lis 15, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Poniedziałek 33. tygodnia okresu zwykłego, św. Małgorzata Szkocka, św. Gertruda, dziewica, Ewangelia: Łk 18, 35–43
W dzisiejszej Ewangelii niewidomy mężczyzna siedzący przy drodze słyszy, że przechodzi Jezus, i woła: „Jezu, Synu Dawida, zmiłuj się nade mną!”. Kiedy Jezus pyta go, czego pragnie, odpowiada: „Panie, spraw, abym znów widział”. Ta prosta prośba może stać się najpiękniejszą i najtrwalszą modlitwą naszego życia duchowego: „Panie, proszę, pozwól mi Ciebie ujrzeć”. Często prosimy Boga, by zmienił nasze okoliczności, rozwiązał nasze problemy lub obdarzył nas konkretnymi błogosławieństwami. Jednak naszą najgłębszą potrzebą jest rozpoznanie Jego obecności w naszym życiu. Duchowa ślepota niekoniecznie oznacza brak wiary, ale niezdolność do rozpoznania Boga, który już jest obecny i działa pośród nas. Możemy dostrzegać trudności wokół nas, nie dostrzegając Jego łaski, zauważać słabości innych, nie dostrzegając ich godności, albo tak bardzo pochłaniać się naszymi obowiązkami, że przeoczamy Jego kochającą obecność. Niewidomy uczy nas, że wiara zaczyna się od uznania naszej potrzeby światła. Nie chce milczeć, gdy inni go zniechęcają, ponieważ jego pragnienie spotkania z Jezusem jest silniejsze niż przeszkody, które przed nim stoją. Święta Małgorzata Szkocka rozpoznała Chrystusa w ubogich poprzez swoją hojną miłość bliźniego, podczas gdy święta Gertruda odkryła Jego miłującą obecność poprzez głębokie życie modlitwy i kontemplacji. Ich życie przypomina nam, że dostrzeganie Jezusa nie ogranicza się do niezwykłych doświadczeń duchowych; oznacza ono rozpoznawanie Go w modlitwie, w Jego Słowie, w Eucharystii oraz w ludziach, których spotykamy. Kiedy Jezus przywraca wzrok niewidomemu, ten natychmiast idzie za Nim, wielbiąc Boga. Celem duchowego wzroku nie jest jedynie widzenie Chrystusa, ale wierniejsze podążanie za Nim. Niech naszą nieustanną modlitwą będzie: „Panie, pozwól mi Ciebie dostrzegać – w moich radościach i trudnościach, w tych, których kocham, i w tych, których z trudem rozumiem, oraz w każdej chwili mojego życia”. Zastanówmy się: czy każdego dnia szczerze proszę Pana, aby otworzył moje duchowe oczy, abym mógł rozpoznać Jego obecność w każdej sytuacji, a widząc Go, podążał za Nim z większą miłością i wiernością?
Don Giorgio
lis 15, 2026 | AKTUALNOŚCI
Choć główne, uroczyste obchody 150. rocznicy śmierci naszego Księdza Założyciela, Ks. Jana Schneidera, będą hucznie świętowane w Polsce we Wrocławiu, Region Tanzanijski rozpoczął to wyjątkowe upamiętnienie już w symbolicznym dniu 5 listopada tego roku. W domu zakonnym w Chikukwe, podczas dnia modlitwy za wszystkie zmarłe Siostry naszego Zgromadzenia, odbyło się spotkanie formacyjne, które oficjalnie otworzyło czas przygotowań do tej ważnej rocznicy. Kluczowym elementem wydarzenia był wykład i prezentacja przygotowana oraz poprowadzona przez Matkę Generalną Sybillę Kołtan. Prelekcja stała się dla zgromadzonych Sióstr zaproszeniem do powrotu do naszych korzeni. Matka Generalna skupiła się na temacie naśladowania Ks. Jana Schneidera w codziennym życiu oraz na tym, jak na nowo odkrywać i autentycznie żyć jego charyzmatem – zarówno we wnętrzu naszych wspólnot, jak i w podejmowanej na co dzień misji. Wykład stał się potężnym impulsem duchowym dla wszystkich obecnych. Zebrane siostry, postulantki oraz kandydatki zostały gorąco zachęcone do tego, by dziedzictwo Ks. Jana Schneidera zgłębiać każdego dnia oraz z wielką troską dbać o jego żywotność we współczesnym świecie.
Ważnym i praktycznym akcentem na zakończenie spotkania było przekazanie przez Matkę Generalną specjalnych materiałów formacyjnych na zbliżający się Adwent. Teksty te, w zamyśle, mają pomóc Siostrom w duchowym przygotowaniu dzień po dniu zarówno do grudniowej uroczystości Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, jak i do Bożego Narodzenia. Na każdy dzień Adwentu przygotowano krótką refleksję o Księdzu Założycielu oraz konkretną, praktyczną propozycję zadania do wypełnienia w codzienności. To adwentowe przygotowanie będzie dla Regionu Tanzanijskiego pięknym sposobem na to, by pamięć o Księdzu Założycielu nie była tylko jednorazowym wspomnieniem, ale żywym programem duchowym, który przemienia serca i umacnia zakonne powołanie.
lis 15, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
33. niedziela zwykła, czytania: Księga Przysłów 31,10–13; 19–20; 30–31; Psalm 128; 1 List do Tesaloniczan 5,1–6; Ewangelia według św. Mateusza 25,14–30
Dzisiejsze czytania zapraszają nas do odkrycia piękna życia wyrażającego się poprzez kochające ręce, czujne serca i wierność w małych rzeczach. Księga Przysłów wychwala kobietę, która pracuje wytrwale i otwiera swoje ręce na ubogich i potrzebujących. Staje się ona pięknym obrazem Kościoła, którego misją jest uwidacznianie miłości Bożej poprzez konkretne gesty troski, hojności i służby. Kościół staje się najbardziej wiarygodny, gdy jego ręce są kochającymi rękami Chrystusa. Psalmista przypomina nam, że błogosławieni są ci, którzy boją się Pana. Ta bojaźń nie jest lękiem przed Bogiem, lecz pełną miłości czcią, która pomaga nam rozpoznać Jego obecność we wszystkim, co czynimy. Święty Paweł wzywa nas, byśmy czuwali jako dzieci światłości. Duchowa czujność oznacza dostrzeganie okazji, jakie Bóg stawia przed nami każdego dnia, i odpowiadanie na nie miłością, a nie obojętnością. W Ewangelii Jezus opowiada przypowieść o talentach, przypominając nam, że Bóg powierza każdej osobie różne dary i obowiązki. Nie liczy się to, ile otrzymaliśmy, ale to, jak wiernie wykorzystujemy to, co nam powierzono. Bóg nie ocenia naszego życia na podstawie wielkości naszych osiągnięć, ale na podstawie miłości i wierności, z jaką wypełniamy nasze obowiązki. Prosty akt dobroci, cierpliwa odpowiedź, słowo otuchy czy małe poświęcenie mogą mieć ogromną wartość w oczach Boga. Słudzy, którzy wiernie wykorzystali swoje talenty, zostali zaproszeni do dzielenia radości swojego pana. To jest piękna obietnica bycia uczniem: wierność w małych rzeczach przygotowuje nasze serca na pełnię Bożej radości. Nie potrzebujemy niezwykłych okazji, by stać się świętymi; musimy dostrzec niezwykłą wartość zwykłych okazji, które Bóg daje nam każdego dnia. Zastanówmy się: czy wykorzystuję dary i możliwości, które Bóg mi powierzył, z miłością, uważnym sercem i radosną wiernością, zwłaszcza w małych i zwyczajnych obowiązkach codziennego życia?
Don Giorgio
lis 14, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Sobota 32. tygodnia okresu zwykłego, sobota poświęcona pamięci Najświętszej Maryi Panny, Ewangelia: Łk 18,1-8
W dzisiejszej Ewangelii Jezus opowiada przypowieść o wytrwałej wdowie, aby nauczyć nas „konieczności nieustannej modlitwy i tego, by nigdy nie tracić ducha”. Wdowa nie przestaje dążyć do sprawiedliwości pomimo wielokrotnych odmów. Jej wytrwałość ukazuje zasadniczą postawę ucznia: musimy nieustannie skupiać się na miłości Boga, niezależnie od okoliczności, z jakimi się zmagamy. Modlitwa nie jest jedynie środkiem do uzyskania tego, czego pragniemy; jest sposobem na utrzymanie naszych serc w łączności z Tym, który kocha nas bezwarunkowo. Czasami wydaje się, że nasze modlitwy pozostają bez odpowiedzi, trudności trwają, a nasze oczekiwania pozostają niespełnione. Jednak siły naszej wiary nie mierzy się tym, jak szybko Bóg odpowiada na nasze modlitwy, ale tym, jak wiernie pozostajemy z Nim zjednoczeni. W przeciwieństwie do niesprawiedliwego sędziego z przypowieści, Bóg jest kochającym Ojcem, który uważnie słucha swoich dzieci. Nie musimy Go przekonywać, by nas kochał; musimy pozostać otwarci na miłość, którą On już nam ofiarowuje. Najświętsza Maryja Panna stanowi piękny przykład tej wytrwałej wiary. Od Zwiastowania aż po Kalwarię skupiała się na Bożej miłości, nawet gdy nie potrafiła w pełni zrozumieć wydarzeń rozgrywających się wokół niej. Jej wierność przypomina nam, że pozostawanie blisko Boga nie zawsze natychmiast zmienia nasze okoliczności, ale przemienia sposób, w jaki je przeżywamy i na nie reagujemy. Jezus kończy Ewangelię prowokującym pytaniem: „Gdy Syn Człowieczy przyjdzie, czy znajdzie wiarę na ziemi?”. To zachęca nas do zastanowienia się, czy nasza relacja z Bogiem zależy od sprzyjających okoliczności, czy też opiera się na trwałym zaufaniu do Jego miłości. Sekret wytrwałej modlitwy nie polega na skupianiu się na tym, czego nam brakuje, ale na skupianiu się na Bogu, którego miłość nigdy nie zawodzi. Zastanówmy się: kiedy moje modlitwy wydają się pozostawać bez odpowiedzi lub moje okoliczności stają się trudne, czy pozostaję skupiony na wiernej miłości Boga, ufając Mu z wytrwałością i pewnością, jaką wykazała się Najświętsza Maryja Panna?
Don Giorgio
lis 12, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Piątek 32. tygodnia okresu zwykłego, św. Franciszka Ksaweria Cabrini, Ewangelia: Łk 17,26-37
W dzisiejszej Ewangelii Jezus oświadcza: „Każdy, kto stara się zachować swoje życie, straci je, a kto je straci, ten je zachowa”. Słowa te ujawniają głęboki paradoks bycia uczniem: im bardziej staramy się zabezpieczyć nasze życie, trzymając się wszystkiego, tym bardziej ryzykujemy utratę tego, co nadaje życiu prawdziwy sens. Jezus przypomina czasy Noego i Lota, kiedy ludzie byli pochłonięci jedzeniem, piciem, kupowaniem, sprzedawaniem i budowaniem. Czynności te same w sobie nie były złe, ale stały się niebezpieczne, gdy ludzie pozwolili, by zajęły całą ich uwagę, nie pozostawiając miejsca dla Boga. Podobnie my możemy tak bardzo skupić się na ochronie naszego komfortu, dóbr materialnych, reputacji, osiągnięć i osobistego bezpieczeństwa, że zapominamy o głębszym sensie naszego istnienia. Życia nie zachowuje się poprzez egoistyczne trzymanie się go, ale poprzez hojne oddanie go w miłości. Jezus nie prosi nas, byśmy lekceważyli dar życia, ale byśmy odkryli jego prawdziwą wartość poprzez ofiarowanie się. Święta Franciszka Ksaweria Cabrini pięknie uosabiała tę prawdę. Porzucając znane otoczenie i bezpieczeństwo swojej ojczyzny, poświęciła swoje życie służbie imigrantom, ubogim i bezbronnym, pokonując niezliczone trudności dzięki niezwykłej wierze i odwadze. Odkryła, że życie ofiarowane w służbie innym nigdy nie jest życiem straconym, lecz życiem, którego owoce się zwielokrotniają. Przesłanie Chrystusa wzywa nas, byśmy wyszli poza strach przed utratą czegoś i odkryli radość z oddania się temu, co naprawdę ma znaczenie. Każde poświęcenie z miłości, każdy akt hojności i każda decyzja o przedłożeniu woli Bożej nad osobistą wygodę stają się inwestycją w życie wieczne. To, co zatrzymujemy wyłącznie dla siebie, w końcu przeminie; to, co dajemy z miłości, staje się częścią wieczności. Zastanówmy się: czy tak bardzo troszczę się o zachowanie własnego komfortu, bezpieczeństwa i osobistych interesów, że waham się przed hojnym oddaniem siebie, czy też odkrywam wolność i radość życia ofiarowanego w miłości i służbie Bogu oraz innym?
Don Giorgio