Jubileuszowe dziękczynienie Sióstr u Matki Bożej Strażniczki Wiary w Bardzie

Jubileuszowe dziękczynienie Sióstr u Matki Bożej Strażniczki Wiary w Bardzie

21 listopada, jak co roku, nasza wspólnota zakonna zgromadziła się w Sanktuarium Matki Bożej Strażniczki Wiary w Bardzie na dorocznej pielgrzymce dziękczynnej. Tegoroczne spotkanie miało wyjątkowo uroczysty, jubileuszowy charakter – do bardzkiego sanktuarium pielgrzymowałyśmy już po raz 100., natomiast samo dziękczynienie świętowałyśmy po raz 150.

W uroczystości wzięło udział ponad 80 sióstr oraz zaproszeni goście. Wspólne świętowanie rozpoczęło się od wykładu s. Elżbiety Cińcio, która przybliżyła uczestnikom historię oraz powody tego wieloletniego pielgrzymowania, sięgające samych początków istnienia naszego Zgromadzenia. Następnie wszyscy zgromadzeni zjednoczyli się na wspólnej modlitwie różańcowej.

Centralnym punktem dnia była uroczysta Msza Święta, której przewodniczył ks. bp Marek Mendyk. Eucharystię koncelebrowali licznie przybyli kapłani oraz ojcowie redemptoryści, gospodarze sanktuarium.

Na zakończenie uroczystości, tuż przed tradycyjnym ucałowaniem cudownej figury Matki Bożej Bardzkiej, oraz udaniu się na spotkanie przy wspólnym stole, Matka Generalna Sybilla Kołtan – zgodnie z wieloletnią tradycją – odczytała akt zawierzenia całego Zgromadzenia opiece Maryi. Fragmenty tego aktu zamieszczono poniżej:

„Maryjo Niepokalana, nasza Matko i Patronko! Stajemy dzisiaj przed Tobą jako Twoje córki, z sercami pełnymi wdzięczności i ufności. Przychodzimy do Ciebie tą samą drogą wiary, którą przed 150 laty przeszły nasze pierwsze siostry. One przyniosły Ci swój lęk o przyszłość młodego Zgromadzenia, swoją bezradność wobec zagrożenia i swoją nadzieję, że Bóg nie pozwoli zginąć dziełu, które zrodziło się z miłości do Niego i do najbardziej potrzebujących. Ty przyjęłaś ich modlitwę. Dzisiaj, po 150 latach, jesteśmy tutaj jako żywe świadectwo tamtej łaski. Maryjo, dziękujemy Ci, że nie opuściłaś naszego Zgromadzenia! Dziękujemy za jego ocalenie, za wiarę naszego Założyciela, księdza Jana Schneidera, za odwagę pierwszych sióstr i za wszystkie pokolenia, które wiernie niosły dalej powierzony im charyzmat(…). Matko nasza, dzisiaj ponownie powierzamy Ci całe nasze Zgromadzenie. Powierzamy Ci wszystkie nasze siostry, nasze wspólnoty i nasze dzieła. Te, które rozkwitają, i te, które przeżywają trudności. Te, które z nadzieją patrzą w przyszłość, i te, w których pojawia się zmęczenie, niepewność i lęk (…). Maryjo, Ty znasz nasze troski o przyszłość. Widzisz nasze ograniczenia, słabości i niepewność jutra. Nie prosimy Cię o życie bez trudności, ale o wiarę silniejszą od lęku. Nie prosimy o wielkość w oczach świata, ale o wierność Ewangelii (…). Ucz nas kochać się wzajemnie, przebaczać, słuchać i razem szukać dobra Zgromadzenia. Maryjo, pomóż nam na nowo rozpalić w sercach ogień, który płonął w sercu naszego Założyciela. Daj nam jego wrażliwość na ludzką biedę, jego odwagę w podejmowaniu dobra, jego wytrwałość w trudnościach i jego bezgraniczne zaufanie Bożej Opatrzności (…). Matko Boża Strażniczko Wiary! Przed 150 laty nasze pierwsze siostry powierzyły Ci przyszłość Zgromadzenia, której nie mogły zobaczyć. Dzisiaj my czynimy to samo. Nie znamy dróg, którymi Bog nas poprowadzi. Nie wiemy, jakie zadania, próby i łaski czekają następne pokolenia. Ale wierzymy, że Ten, który rozpoczął w nas dobre dzieło, będzie je prowadził, jeśli pozostaniemy wierne Jego miłości. Dlatego z całą ufnością składamy w Twoje matczyne ręce naszą przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Maryjo, weź nasze Zgromadzenie pod swoją opiekę. Prowadź nas do Jezusa. Ucz nas słuchać Jego słowa. Pomagaj nam odważnie wypowiadać nasze codzienne FIAT (…). Maryjo Niepokalana, nasza Matko, nasza Nadziejo i nasza Patronko, Tobie zawierzamy wszystko czym jesteśmy, wszystko, co posiadamy, i wszystko, czym z Bożej łaski jeszcze możemy się stać. Pozostań z nami na dalszych drogach naszej historii. Amen.”

Niedziela, 22 listopada

Niedziela, 22 listopada

Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata – Uroczystość, Czytania: Ezechiel 34,11–12, 15–17; Psalm 23; 1 List do Koryntian 15,20–26, 28; Ewangelia według św. Mateusza 25,31–46
W tę uroczystość Chrystusa Króla czytania zapraszają nas do odkrycia Króla, który kocha nas jak Pasterz, nadaje sens naszemu przeznaczeniu i przychodzi do nas poprzez tych najbardziej bezbronnych. W Księdze Ezechiela Bóg obiecuje, że będzie szukał swoich rozproszonych owiec, troszczył się o rannych i wzmacniał słabych. Jego królestwo nie wyraża się poprzez dominację, ale poprzez pełną miłości troskę o każdą osobę. Psalmista odpowiada z piękną ufnością: „Pan jest moim pasterzem, niczego mi nie braknie”. Kiedy żyjemy w komunii z Nim, odkrywamy, że nasze najgłębsze potrzeby zaspokaja nie to, co posiadamy, ale Ten, do którego należymy. Święty Paweł przypomina nam, że Chrystus pokonał śmierć i otworzył drogę do zmartwychwstania. W Chrystusie każde ludzkie życie odnajduje swoje ostateczne przeznaczenie: wieczną wspólnotę z Bogiem. Nasze obecne życie nie jest zatem wędrówką bez celu, lecz drogą ku pełni Jego miłości. W Ewangelii Jezus objawia coś niezwykłego na temat swojego królestwa: utożsamia się z głodnymi, spragnionymi, obcymi, chorymi i uwięzionymi. Nasza relacja z Chrystusem Królem jest nierozerwalnie związana z naszą relacją z najbardziej bezbronnymi ludźmi wokół nas. Nie możemy twierdzić, że oddajemy cześć Królowi, ignorując tych, w których On postanowił być obecny. Każdy akt współczucia staje się spotkaniem z samym Chrystusem. To nadaje niezwykłą godność najprostszym gestom miłości. Nie musimy dokonywać wielkich rzeczy, aby wejść do Jego Królestwa; musimy Go rozpoznać i kochać w tych, którzy nas potrzebują. Król, który troszczy się o nas jak o swoje owce, zaprasza nas, byśmy stali się pasterzami jedni dla drugich. Jakże piękne jest przynależenie do Królestwa, w którym miłość jest miarą wielkości, miłosierdzie jest wyrazem mocy, a życie wieczne jest spełnieniem naszej nadziei. Zastanówmy się: czy doświadczam Chrystusa jako kochającego Pasterza, który nadaje sens i kierunek mojemu życiu, i czy rozpoznaję Go oraz służę Mu z tą samą miłością w bezbronnych ludziach, których On stawia na mojej drodze?

Don Giorgio

Nowy początek

Nowy początek

Rozpoczęcie na nowo jest jednym z najpiękniejszych przejawów pojednania, ponieważ pozwala nam dać relacji nowy początek bez zaprzeczania jej przeszłości. Pojednanie nie polega na udawaniu, że nic się nie wydarzyło, ale na odmowie pozwolenia, by to, co się wydarzyło, determinowało wszystko, co nastąpi później. Czasami tak bardzo przywiązujemy się do dawnych rozczarowań, bolesnych wspomnień i niedokończonych kłótni, że zapominamy o możliwości rozpoczęcia wszystkiego od nowa. Prawdziwy nowy początek nie wymazuje lekcji z przeszłości; przenosi je w przyszłość z większym zrozumieniem i odnowioną dobrą wolą. Jest to odważna decyzja, by pozwolić na odbudowę zaufania, znalezienie nowych form wyrażania uczuć oraz odkrycie w relacjach możliwości wykraczających poza dotychczasowe rany. Piękno pojednania nie polega na powrocie do tego, kim kiedyś byliśmy, ale na odkrywaniu tego, kim możemy się razem stać.

Don Giorgio

Sobota, 21 listopada

Sobota, 21 listopada

Święto Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny, sobota 33. tygodnia okresu zwykłego, Ewangelia: Łk 20,27–40
W dzisiejszej Ewangelii Jezus objawia piękną prawdę o naszej relacji z Bogiem: „On jest Bogiem nie umarłych, lecz żywych; dla Niego bowiem wszyscy żyją”. Jakże piękne jest to, że mamy żywego i kochającego Boga! Nasza wiara nie polega jedynie na przestrzeganiu zestawu nauk czy tradycji religijnych. Jest to żywa relacja z Tym, który nas zna, kocha i pragnie dzielić z nami swoje życie wieczne. Saduceusze próbowali zrozumieć zmartwychwstanie w ramach ograniczeń ziemskiej egzystencji. Jezus zachęca ich, by spojrzeli poza te ograniczenia i odkryli wielkość Bożej obietnicy. Ponieważ Bóg żyje, nasza relacja z Nim jest zawsze żywa i nawet śmierć nie może jej zakończyć. To przekonanie daje nam odwagę, by ze spokojem i nadzieją stawiać czoła niepewnościom życia. Dzisiaj, gdy świętujemy Ofiarowanie Najświętszej Maryi Panny, kontemplujemy życie całkowicie poświęcone żywemu Bogu. Relacja Maryi z Bogiem nie była jedynie częścią jej życia; była samym fundamentem jej istnienia. Jej radość wynikała z przynależności do Niego i z tego, że pozwalała, by Jego obecność kierowała całą jej drogą. My również jesteśmy zaproszeni do doświadczania piękna przynależności do Boga, który jest nieustannie obecny i działa w naszym życiu. Życie wieczne zaczyna się, gdy wchodzimy w komunię z żywym i kochającym Bogiem. Jaką pociechą jest świadomość, że jesteśmy kochani przez Kogoś, którego miłość nie ma końca! Zastanówmy się: czy doświadczam mojej relacji z Bogiem jako żywego i pełnego miłości spotkania, które napełnia moje codzienne życie radością, spokojem i nadzieją na wieczność?

Don Giorgio

Piątek, 20 listopada

Piątek, 20 listopada

Piątek 33. tygodnia okresu zwykłego, Ewangelia: Łk 19, 45–48
W dzisiejszej Ewangelii Jezus wchodzi do świątyni i wypędza sprzedających, oświadczając: „Mój dom będzie domem modlitwy. Wy zaś uczyniliście z niego jaskinię zbójców”. Jezus przypomina nam, jak ważne jest chronienie tego, co święte, przed wszystkim, co zagraża jego prawdziwemu przeznaczeniu. Poprzez chrzest staliśmy się świątyniami Ducha Świętego, miejscami zamieszkania Boga. Dlatego spoczywa na nas odpowiedzialność za ochronę naszej wewnętrznej świątyni. Tak jak działalność handlowa stopniowo zajmowała świętą przestrzeń świątyni, tak światowe troski, nadmierne ambicje, uraza, egoizm i rozpraszające czynniki mogą stopniowo zajmować świętą przestrzeń naszych serc. Często rzeczy te wkradają się niezauważenie i ostatecznie pozostawiają niewiele miejsca na modlitwę, ciszę i komunię z Bogiem. Dbanie o bezpieczeństwo naszej wewnętrznej świątyni nie oznacza wycofania się ze świata ani zaniedbywania naszych codziennych obowiązków. Oznacza to raczej upewnienie się, że nic nie zajmie miejsca należącego do Boga. Musimy regularnie badać, na co pozwalamy, by weszło, zajęło i wpłynęło na nasze serca. Ewangelia mówi nam również, że Jezus codziennie nauczał w świątyni. Nie wystarczy usunąć z naszych serc to, co szkodliwe; musimy je wypełnić obecnością i Słowem Chrystusa. Poprzez modlitwę, Eucharystię i szczery rachunek sumienia pozwalamy Jezusowi oczyścić i chronić nasze wewnętrzne sanktuarium. Im bardziej dbamy o tę świętą przestrzeń, tym bardziej nasze życie staje się miejscem, w którym inni mogą spotkać się z Bożą miłością i pokojem. Zastanówmy się: czy chronię świętą przestrzeń mojego serca przed wszystkim, co mogłoby zagrozić mojej relacji z Bogiem, i czy pozwalam Jezusowi uczynić moje wnętrze prawdziwym domem modlitwy?

Don Giorgio