Odnowa programu formacyjnego: Spotkanie grupy roboczej w Tanzanii

Odnowa programu formacyjnego: Spotkanie grupy roboczej w Tanzanii

W dniach 3 i 4 listopada tego roku w domu zakonnym w Chikukwe odbyło się spotkanie grupy roboczej dedykowanej wypracowaniu nowego programu formacyjnego dla naszego Zgromadzenia. To kluczowe dla naszej przyszłości. Spotkaniu przewodniczyła Matka Generalna Sybilla Kołtan, a intensywne prace i dyskusje stanowiły bezpośredni wkład w ogólnozgromadzeniowe przygotowanie Ratio formationis. Prace, które trwają są odpowiedzią na postanowienia ostatniej Kapituły Generalnej, która zobowiązała nasze Zgromadzenie do odnowienia i aktualizacji programu formacyjnego. Prace nad tym fundamentalnym tekstem trwają obecnie równolegle w różnych częściach naszego Zgromadzenia. Dla każdego zgromadzenia zakonnego Ratio formationis to dokument o znaczeniu strategicznym i duchowym, który określa cały proces wychowania i dojrzewania zakonnego – od pierwszych kroków w postulacie aż po formację stałą. To swoisty drogowskaz, który dba o to, by tożsamość zakonna była przekazywana w sposób spójny i głęboki, odpowiadający jednocześnie na wyzwania współczesnego świata.

Podczas dwudniowych obrad w Chikukwe siostry skupiły się na głębokiej refleksji nad charyzmatem Zgromadzenia. Uczestniczki spotkania podjęły próbę ponownego uchwycenia tego, co stanowi absolutną głębię, istotę i serce naszej zakonnej tożsamości. Praca nad pogłębieniem tej świadomości ma fundamentalne znaczenie dla stworzenia programu, który będzie autentycznie formował przyszłe pokolenia Sióstr w duchu naszego Księdza Założyciela. Całe spotkanie upłynęło w bardzo dobrej, pełnej wzajemnego zrozumienia i siostrzanej życzliwości atmosferze. Wspólne dyskusje okazały się niezwykle owocne, przynosząc konkretne wnioski, które zostaną włączone do powstającego dokumentu. Obecność naszej Matki Generalnej była dla pracującej grupy nie tylko ogromnym wsparciem merytorycznym, ale także widzialnym znakiem jedności całego Zgromadzenia wokół wspólnej misji i przyszłości.

Czwartek, 12 listopada

Czwartek, 12 listopada

Święty Jozafat, biskup i męczennik, czwartek 32. tygodnia okresu zwykłego, Ewangelia: Łk 17,20-25
W dzisiejszej Ewangelii Jezus oświadcza: „Królestwo Boże jest pośród was”. Słowa te ujawniają niezwykłą tajemnicę Wcielenia: w Jezusie Chrystusie Bóg wkroczył w historię ludzkości, a Jego Królestwo stało się obecne pośród nas. Królestwo to nie jest po prostu odległą rzeczywistością, na którą czekamy po śmierci, ani też czymś, co można rozpoznać po spektakularnych znakach czy zewnętrznych przejawach. Jest ono już obecne w osobie Jezusa, przez którego miłość Boża, miłosierdzie, prawda i zbawcza moc wkroczyły do naszego świata. Wcielenie oznacza, że Bóg nie pozostał z dala od ludzkości; przyszedł, aby zamieszkać wśród nas i przemieniać nasze życie od wewnątrz. Wszędzie tam, gdzie przyjmuje się Chrystusa, Jego Królestwo zaczyna się zakorzeniać. Kiedy przebaczamy, pojednujemy się, służymy, bronimy godności ludzkiej i niesiemy nadzieję innym, uwidaczniamy obecność Królestwa, które On zapoczątkował. Jednak Jezus mówi również o swoich nadchodzących cierpieniach, przypominając nam, że Królestwo Boże rozprzestrzenia się nie dzięki światowej władzy, ale dzięki miłości ofiarnej. Święty Jozafat, który poświęcił swoje życie jedności Kościoła i pozostał wierny aż do męczeństwa, był świadkiem tej prawdy. Jego życie przypomina nam, że komunia z Chrystusem musi prowadzić nas ku komunii między sobą. Królestwo Boże staje się widoczne, gdy miłość Słowa Wcielonego kształtuje nasze relacje i działania. Przesłanie Chrystusa zachęca nas nie tylko do poszukiwania znaków Królestwa Bożego gdzie indziej, ale do rozpoznania Jego obecności już pośród nas i współdziałania z Jego łaską. Wcielenie sprowadziło Królestwo Boże do naszego świata; nasze bycie uczniami ma na celu uczynienie tego Królestwa coraz bardziej widocznym w codziennym życiu. Zastanówmy się: czy dostrzegam, że Królestwo Boże już przyszło wśród nas w Jezusie Chrystusie, i czy pozwalam, by Jego obecność przemieniała moje codzienne życie, tak aby inni mogli doświadczać Jego miłości, pokoju i jedności przeze mnie?

Don Giorgio

Środa, 11 listopada

Środa, 11 listopada

Święty Marcin z Tours, biskup, środa 32. tygodnia okresu zwykłego, Ewangelia: Łk 17,11-19
W dzisiejszej Ewangelii Jezus uzdrawia dziesięciu trędowatych, ale tylko jeden z nich wraca, by Mu podziękować. Jezus pyta: „Czyż nie wszyscy dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest pozostałych dziewięciu?”. To spotkanie ujawnia ważną prawdę: wdzięczność nie jest jedynie piękną cechą ludzką; jest ona niezbędną drogą do wzrostu w byciu uczniem. Wszyscy dziesięciu doświadczyli uzdrawiającej mocy Jezusa, ale tylko Samarytanin powrócił, aby nawiązać z Nim głębszą relację. Pozostali przyjęli dar i kontynuowali swoją podróż, podczas gdy wdzięczny człowiek dostrzegł Dawcę stojącego za tym darem. Jezus mówi mu: „Twoja wiara cię zbawiła”. Wdzięczność przekształca doświadczenie otrzymywania Bożych błogosławieństw w osobiste spotkanie z samym Bogiem. My również codziennie otrzymujemy niezliczone dary: życie, wiarę, relacje, możliwości, przebaczenie i łaskę, by zacząć od nowa. Możemy jednak tak przyzwyczaić się do tych błogosławieństw, że traktujemy je jako coś oczywistego. Wdzięczność pomaga nam dostrzegać obecność Boga nawet w zwyczajnych okolicznościach i uczy nas żyć z pokorą, radością i hojnością. Święty Marcin z Tours pięknie ukazał tego ducha, gdy podzielił się swoim płaszczem z ubogim człowiekiem, rozpoznając Chrystusa w kimś, kto potrzebował jego pomocy. Wdzięczne serce nie tylko docenia to, co otrzymało; staje się hojne w dzieleniu się tymi darami z innymi. Przesłanie Chrystusa przypomina nam, że bycie uczniem pogłębia się, gdy wykraczamy poza proszenie Boga o błogosławieństwa i uczymy się rozpoznawać, dziękować i naśladować Tego, który nas błogosławi. Im bardziej stajemy się wdzięczni, tym głębiej rozpoznajemy miłość Boga, a nasze życie w coraz bardziej naturalny sposób staje się wyrazem tej miłości. Zastanówmy się: czy po prostu cieszę się błogosławieństwami, które otrzymuję od Boga, czy też świadomie zwracam się do Niego z wdzięcznością, pozwalając, by moja wdzięczność pogłębiała moją wiarę i czyniła mnie bardziej hojnym wobec innych?

Don Giorgio

Wtorek, 10 listopada

Wtorek, 10 listopada

Święty Leon Wielki, papież i doktor Kościoła, wtorek 32. tygodnia okresu zwykłego, Ewangelia: Łk 17,7-10
W dzisiejszej Ewangelii Jezus uczy swoich uczniów, by mówili: „Jesteśmy niegodnymi sługami; zrobiliśmy tylko to, co do nas należało”. Słowa te ujawniają zasadniczą postawę prawdziwego uczniostwa: im głębiej uznajemy się za sługi, tym bardziej wzrastamy jako uczniowie Chrystusa. Jezus nie zamierza umniejszać naszej godności, lecz uwolnić nas od pragnienia uznania, docenienia i nagrody. Wszystko, co otrzymaliśmy – nasza wiara, talenty, obowiązki i możliwości służby – jest darem Bożej łaski. Dlatego nasza służba nie jest czymś, za co Bóg jest nam winien nagrodę, ale wdzięczną odpowiedzią na Jego hojność. Prawdziwe uczniostwo zaczyna się wtedy, gdy przestajemy pytać, na co zasługujemy, a zaczynamy pytać, jak wiernie możemy służyć. Święty Leon Wielki daje nam piękny przykład tego ducha. Chociaż powierzono mu ogromną odpowiedzialność kierowania Kościołem jako papież, postrzegał swoją posługę jako służbę Chrystusowi i Jego ludowi. Jego wielkość wynikała nie tylko z sprawowanej przez niego władzy, ale z wierności powierzonej mu misji. Podobnie nasze obowiązki, bez względu na to, jak ważne są, nigdy nie powinny sprawiać, że czujemy się lepsi od innych. Im większa nasza odpowiedzialność, tym głębsza powinna stać się nasza pokora i duch służby. Sam Jezus, choć jest Panem wszystkiego, przyszedł między nas jako ten, który służy. Przesłanie Chrystusa przypomina nam, że świętość nie mierzy się znaczeniem naszej pozycji ani uznaniem, jakie otrzymujemy, ale miłością i wiernością, z jaką wypełniamy nasze obowiązki. Stajemy się lepszymi uczniami nie poprzez to, że stajemy się ważniejsi, ale poprzez to, że stajemy się bardziej gotowi do służby. Zastanówmy się: czy wraz ze wzrostem moich obowiązków i możliwości wzrasta we mnie pokora oraz radosna świadomość, że jestem po prostu sługą Chrystusa, powołanym do wiernego wypełniania swoich obowiązków bez poszukiwania uznania czy nagrody?

Don Giorgio

W jedności z tymi, które wyprzedziły nas w drodze do wieczności. Wyjątkowe spotkanie Sióstr w Chikukwe

W jedności z tymi, które wyprzedziły nas w drodze do wieczności. Wyjątkowe spotkanie Sióstr w Chikukwe

5 listopada tego roku stał się dla Regionu Tanzanijskiego dniem szczególnego świadectwa wiary, pamięci i zakonnej jedności. Odpowiadając na postanowienie ostatniej Kapituły Generalnej, Siostry ze wszystkich placówek w Tanzanii zebrały się w Chikukwe, aby wspólnie modlić się za zmarłe Siostry z naszego Zgromadzenia. To głęboko poruszające wydarzenie pokazało, jak żywa i szanowana jest w nas tradycja modlitewnej łączności z tymi, które odeszły już do Pana. To wydarzenie zgromadziło bardzo dużą liczbę sióstr. Aby stanąć wspólnie do modlitwy, Siostry podjęły ogromny trud i poświęciły swój czas oraz siły. Z każdej, nawet najbardziej odległej placówki, przybyła delegacja. Dla części Sióstr dotarcie na miejsce oznaczało aż dwa dni spędzone w trudach dalekiej podróży. Ten wysiłek i determinacja były jednak najpiękniejszym dowodem na to, jak wielką wagę tanzanijskie Siostry przywiązują do pielęgnowania pamięci o naszych zmarłych współsiostrach. Centralnym punktem spotkania była uroczysta Msza święta, podczas której polecano Bogu dusze zmarłych członkiń Zgromadzenia. Po Eucharystii wyruszyła procesja na cmentarz w Chikukwe – jedyny jak dotąd nasz cmentarz zakonny w Tanzanii. Tam, w atmosferze głębokiego skupienia, odbyła się wspólna modlitwa, której kulminacyjnym i niezwykle symbolicznym momentem było poświęcenie jedynego jak na razie grobu na tym cmentarzu. Dla Sióstr w Tanzanii ta wspólna modlitwa była wyrazem głębokiej łączności z całą historią i duchowym dziedzictwem Zgromadzenia. Pokazała, że więzy zakonne przekraczają granicę śmierci, a pamięć o tych, które budowały nasze Zgromadzenie, jest ważna dla naszej tożsamości. To wyjątkowe spotkanie było jednak ważne nie tylko w kontekście pamięci o zmarłych, ale stało się też mocnym impulsem dla budowania jedności żyjących członkiń regionu. Po zakończeniu części liturgicznej i modlitewnej, Siostry spotkały się na wspólnej agapie. Siostrzane spotkanie i radosne świętowanie w duchu wspólnoty były doskonałą okazją do rozmów, umocnienia więzi i podzielenia się codziennością.

Bogu niech będą dzięki za ten święty czas, za dar wspólnoty oraz za świadectwo miłości i wierności, jakie Siostry z Tanzanii dały całemu Zgromadzeniu.