paź 30, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Czwartek 30 tygodnia czasu zwykłego
Ewangelia Łukasza 13:31-35
Jesteśmy świadkami przejmującego momentu, w którym Jezus wyraża zarówno swoją głęboką miłość do Jerozolimy, jak i smutek z powodu jej oporu wobec Bożego przesłania. Przyznaje, że miasto w swojej historii odrzucało proroków i posłańców, a jednak Jego współczucie pozostaje niezachwiane. Obraz kwoki gromadzącej swoje potomstwo pod skrzydłami jest potężną metaforą pragnienia Jezusa, by chronić i pielęgnować ludzi, ale szanuje On również ich wolną wolę - nawet jeśli prowadzi ona do odrzucenia Bożego planu. Jezus mówi: „Jeruzalem, Jeruzalem, które zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy są do ciebie posłani! Jakże często pragnąłem zgromadzić twoje dzieci, jak kwoka gromadzi swoje potomstwo pod skrzydłami, a ty odmawiałaś! Niech tak będzie! Twój dom będzie pozostawiony tobie”. Jest to przypadek, w którym nie dostrzegasz przesłania, które Bóg do ciebie kieruje, a nawet zabijasz źródło tego przesłania lub inspiracji. Ponieważ masz swój osobisty plan i intencje do utrzymania. Zabijanie planu Boga, aby utrzymać przy życiu swój plan, jest najgorszym, co możesz sobie zrobić. Ponieważ plan Boga jest zawsze lepszy niż nasze plany i kalkulacje. Kiedy upieramy się przy swoim, możemy odmawiać sobie pełni życia, którą Bóg dla nas zamierzył. Zastanówmy się: W jakich obszarach swojego życia możesz trzymać się osobistych planów lub pragnień tak mocno, że przegapiasz głębszą, bardziej satysfakcjonującą ścieżkę, którą może oferować Bóg?
Don Giorgio
paź 29, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Środa 30 tygodnia czasu zwykłego
Ewangelia Łukasza 13:22-30
„Wtedy powiesz: „Kiedyś jedliśmy i piliśmy w twoim towarzystwie; nauczałeś na naszych ulicach”, ale on odpowie: „Nie wiem, skąd pochodzisz. Odejdźcie ode mnie wszyscy niegodziwcy!„”. Co poszło nie tak? Byli z Panem. Ale Pan ich nie rozpoznaje. Ponieważ nie zrobili tego, o co prosił Pan. Pan prosił: „Starajcie się wejść przez wąskie drzwi”. Pan prosił, aby prowadzić życie pełne poświęcenia i dzielenia się. Ale ci ludzie postrzegali towarzystwo Pana jako sposób na jedzenie i picie, ale nie jako wezwanie do wejścia przez wąskie drzwi. Ich bliskość z Jezusem była powierzchowna. Traktowali czas spędzony z Nim jako okazję do spotkań towarzyskich i pobłażania sobie („jedzenia i picia”), a nie jako przemieniające spotkanie, które wymagało od nich zmiany postępowania i podążania ścieżką sprawiedliwości. Nie posłuchali wezwania Pana do życia w dzieleniu się i poświęceniu. Fragment Ewangelii podkreśla, że wiara to nie tylko bliskość sacrum, sakramentów i Słowa Bożego, ale także życie w miłości w codziennym życiu. Chodzi o dokonywanie wyborów, które są zgodne z miłością głoszoną przez Jezusa, a nie szukanie wygody lub powierzchownej więzi bez głębi zaangażowania. Zastanówmy się: Czy moja bliskość z sacrum jest tylko powierzchowna, czy też prowadzę życie pełne poświęcenia i dzielenia się?
Don Gorgio
paź 28, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Wtorek 30 tygodnia czasu zwykłego
Ewangelia Łukasza 13:18-21
„Jest to jak drożdże, które kobieta wzięła i zmieszała z trzema miarami mąki, aż zakwasił całą mąkę”. Jezus porównuje Królestwo Boże do drożdży, które zakwaszają całą mąkę. Tak właśnie działa Królestwo Boże. Jest to dzieło Boga. Tak jak drożdże działają niewidocznie, ale potężnie w cieście, powodując jego wzrost, tak samo Królestwo Boże działa w świecie i w naszym życiu - cicho, ale z mocą transformacji. Jedyną rzeczą jest to, że musimy pozwolić mu działać w nas. Kluczem do tej transformacji jest nasza otwartość na pozwolenie, by ta praca rozwijała się w nas. Może nie zawsze dostrzegamy natychmiastowe efekty, ale Królestwo Boże jest stale aktywne, często w subtelny i stopniowy sposób, przekształcając jednostki i społeczności. To przypomnienie, że duchowy wzrost i dzieło Boga często dzieją się po cichu, pod powierzchnią, a z czasem mogą prowadzić do głębokich zmian. Przesłanie wzywa do wiary i cierpliwości, a także do aktywnej gotowości, by pozwolić Bożej obecności przenikać i przekształcać nasze życie, tak jak drożdże czynią to z ciastem. Transformacja może nie zawsze być widoczna od razu, ale jest nieunikniona, gdy pozwolimy Królestwu Bożemu działać w nas. Zastanówmy się: Czy łączę wiarę i cierpliwość we wzroście mojej relacji z Bogiem?
Don Giorgio
paź 27, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Święci Szymon i Juda, Apostołowie - Święto
Ewangelia Łukasza 6:12-19
„Jezus wyszedł na wzgórze, aby się modlić; i całą noc spędził na modlitwie do Boga. Gdy nastał dzień, przywołał swoich uczniów i wybrał spośród nich dwunastu; nazwał ich 'apostołami'”. Dziś obchodzimy święto apostołów Szymona i Judy. Juda, zwany także Tadeuszem, jest apostołem, który podczas Ostatniej Wieczerzy zapytał Pana, dlaczego pokazał się tylko uczniom, a nie światu. W Ewangelii widzimy, jak Jezus wybrał swojego apostoła. Udał się na wzgórza, aby się modlić i spędził całą noc na modlitwie. Następnie przywołał swoich uczniów i spośród nich wybrał dwunastu. Z tej narracji możemy zrozumieć, jak ważny był ten czyn Jezusa. Sam na wzgórzach modlił się przez całą noc, a następnie wybrał dwunastu spośród wszystkich swoich uczniów. Ponieważ będą oni fundamentem Kościoła, w którym Chrystus jest kamieniem węgielnym. Bycie blisko Apostołów oznacza bycie blisko Chrystusa. Bycie blisko Apostołów oznacza przyjęcie ich świadectwa i nauczania, które otrzymali bezpośrednio od Jezusa. To poprzez tradycję apostolską utrzymujemy naszą więź z wczesnym Kościołem i jego fundamentem w Chrystusie. Zastanówmy się: Jak bardzo uznaję Apostołów za fundament Kościoła i jak mogę być bliżej nich?
Don Giorgio
paź 26, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Sobota 29 tygodnia zwykłego
Sobotnie wspomnienie Najświętszej Maryi Panny
Ewangelia Łukasza 13:1-9
„Zostaw to jeszcze na jeden rok i daj mi czas, abym je okopał i oborał: może przyniesie owoc w przyszłym roku; jeśli nie, to możesz je wyciąć”. Zawsze istnieje możliwość pokuty. Nie wolno nam spieszyć się z osądzaniem siebie lub kogokolwiek innego. Ta cierpliwość wobec siebie i innych jest bardzo decydująca. To nie jest bierna cierpliwość, ale aktywna cierpliwość, jak u tego człowieka, który zamierza okopać drzewo i je oborać. Prośba ogrodnika, by dać drzewu więcej czasu - wraz z dodatkową opieką - demonstruje aktywną cierpliwość. On nie tylko czeka; interweniuje z zamiarem promowania wzrostu i transformacji. Może to służyć jako metafora cierpliwości Boga wobec ludzkości i tego, jak możemy podchodzić do siebie i innych, gdy wzrost lub zmiana wydają się powolne. Podobnie jak ogrodnik pielęgnuje drzewo z nadzieją na przyszłe owoce, my również jesteśmy wezwani do wspierania wzrostu, zarówno w nas samych, jak i w innych, poprzez celowe działania, takie jak autorefleksja, przebaczenie i zachęta. Ta forma cierpliwości nie jest bierną rezygnacją, ale raczej aktywnym zaangażowaniem w tworzenie warunków do wzrostu, zmiany i ostatecznie przynoszenia owoców. Podkreśla znaczenie miłosierdzia, przypominając nam, że z czasem, troską i wysiłkiem ludzie mogą się zmienić i przynieść owoce dobrych uczynków, nawet jeśli na początku wydaje się to mało prawdopodobne. Zastanówmy się: Ile mam aktywnej cierpliwości wobec siebie i innych?
Don Giorgio
paź 25, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Piątek 29 tygodnia czasu zwykłego
Ewangelia - Łukasza 12:54-59
„Wiesz, jak interpretować oblicze ziemi i nieba. Jak to jest, że nie wiecie, jak interpretować te czasy?”. Jezus mówi, że nie wiemy, jak interpretować te czasy. Jezus podkreśla znaczenie bycia świadomym głębszego znaczenia czasów, w których żyjemy, a nie tylko rozumienia fizycznych znaków, takich jak pogoda. Jego przesłanie jest jasne: chociaż możemy być biegli w interpretowaniu spraw doczesnych, często brakuje nam podstawowych prawd, które prowadzą nas do właściwego życia. Następnie Jezus daje nam klucz do interpretacji naszych czasów. To przebaczenie i pojednanie pomogą poradzić sobie z naszymi czasami. Jezus wskazuje, że konflikty, podziały i kłopoty pojawiają się, gdy nie angażujemy się w te cnoty. Przebaczenie i pojednanie to nie tylko ideały moralne; to praktyczne narzędzia do rozwiązywania napięć i uzdrawiania złamanych relacji, społeczności, a nawet narodów. Bez nich konflikty wymykają się spod kontroli, a serca pozostają zatwardziałe. W dzisiejszym kontekście przesłanie to zachęca nas do kultywowania przebaczenia w naszym życiu osobistym i szukania pojednania w obliczu nieporozumień. Jest to wezwanie do pracy na rzecz pokoju i jedności, zarówno w małych, osobistych interakcjach, jak i większych kwestiach społecznych, uznając, że prawdziwe zrozumienie „czasów” przychodzi przez pryzmat współczucia i uzdrowienia. Zastanówmy się: Na ile jestem gotowy zaangażować się w pojednanie, aby poradzić sobie z sytuacjami, z którymi spotykam się w moim codziennym życiu?
Don Giorgio
