym na krzyżu i objawionym w Zmartwychwstaniu. Zbawienie nie jest czymś odległym ani abstrakcyjnym, znajduje się w Nim, w żywym spojrzeniu wiary skierowanym ku Jego ofiarnej miłości. To, co wydaje się upokorzeniem, staje się wywyższeniem; to, co wydaje się porażką, staje się źródłem życia. Wierzyć w Tego, który jest wywyższony, oznacza wejść w Jego zwycięstwo, uznać, że nasze uzdrowienie i nasze zbawienie nie pochodzą od nas samych, ale od Tego, który oddaje się za nas. W okresie wielkanocnym jesteśmy zaproszeni, aby skierować nasze oczy na Chrystusa, wywyższonego i uwielbionego, i odkryć, że w Nim jesteśmy już wciągnięci w pełnię życia. Zastanówmy się: Wielkanoc to skierowanie naszego spojrzenia na Zmartwychwstałego i wywyższonego Chrystusa oraz odnalezienie w Nim naszego uzdrowienia, zbawienia i nowego życia.
Don Giorgio
kwi 13, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Poniedziałek drugiego tygodnia Wielkanocy
Święty Marcin I, papież, męczennik
Ewangelia: J 3,1-8 W dzisiejszej Ewangelii Jezus mówi do Nikodema o nowym narodzeniu – nie z ciała, ale z Ducha. „To, co się narodziło z Ducha, jest duchem”. To pokazuje, że Zmartwychwstanie to nie tylko coś, co stało się z Chrystusem, ale coś, co musi się wydarzyć w nas. Narodzenie się z Ducha oznacza życie przemienione od wewnątrz, kierowane już nie tylko ludzkim rozumowaniem czy nawykami, ale niewidzialną i ożywiającą obecnością Boga. Podobnie jak wiatr, który wieje, gdzie chce, działania Ducha nie da się kontrolować ani w pełni zrozumieć, a jednak ich skutki są realne i potężne. Święty Marcin I, który pozostał wierny nawet w cierpieniu, uosabia to życie w Duchu, życie zakorzenione nie w zewnętrznym bezpieczeństwie, ale w wewnętrznym przekonaniu i łasce. W okresie wielkanocnym jesteśmy zaproszeni do otwarcia się na to nowe narodzenie, pozwalając Duchowi Zmartwychwstałego Chrystusa kształtować nasze myśli, nasze wybory i cały nasz sposób życia. Zastanówmy się: Wielkanoc to pozwolenie sobie na narodzenie się z Ducha i życie przemienione przez niewidzialną obecność Chrystusa Zmartwychwstałego.
Don Giorgio
kwi 12, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Niedziela Miłosierdzia Bożego (2. niedziela Wielkanocna)
Czytania: Dz 2,42–47; 1 P 1,3–9; J 20,19–31
W tę Niedzielę Miłosierdzia Bożego Słowo Boże objawia, że miłosierdzie nie jest abstrakcyjną ideą, lecz żywą rzeczywistością wypływającą ze Zmartwychwstałego Chrystusa. W Dziejach Apostolskich (2, 42–47) miłosierdzie przybiera formę wspólnoty: wierni żyją razem, dzielą się wszystkim i pozwalają, by miłość kształtowała ich relacje. W Pierwszym Liście św. Piotra (1, 3–9) miłosierdzie staje się żywą nadzieją: nawet nie widząc Chrystusa, wierzący Go kochają i radują się głęboką i trwałą radością. W Ewangelii (J 20, 19–31) miłosierdzie osiąga swój najbardziej intymny wyraz, gdy Jezus stoi pośród uczniów, ukazując swoje rany nie jako znaki porażki, ale jako źródła pokoju i przebaczenia. Tomaszowi, który zmaga się z wiarą, Jezus nie odrzuca, lecz zaprasza: „Włóż tutaj palec… nie wątp już, ale wierz”. To jest miłosierdzie: Zmartwychwstały Pan spotyka nas w naszym strachu, naszych wątpliwościach i naszej słabości, i przemienia je od wewnątrz. Miłosierdzie Boże to obecność Chrystusa, który gromadzi, uzdrawia i posyła nas, aby to, co od Niego otrzymujemy, stało się widoczne w tym, jak żyjemy, kochamy i wierzymy. Zastanówmy się: Wielkanoc to przyjęcie miłosierdzia Zmartwychwstałego Chrystusa i przeżywanie go w komunii, wierze i miłości.
Don Giorgio
kwi 11, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Sobota Wielkanocna
Ewangelia: Mk 16,9–15 W dzisiejszej Ewangelii Zmartwychwstały Jezus ukazuje się swoim uczniom i powierza im misję: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszystkim stworzeniom”. Zmartwychwstanie to nie tylko chwila naszego zbawienia; to także początek naszej misji. Uczniowie, którzy kiedyś byli pełni strachu i niepewności, są teraz posłani jako świadkowie tego, czego doświadczyli. Wielkanoc nie ma pozostać tylko osobistym doświadczeniem, musi być głoszona, przeżywana i dzielona z innymi. Radość z bycia zbawionym staje się obowiązkiem głoszenia zbawienia. W okresie wielkanocnym przypomina nam się, że spotkanie ze Zmartwychwstałym Chrystusem oznacza przemianę w posłańca Jego życia. Nasza wiara nie może pozostawać bierna; rozchodzi się na zewnątrz, docierając do innych poprzez nasze słowa, nasze działania i nasze świadectwo. W Chrystusie jesteśmy nie tylko zbawieni, ale także posłani. Zastanówmy się: Wielkanoc to przyjęcie nowego życia, które dał nam Zmartwychwstały Chrystus, i bycie posłanym, aby głosić je poprzez nasze życie.
Don Giorgio
