lis 18, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Czwartek 33. tygodnia okresu zwykłego, Ewangelia: Łk 19, 41–44
W dzisiejszej Ewangelii spotykamy głęboko poruszający obraz: Jezus zbliża się do Jerozolimy, spogląda na miasto i płacze nad nim. Bóg płacze nad miastem, ponieważ jest ono ślepe na Jego łaskę. Jerozolima otrzymała niezliczone błogosławieństwa, a jednak nie potrafiła rozpoznać obecności Boga pośród siebie. Jezus wyraża swój smutek: „Gdybyś tylko i ty w tym dniu zrozumiała przesłanie pokoju!” Jego łzy ujawniają głębię boskiej miłości oraz ból miłości, która nie zostaje przyjęta. Bóg nie narzuca nam swojej łaski; szanuje naszą wolność, nawet gdy nie potrafimy rozpoznać tego, co nam oferuje. My również możemy stać się podobni do Jerozolimy. Możemy być otoczeni Bożymi błogosławieństwami, słuchać Jego Słowa, uczestniczyć w sakramentach, a mimo to pozostawać niewrażliwi na Jego obecność i zaproszenia. Wielką tragedią naszego życia duchowego nie jest brak Bożej łaski, ale nasza ślepota na jej obecność. Czasami nasze uprzedzenia, ambicje, przywiązania i utrwalone oczekiwania uniemożliwiają nam dostrzeżenie cichych sposobów, w jakie Bóg nas odwiedza. Łzy Jezusa przypominają nam, jak bardzo jesteśmy dla Niego cenni i jak głęboko pragnie On naszego pokoju i zbawienia. Każdy dzień jest okazją do rozpoznania Jego obecności. Każde spotkanie może stać się okazją do łaski. Obyśmy nigdy nie przyzwyczaili się do Bożych błogosławieństw tak bardzo, że stracimy zdolność rozpoznawania Boga, który nas błogosławi. Zastanówmy się: czy jestem wystarczająco uważny, by dostrzegać codzienne objawy Bożej łaski, czy też pozwalam, by moje przywiązania, oczekiwania i duchowa nieczułość zaślepiały mnie na Jego kochającą obecność?
Don Giorgio
lis 18, 2026 | POZYTYWNE IMPULSY
Łatwo jest krytykować ciemność, mówić o wszystkim, co jest nie tak, i wskazywać na to, czego inni nie zrobili. Jednak ciemność nie znika tylko dlatego, że na nią narzekamy. Pojedyncza świeca, nawet najmniejsza, może coś zmienić. Życie staje się piękniejsze, gdy przechodzimy od krytyki do wkładu, od rozczarowania do inicjatywy, a od obwiniania innych do brania osobistej odpowiedzialności. Być może nie mamy mocy, by zmienić wszystko wokół nas, ale zawsze mamy możliwość wniesienia odrobiny światła, gdziekolwiek się znajdujemy. Piękno zapalenia świecy polega na tym, że jej płomień nic nie traci, zapalając kolejną. W ten sposób dobro cicho się mnoży, a to, co zaczyna się jako jeden mały gest, może stać się blaskiem o wiele większym, niż kiedykolwiek sobie wyobrażaliśmy.
Don Giorgio
lis 18, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Środa 33. tygodnia okresu zwykłego, święto poświęcenia bazylik św. Piotra i Pawła, apostołów, św. Róży Filipiny Duchesne, Ewangelia: Łk 19,11-28
W dzisiejszej Ewangelii Jezus przedstawia przypowieść o sługach, którym pan powierzył pewne sumy pieniędzy. Podczas gdy wierni słudzy owocnie wykorzystują to, co otrzymali, jeden z nich z obawy ukrywa swój dar w płótnie. Ujawnia to ważną prawdę duchową: kiedy przywiązujemy większą wagę do samych siebie niż do darów, które powierzył nam Bóg, hamujemy nasz własny rozwój. Sługa bardziej troszczy się o ochronę samego siebie niż o wypełnienie powierzonego mu obowiązku. Jego strach uniemożliwia mu osiągnięcie tego, kim mógłby się stać. My również możemy tak bardzo skupić się na naszej reputacji, osobistym bezpieczeństwie, wygodzie czy uznaniu, że nie wykorzystujemy owocnie talentów otrzymanych od Boga. Nasze dary nie zostały nam dane po to, by podnosić nasze osobiste znaczenie, ale by wypełnić misję. Kiedy stawiamy siebie w centrum, nawet nasze największe talenty mogą stać się duchowo bezowocne. Święci Piotr i Paweł dokonali niezwykłych rzeczy, ponieważ misję, która została im powierzona, postawili ponad własnymi interesami. Podobnie święta Róża Filipina Duchesne porzuciła swoje znane otoczenie, by poświęcić swoje życie służbie misyjnej. Ich życie przypomina nam, że nasza prawdziwa wielkość ujawnia się wtedy, gdy oddajemy nasze dary w służbę czemuś większemu od nas samych. Rozwijamy się nie poprzez dbanie o własną ważność, ale poprzez owocne wykorzystanie tego, co powierzył nam Bóg. Przesłanie Chrystusa zachęca nas do wyjścia poza dbanie o własne dobro i odkrycia radości płynącej z hojnej służby. Ostatecznie tym, co nas umniejsza, nie jest poświęcenie naszych osobistych interesów, ale niepowodzenie w realizacji celu, do którego Bóg nas powołał. Zastanówmy się: czy bardziej zależy mi na ochronie własnej ważności, wygody i bezpieczeństwa, czy też hojnie wykorzystuję dary, które Bóg mi powierzył, aby wypełnić Jego misję?
Don Giorgio
lis 16, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Święta Elżbieta Węgierska, zakonnica, wtorek 33. tygodnia okresu zwykłego, Ewangelia: Łk 19,1-10
W dzisiejszej Ewangelii Zacheusz wspina się na drzewo sykomory, ponieważ pragnie ujrzeć Jezusa. Jednak dzieje się coś niezwykłego: podczas gdy Zacheusz szuka Jezusa, Jezus już go szuka. Jezus zatrzymuje się, spogląda w górę, woła go po imieniu i oświadcza: „Zacheuszu, zejdź na dół. Pospiesz się, bo dzisiaj muszę zatrzymać się w twoim domu”. To spotkanie ujawnia piękną prawdę, że Jezus zawsze nas szuka – nie po to, by nas upominać czy czegoś od nas wymagać, ale dlatego, że pragnie być z nami. Zacheusz był uważany za grzesznika i przez wielu wykluczany, jednak Jezus nie pozwolił, by jego przeszłość czy reputacja stały się przeszkodą w ich spotkaniu. Chciał wejść do jego domu i dzielić z nim życie. To jest sedno Wcielenia: Bóg zbliża się do ludzkości, ponieważ pragnie komunii z nami. Nasze nawrócenie nie zaczyna się od naszych wysiłków, by stać się godnymi Bożej obecności, ale od naszej gotowości, by przyjąć miłość, którą On nam hojnie ofiarowuje. Zacheusz odpowiada z radością, a to spotkanie przemienia jego stosunek do pieniędzy i do innych ludzi. Staje się hojny i zaangażowany w przywracanie sprawiedliwości. Święta Elżbieta Węgierska doświadczyła tej samej przemieniającej miłości Chrystusa i wyraziła ją poprzez niezwykłą hojność wobec ubogich i cierpiących. Jej życie przypomina nam, że kiedy naprawdę przyjmujemy Jezusa do naszych serc, zaczynamy Go rozpoznawać i przyjmować w innych. Jezus podsumowuje: „Syn Człowieczy przyszedł, aby szukać i zbawić to, co zginęło”. Te słowa zapewniają nas, że nigdy nie jesteśmy zapomniani, nawet gdy czujemy się odlegli, niegodni lub duchowo zagubieni. Jezus nie czeka, aż staniemy się doskonali, by się do nas zbliżyć; to właśnie Jego kochająca obecność umożliwia naszą przemianę. Każdego dnia nadal wzywa nas po imieniu i prosi, by pozostać z nami. Zastanówmy się: czy dostrzegam, że Jezus nieustannie mnie szuka i zaprasza się sam do mojego życia, i czy przyjmuję Jego obecność z radością i otwartością, które pozwalają Jego miłości przemieniać moje serce i moje relacje?
Don Giorgio
lis 16, 2026 | AKTUALNOŚCI
W dniach od 14 do 19 listopada br. w Berlinie odbywa się wyjątkowe spotkanie formacyjno-wspólnotowe, gromadzące 10 sióstr pochodzących z Afryki, które na co dzień realizują swój charyzmat i posługę misyjną na kontynencie europejskim.
Uczestniczki przybyły do stolicy Niemiec z różnych placówek naszego Zgromadzenia – na co dzień żyją i pracują one we wspólnotach w Polsce, w Niemczech oraz w Rzymie. Spotkanie jest cenną okazją do zatrzymania się w codziennym biegu, zacieśnienia siostrzanych więzi oraz wymiany doświadczeń płynących z życia w zupełnie nowym kręgu kulturowym. Głównym tematem wykładów jest szeroko rozumiana posługa misyjna w Europie. Współczesny Stary Kontynent stawia przed osobami konsekrowanymi specyficzne zadania, dlatego program spotkania został ułożony tak, aby objąć wszystkie wymiary codzienności sióstr:
- dzielenie się świadectwem żywej wiary, entuzjazmem i świeżym spojrzeniem na Kościół, jakie siostry wnoszą do europejskich wspólnot i parafii.
- szczera rozmowa o trudnościach i wyzwaniach, o barierach językowych, różnicach kulturowych, odmiennej mentalności, a także o tęsknocie za rodzinnymi stronami i procesie adaptacji w nowym środowisku.
- wykłady formacyjne pomagające lepiej zrozumieć kontekst społeczno-religijny współczesnej Europy, co pozwala jeszcze owocniej pełnić powierzone zadania apostolskie.
Czas wykładów, warsztatów i siostrzanych rozmów w Berlinie będzie miał również swoje zwieńczenie duchowe. Zakończeniem tego wspólnego czasu będzie pielgrzymka do Barda w Polsce, zaplanowana na 21 listopada. U stóp Matki Bożej Bardzkiej – Strażniczki Wiary Świętej – siostry będą dziękować za dar powołania, prosić o potrzebne łaski dla swoich wspólnot oraz powierzać dalszą posługę misyjną w Europie.
Otoczmy nasze Siostry modlitwą w tych dniach, aby czas spędzony w Berlinie oraz pielgrzymka do Barda umocniły je w radosnym i wiernym świadectwie miłości Chrystusa.