lis 20, 2025 | CHLEB POWSZEDNI
Ofiarowanie Najświętszej Maryi Panny
Piątek 33. tygodnia okresu zwykłego
Czytania: 1 Księga Machabejska 4, 36-37. 52-59
Poświęcenie ołtarza w Księdze Machabejskiej, odrestaurowanego po zbezczeszczeniu, staje się potężnym symbolem odnowy i całkowitego oddania się Bogu – symbolem doskonale spełnionym w życiu Najświętszej Maryi Panny. Tak jak Izrael radował się z oczyszczenia i ponownego poświęcenia miejsca, w którym mieszkała obecność Boga, tak samo Kościół świętuje ofiarowanie Maryi: moment, w którym ona, pełna łaski od momentu swojego niepokalanego poczęcia, od najmłodszych lat ofiarowała całą swoją istotę Panu. Maryja jest żywym ołtarzem, czystym mieszkaniem, w którym sam Bóg przyjął ciało. Jej poświęcenie nie było pojedynczym gestem, ale trwającym całe życie „tak”, wyrażonym w pokorze, milczeniu, odwadze i niezachwianej ufności. W tym święcie jesteśmy zaproszeni do ponownego odkrycia, co oznacza oddanie się Bogu – nie częściowo, ale całkowicie, pozwalając Jego łasce oczyścić nasze serca, tak jak oczyszczono ołtarz, a Jego Duchowi ukształtować nasze życie, tak jak ukształtował życie Maryi. Prawdziwe oddanie Bogu zawsze przynosi owoce w postaci świętości, radości i misji. Zastanówmy się: czy oddaję się Bogu z taką samą szczerością jak Maryja, pozwalając Jego łasce uczynić moje życie mieszkaniem, w którym może jaśnieć Jego obecność?
Don Giorgio
lis 20, 2025 | CHLEB POWSZEDNI
Czwartek 33. tygodnia okresu zwykłego
Czytanie: 1 Księga Machabejska 2, 15-29
Historia z 1 Księgi Machabejskiej przypomina nam, że wierność Panu często wymaga odwagi, jasności i zdecydowanych wyborów. Kiedy urzędnicy królewscy zażądali, aby Mattatiasz i jego rodzina porzucili swoją wiarę i dostosowali się do narzuconych pogańskich praktyk, odmówił, nie z uporu, ale z głębokiej lojalności wobec przymierza. Jego wierność nie była teoretyczna; przybrała formę działania, poświęcenia i gotowości do odseparowania się od większości. W świecie, w którym kompromis może wydawać się łatwiejszy, a dostosowanie się bardziej wygodne, fragment ten stanowi dla nas wyzwanie, abyśmy zbadali ukryte obszary, w których możemy po cichu się poddawać. Wierność Panu to nie tylko jednorazowe powiedzenie „tak” Bogu, ale codzienne zobowiązanie do życia zgodnie z Jego prawdą, nawet jeśli kosztuje nas to wygodę, reputację lub akceptację. Bóg nie wymaga od nas doskonałości, ale niezachwianych serc, które wybierają Go ponad wszystko inne. Wierność jest glebą, na której rośnie świętość. Zastanówmy się: czy jestem gotów pozostać wiernym Panu, nawet jeśli wymaga to trudnych wyborów, czy też czasami rezygnuję ze swoich przekonań dla wygody lub aprobaty?
Don Giorgio
lis 18, 2025 | CHLEB POWSZEDNI
Środa 33. tygodnia okresu zwykłego
Czytanie: 2 Księga Machabejska 7:1, 20-31
Odważna matka z 2 Księgi Machabejskiej daje jedno z najbardziej poruszających świadectw wiary w całym Piśmie Świętym. Obserwując swoich synów zmierzających ku męczeńskiej śmierci, nie poddaje się strachowi ani rozpaczy, ale mówi im o Stwórcy, który z niczego stworzył niebo i ziemię, a także każdego z nich. Jej wzrok skierowany jest ku wieczności i zachęca synów, aby patrzyli na stworzenie tymi samymi oczami wiary, oczami, które widzą poza cierpieniem miłosierdzie Boga, który daje życie i je przywraca. Jej słowa ujawniają miłość, która jest zarówno czuła, jak i heroiczna: „Nie bójcie się tego kata... bądźcie godni swoich braci... abym w czasie miłosierdzia mogła was ponownie przyjąć”. To wiara, która przemienia tragedię w nadzieję, ponieważ ufa Bogu, który stworzył wszystko i który ponownie zgromadzi swoich wiernych w pełni swojego miłosierdzia. Jej przykład przypomina nam, że prawdziwa odwaga nie pochodzi z siły, ale z serca zakotwiczonego w Stwórcy, pewnego, że nic, co zostało uczynione w wierności, nie jest nigdy stracone. Zastanówmy się: czy stawiam czoła życiowym próbom z taką samą ufnością w moc i miłosierdzie Stwórcy, patrząc poza obecne cierpienie na życie wieczne, które obiecuje Bóg?
Don Giorgio
lis 17, 2025 | CHLEB POWSZEDNI
Wtorek 33. tygodnia okresu zwykłego
Poświęcenie bazyliki św. Piotra i Pawła, apostołów
Czytanie: 2 Księga Machabejska 6, 18-31
Świadectwo Eleazara w dzisiejszym czytaniu jest poruszającym przypomnieniem, że prawdziwa miłość do Boga nie może współistnieć nawet z najmniejszym kompromisem. W wieku dziewięćdziesięciu lat zaproponowano mu łatwą ucieczkę, nie prawdziwą zdradę, ale zwykłe udawanie, prosty akt zewnętrznej zgodności, który uratowałby mu życie. Jednak odmówił nawet tej iluzji, mówiąc, że takie zachowanie „nie pasuje do naszego życia”, co oznacza, że wierność Bogu nie podlega negocjacjom na żadnym etapie, a już na pewno nie pod koniec życia. Jego uczciwość płynęła z serca, które wiedziało, że Bóg zasługuje na prawdę, a nie pozory. W święto poświęcenia bazyliki św. Piotra i Pawła wspominamy dwóch filarów Kościoła, którzy podobnie jak Eleazar wybrali autentyczność zamiast wygody i prawdę zamiast samozachowawczości. Ich apostolska odwaga zbudowała fundamenty naszej wiary; wierność Eleazara pokazuje, że tej samej odwagi wymaga się od każdego wierzącego. Dzisiejsze pokusy rzadko wymagają otwartego zaprzeczenia – częściej zachęcają do udawania, subtelnych kompromisów, niewielkich ustępstw sumienia. Eleazar uczy nas, że nawet pozory niewierności umniejszają godność naszej miłości do Chrystusa. Prawdziwe uczniostwo jest przejrzyste, konsekwentne i zakorzenione w prawdzie. Zastanówmy się: czy opieram się nawet subtelnym pokusom „udawania” w mojej wierze, wybierając zamiast tego jasną, szczerą wierność, która oddaje cześć Jezusowi całym moim życiem?
Don Giorgio
lis 17, 2025 | AKTUALNOŚCI
Panel o siostrze Dulcissimie Hoffmann w Panteonie Górnośląskim
W Katowicach, 5 listopada 2025 roku, w siedzibie instytucji kultury – Panteonie Górnośląskim, mieszczącym się w podziemiach Archikatedry Chrystusa Króla, odbył się panel dyskusyjny zatytułowany „Wszystko z miłości”. Spotkanie poświęcone było siostrze Dulcissimie Hoffmann – jednej z najbardziej poruszających i duchowo głębokich postaci Kościoła śląskiego. Wydarzenie zgromadziło licznych duchownych, naukowców, publicystów oraz wiernych pragnących pogłębić refleksję nad jej życiem, duchowością i przesłaniem. Spotkanie wpisywało się w kończący się rok jubileuszowy Archidiecezji Katowickiej, obchodzącej 100-lecie istnienia, a jego celem było również wsparcie trwającego procesu beatyfikacyjnego s. Dulcissimy. Inicjatorem wydarzenia był red. Adam Kraśnicki, od wielu lat związany z Redakcją Programów Katolickich Telewizji Polskiej. Panel otworzył dyrektor Panteonu Górnośląskiego Ryszard Kopiec, podkreślając znaczenie pamięci o siostrze Dulcissimie dla duchowego dziedzictwa regionu. Wśród prelegentów znaleźli się przedstawiciele różnych dziedzin – teologii, filozofii, historii Kościoła i medycyny – którzy przybliżyli uczestnikom fenomen duchowości śląskiej mistyczki. Ich refleksje ukazały, że przesłanie siostry Dulcissimy pozostaje wciąż aktualne i inspirujące również dla współczesnego człowieka. Panel poprowadziła red. Dominika Szczawińska, nie unikając trudnych, a momentami prowokacyjnych pytań – o sens cierpienia, o obraz Boga oraz o postawę człowieka wobec doświadczeń granicznych, gdy Stwórca zdaje się „żądać” cierpienia. Duchowym i artystycznym dopełnieniem spotkania był monodram „Dwie siostry” w wykonaniu aktorki z Krakowa Izabeli Drobotowicz-Orkisz, z muzycznym akompaniamentem Dominiki Salik. Trwający około 20 minut występ ukazał duchową więź łączącą s. Dulcissimę ze św. Teresą z Lisieux. Aktorka podkreśliła po spektaklu: „Przygoda z s. Dulcissimą jest jedną z piękniejszych. Bardzo poruszyło moje serce jej wołanie: ‘Jezu, daj mi lot orła. Nie chcę siedzieć na ziemi jak kuropatwa.’” Zestawienie myśli s. Dulcissimy i św. Teresy pomogło uczestnikom wejść w misterium krzyża – a właściwie w misterium miłości, do której człowiek jest zdolny nawet w cierpieniu, jeśli potrafi uczynić z niego dar ofiarowany Bogu i innym ludziom. Barbara Gruszka-Zych, dziennikarka i poetka, zwróciła uwagę na niezwykłe podejście s. Dulcissimy do codzienności i cierpienia: „Ona uczyła, że każdy dzień życia jest świętowaniem. Jeszcze dalej – że nawet cierpienie może być świętem, bo jest darem od Jezusa Chrystusa, Ukochanego. To ogromna tajemnica i wyzwanie.” Ks. prof. Henryk Olszar zaznaczył z kolei: „Spojrzenie na s. Dulcissimę, przypominanie jej młodzieży, jest rzeczą pożyteczną i godną uznania. Młodzież ma w niej swoją orędowniczkę.” Spotkanie zakończyła uroczysta Eucharystia w kaplicy pw. św. Teresy z Lisieux na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego, celebrowana przez bp. Marka Szkudło. Modlitwa i skupienie stały się naturalnym zwieńczeniem wieczoru, który symbolicznie połączył duchowe postaci – siostrę Dulcissimę i Małą Tereskę. Atmosfera całego wydarzenia była pełna refleksji i wdzięczności za dziedzictwo duchowe, jakie pozostawiła s. Dulcissima Hoffmann. Uczestnicy zgodnie podkreślali, że życie siostry Dulcissimy Hoffmann stanowi wciąż żywe źródło inspiracji – przykład odwagi, radości i bezgranicznego zawierzenia Bogu.
S.M. Małgorzata Cur
