gru 7, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Święty Ambroży, biskup, doktor Kościoła
Sobota 1. tygodnia Adwentu
Ewangelia - Mateusza 9:35-10:1,5,6-8
„A gdy ujrzał tłumy, użalił się nad nimi, bo byli znękani i przygnębieni, jak owce nie mające pasterza”. Adwent jest rozpoznaniem miłości Boga do nas. Jego serce porusza się z miłosierdziem dla tłumów, opisanych jako „znękane i przygnębione, jak owce bez pasterza”. Ten obraz przypomina nam nasze własne chwile zagubienia, zmęczenia i potrzeby przewodnictwa. Adwent jest okresem przygotowań, a w tej Ewangelii jesteśmy zaproszeni do przygotowania się poprzez uznanie ogromnej miłości Boga do nas - miłości, która widzi nasze zmagania i wyciąga rękę, aby uzdrowić, przywrócić i poprowadzić. Misja Jezusa, który wysyła swoich uczniów, odzwierciedla tę miłość: głoszenie królestwa, uzdrawianie chorych, wskrzeszanie umarłych, oczyszczanie trędowatych i wypędzanie demonów. W ten sam sposób Adwent wzywa nas nie tylko do przyjmowania, ale także do dzielenia się tą miłością. Przypominają nam się hojne słowa: „Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie”. Oczekując na przyjście Chrystusa, zarówno w Boże Narodzenie, jak i podczas Jego powtórnego przyjścia, jesteśmy zaproszeni do ucieleśniania Jego miłości poprzez akty dobroci, miłosierdzia i służby, zwłaszcza wobec tych, którzy czują się zagubieni lub obciążeni. Zastanówmy się, w jaki sposób mogę pasterzować innym z miłością i troską, tak jak Jezus czyni to dla mnie. W jaki sposób ja również mogę rozpoznać i odpowiedzieć na potrzeby tych, którzy są wokół mnie?
Don Giorgio
gru 5, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Piątek 1. tygodnia Adwentu
Święty Mikołaj, biskup
„Gdy Jezus wyruszył w drogę, szło za Nim dwóch niewidomych, krzycząc: „Ulituj się nad nami, Synu Dawida””. Adwent to podążanie za Jezusem nawet wtedy, gdy wszystko jest niejasne. Ci dwaj niewidomi szli za Jezusem. Jak to się stało? To jest moc Boga, który jest pośród nas. Adwent zaprasza nas do kroczenia w wierze, nawet jeśli droga przed nami jest niejasna. Podobnie jak niewidomi, nie zawsze możemy „widzieć”, dokąd prowadzi nas Jezus, ale jesteśmy wezwani do zaufania Jego obecności i prowadzeniu. Ich zdolność do podążania za Jezusem pomimo ślepoty odzwierciedla tajemniczą, ale potężną rzeczywistość Boga, który jest obecny i aktywny w naszym życiu, często w sposób, którego nie jesteśmy w stanie w pełni zrozumieć.
W tym czasie przygotowań my również jesteśmy zachęcani do „podążania za Jezusem”, szukając Jego miłosierdzia, otwierając nasze serca na Jego łaskę i ufając, że Jego światło poprowadzi nas nawet w ciemności. Tak jak niewidomi doświadczyli przemieniającej mocy Bożej obecności, tak nam przypomina się, że Adwent jest podróżą wiary, nadziei i oczekiwania - czasem zaufania w to, co niewidzialne i przyjęcia bliskości Boga. Zastanówmy się: W jakich obszarach mojego życia jestem wezwany do podążania za Jezusem w wierze, nawet jeśli droga naprzód wydaje się niejasna lub niepewna?
Don Giorgio
gru 4, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Czwartek pierwszego tygodnia Adwentu
Ewangelia - Mateusza 7:21,24-27
„Każdy więc, kto tych słów moich słucha i według nich postępuje, podobny będzie do człowieka rozsądnego, który dom swój zbudował na skale”. Adwent to budowanie naszego życia na skale, którą jest Jezus. Ten budynek nie zawali się, gdy nadejdą deszcze, powodzie, wichury i uderzą w ten dom. Wyzwania deszczu i trudności powodzi nie będą przeszkadzać naszemu domowi. Ponieważ nasz dom jest zbudowany na skale, Chrystusie. Adwent, okres przygotowań i oczekiwania, zachęca nas do refleksji nad tym, czy nasze życie zbudowane jest na skale Chrystusa - fundamencie wiary, posłuszeństwa i miłości - czy też na ruchomych piaskach światowych rozproszeń. Nieuniknione życiowe burze - wyzwania, zmagania i próby - sprawdzają siłę naszego fundamentu. Życie zakorzenione w Chrystusie pozostaje niezachwiane, znosząc te trudności z odpornością i łaską. W tym okresie musimy dostosować nasze działania do naszej wiary poprzez modlitwę, Pismo Święte, służbę, pojednanie i nadzieję, pozwalając Jezusowi przemieniać nas i być naszym niewzruszonym fundamentem. Żyjąc zgodnie z Jego naukami, przygotowujemy się nie tylko na świętowanie Jego narodzin, ale także na Jego ostateczny powrót, gotowi stawić czoła życiowym próbom z ufnością i powitać Go w sercach wzmocnionych wiarą i miłością. Zastanówmy się: Czy naprawdę buduję swoje życie na solidnym fundamencie Chrystusa, dostosowując swoje działania do Jego nauk, czy też pozwalam, by ruchome piaski światowych rozproszeń osłabiały moją wiarę i odporność w obliczu życiowych burz?
Don Giorgio
gru 3, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Środa 1. tygodnia Adwentu
Święty Jan Damasceński, kapłan, lekarz
Ewangelia - Mateusza 15:29-37
„Chwalili Boga Izraela”. Adwent jest widzeniem działania Boga w nas, wokół nas i chwaleniem Pana”. Przez wcielenie Bóg jest pośród nas i troszczy się o chromych, ułomnych, niewidomych, niemych i wielu innych. A lud był zdumiony i chwalił Boga Izraela. Jezus ponownie dostrzega potrzeby ludzi. „Żal mi tych wszystkich ludzi. Od trzech dni są ze mną, a nie mają co jeść”. Znalazł rozwiązanie z tego, co mieli. Z siedmiu chlebów nakarmił cały tłum. Bóg żyje pośród nas. Cuda, takie jak nakarmienie tłumu, są nie tylko aktami współczucia, ale także znakami Bożej obecności i zaopatrzenia. Wzywają nas do pełnego zaufania i oddania się Jemu. Tutaj potrzebujemy czegoś więcej niż zdumienia i uwielbienia. Potrzebujemy prawdziwej i głębszej relacji z Bogiem, który jest pośród nas. Ta relacja to wiara w Jezusa jako Zbawiciela. To wyjście poza relację okolicznościową do uczniostwa. To uczynienie Jezusa centrum naszego życia. Adwent wzywa nas do skoncentrowania naszego życia na Jezusie, pozwalając Mu kształtować nasze działania, decyzje i priorytety. Zastanówmy się: W jaki sposób możesz przejść od zwykłego zdumienia Bożymi dziełami do budowania głębszej, przemieniającej relacji z Jezusem, czyniąc Go centrum swojego życia w tym okresie Adwentu?
Don Giorgio
gru 3, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Święty Franciszek Ksawery, kapłan
Wtorek 1. tygodnia Adwentu
Ewangelia Łukasza 10:21-24
„Wszystko zostało mi powierzone przez Ojca mego; a nikt nie wie, kim jest Syn, oprócz Ojca, i kim jest Ojciec, oprócz Syna i tych, którym Syn zechce objawić”. Adwent to poznanie Syna, abyśmy mogli poznać Ojca. To poznanie nie jest jedynie intelektualne, ale relacyjne i doświadczalne. Poznać Jezusa to spotkać serce Boga, który jest miłością, miłosierdziem i prawdą. Poprzez swoje słowa, czyny i samą obecność Jezus objawia nieskończone współczucie Ojca i pragnienie relacji z ludzkością. W Jezusie Ojciec nie jest już odległy ani abstrakcyjny, ale staje się bliski, dostępny i osobisty. Okres Adwentu naznaczony jest nadzieją i oczekiwaniem. Zaprasza nas do skupienia się na wcieleniu - Bóg staje się człowiekiem w osobie Jezusa Chrystusa. Kontemplując życie i misję Jezusa, jesteśmy głębiej wciągnięci w tajemnicę tego, kim jest Bóg. W tym Adwencie jesteśmy wezwani do otwarcia naszych serc na objawienie Ojca przez Syna. Każdy krok w poznawaniu Syna przybliża nas do Ojca, przemieniając nasze serca i przyciągając nas w boskie objęcia. To jest obietnica i nadzieja Adwentu: poznając Syna, naprawdę poznajemy Ojca i Jego niezawodną miłość. Zastanówmy się: W jaki sposób moja relacja z Jezusem kształtuje moje rozumienie Boga jako kochającego Ojca i jak mogę pełniej otworzyć swoje serce na ten boski uścisk podczas Adwentu?
Don Giorgio
gru 1, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Poniedziałek 1. tygodnia Adwentu
Ewangelia Mateusza 8:5-11
„Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój; daj tylko słowo, a będzie uzdrowiony sługa mój”. Słowa setnika wyrażają postawę, która leży u podstaw Adwentu: uznanie własnej niegodności przy jednoczesnym pełnym zaufaniu w Bożą moc i miłosierdzie. Adwent jest okresem oczekiwania i przygotowań, nie tylko do świętowania narodzin Chrystusa, ale także do Jego przyjścia do naszego życia tu i teraz. Jest to czas na zatrzymanie się i zastanowienie się nad sposobami, w jakie upadamy - naszymi niedoskonałościami, grzechami i słabościami. Podobnie jak setnik, przyznajemy, że nie zasługujemy na Bożą obecność dzięki naszym własnym zasługom. Adwent nie jest jednak okresem rozpaczy czy potępiania siebie; jest raczej okresem nadziei i otwartości na przemianę. Setnik modeluje zasadniczą postawę dla Adwentu. Jest to lekcja dla wszystkich, którzy przechodzą przez Adwent: nasza niegodność nie jest barierą dla Boga, ale zaproszeniem do głębszego spotkania z Jego łaską. Wystarczy zaufać Panu i Jego Słowu, które uczyni cud w naszym życiu. Zastanówmy się: Jak mogę przyjąć pokorę i wiarę setnika w czasie Adwentu, uznając własną niegodność, a jednocześnie w pełni ufając Bożemu miłosierdziu i przemieniającej mocy Jego Słowa w moim życiu?
Don Giorgio
