Jun 2, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
- niedziela czasu zwykłego
Ewangelia - Marka 2:23-3:6
„Czy jest wbrew prawu w dzień szabatu czynić dobrze, czy czynić źle”. Odpowiedź jest bardzo jasna. Czynienie dobra w szabat nie jest sprzeczne z prawem. Tym stwierdzeniem Jezus uczy nas, że każde prawo musi mieć sposób na czynienie dobra. Człowiek z uschłą ręką siedzi wśród ludzi. Jezus prosi go, aby zmienił swoją pozycję: „Stań na środku”. Ten człowiek, który ma problem, musi stanąć pośrodku społeczności, ponieważ jeśli nie szukamy rozwiązania jego problemu, ale obchodzimy dzień Pański, wydaje się to bez znaczenia. Bez wrażliwości na problemy innych, nasze pobożne świętowanie staje się bezsensowne. Kiedy potrafimy umieścić problemy innych w centrum naszych myśli i staramy się czynić dobro, które możemy uczynić, naśladujemy Jezusa. Ale kiedy jesteśmy uparci jak faryzeusze, będziemy musieli opuścić obecność Jezusa. „Faryzeusze wyszli i natychmiast zaczęli spiskować z Herodianami przeciwko Niemu, dyskutując, jak Go zniszczyć”. Zastanówmy się: Czy jestem wrażliwy na problemy innych i staram się czynić dobro, aby pozostać w obecności Pana?
Jun 1, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Święty Justyn, męczennik
Sobota ósmego tygodnia czasu zwykłego
Ewangelia - Mateusza 5:13-19
„Tak samo i wasze światło powinno świecić ludziom, aby widząc wasze dobre uczynki, chwalili Ojca waszego, który jest w niebie”. Naturą światła jest świecić i oświetlać. Jezus porównuje swoich uczniów do światła. „Wy jesteście światłem świata”. I to światło musi świecić przed innymi. Jezus wyjaśnia również, w jaki sposób światło musi świecić. Musimy świecić poprzez nasze dobre uczynki. Nasze dobre słowa są promieniami światła. Dobre słowa w każdych okolicznościach. Tutaj porównanie ze światłem jest bardzo ważne. Nasze dobre uczynki muszą być jak akcesoria. Dobre uczynki muszą być naszą naturą. Nie jakieś dobre uczynki w ciągu dnia lub od czasu do czasu. Wszystko, co robimy, musi być przedłużeniem dobra w nas jako uczniach Jezusa Chrystusa. Jego światła w nas. Jego miłości w nas. Musimy nieustannie przekazywać to światło przez nas, poprzez nasze dobre uczynki. Tylko wtedy możemy wypełnić nasze powołanie jako światło, będąc światłem w życiu innych. Zastanówmy się: Czy rozpoznaję moje powołanie jako światło w moim codziennym życiu?
May 31, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny - Święto
Ewangelia - Łk 1, 39-56
„Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, Zbawcy moim”. Dziś obchodzimy święto upamiętniające nawiedzenie kuzynki Elżbiety przez Najświętszą Maryję Pannę, opisane w Ewangelii Łukasza. Święto podkreśla pokorę, miłosierdzie i radość Maryi Dziewicy, gdy odwiedza Elżbietę, aby pomóc jej w czasie ciąży. Święto podkreśla wiarę Matki Bożej w słowo Anioła podczas Zwiastowania, Jej radość ze spotkania z Elżbietą oraz Jej pokorę i miłosierdzie w pomaganiu Elżbiecie w czasie ciąży. Świętuje również uświęcenie Jana Chrzciciela w łonie Elżbiety i rozpoznanie obecności Jezusa przez Jana jeszcze przed jego narodzinami. Spotkanie Maryi i Elżbiety jest naznaczone głęboką radością, o czym świadczy skok Jana Chrzciciela w łonie Elżbiety i hymn pochwalny Maryi. Wraz z pokorą Matki Maryi i jej duchem służby, trzy miesiące z Elżbietą, jesteśmy wezwani do medytacji z rozpoznaniem boskiej natury Jezusa nawet w łonie matki, co zostało potwierdzone przez Jana Chrzciciela i Elżbietę. Podstawową prawdą jest to, że kiedy Jezus jest obecny w nas, będziemy pokorni, a kiedy jesteśmy pokorni, nasze spotkania staną się radosne. Zastanówmy się: Czy udaje mi się przekazywać radość z obecności Jezusa w nas tym, których spotykam?
May 30, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa – Uroczystość Ewangelia - Marek 14:12-16, 22-26
Dziś obchodzimy uroczystość Bożego Ciała. Jest to uroczystość liturgiczna celebrująca rzeczywistą obecność Chrystusa w Eucharystii. Święto to zachęca nas do głębokiej refleksji nad darem Eucharystii, sakramentu, który karmi nasze dusze, umacnia naszą wiarę i jednoczy nas jako Ciało Chrystusa. „Bierzcie” – powiedział – „to jest Ciało Moje”. Potem wziął kielich, a gdy odwdzięczył się, dał im, i wszyscy z niego pili, i rzekł do nich: „To jest Moja Krew. Krew przymierza, która za wielu będzie wylana”. Te słowa przypominają nam, że Eucharystia to nie tylko symbol, ale rzeczywiste Ciało i Krew Chrystusa, wydane za nas. To przez Eucharystię spotykamy Jezusa w wyjątkowy i intymny sposób, przyjmując Jego życie i miłość i przez to przemieniając. Eucharystia jest tajemnicą, która przekracza nasze ludzkie zrozumienie, ale jest tajemnicą, w której uczestniczymy naszym życiem. W prostych elementach chleba i wina Chrystus jest naprawdę obecny, ofiarowując się nam. Ten dar jest świadectwem ogromnej miłości Boga do nas, miłości, która nie zna granic i szuka wszelkich środków, aby nas do Niego zbliżyć. Za każdym razem, gdy sprawujemy Eucharystię, nie tylko wspominamy wydarzenie z przeszłości, ale uczestniczymy w odwiecznej ofierze Chrystusa, uobecniającego się dla nas tu i teraz. Przyjmując Ciało i Krew Chrystusa, jednoczymy się nie tylko z Jezusem, ale także między sobą. Stajemy się Ciałem Chrystusa, powołanym do przeżywania Jego miłości w świecie. Ta jedność wzywa nas do spojrzenia poza nasze indywidualne troski i objęcia naszych braci i sióstr ze współczuciem i solidarnością. Zastanówmy się: jak bardzo cenię dar realnej obecności Jezusa Chrystusa w Eucharystii?
May 28, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Środa 8. tygodnia czasu zwykłego
Święty Paweł VI, papież
Ewangelia - Mk 10:32-45
„Kto by między wami chciał się stać wielkim, niech będzie sługą waszym, a kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie niewolnikiem wszystkich. Albowiem Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie na okup za wielu”. Jezus przyszedł, aby służyć i dać swoje życie na okup za wielu. Jeśli więc chcemy naśladować Jezusa, musimy stać się sługami. Tylko stając się sługą, stajemy się pierwszymi w dawaniu miłości Boga objawionej w Jezusie. Prawdziwa wielkość nie pochodzi z bycia obsługiwanym, ale ze służenia innym. Słowa Jezusa podważają konwencjonalne pojęcie władzy i wielkości. Obala ideę, że bycie pierwszym lub wielkim oznacza posiadanie władzy lub bycie obsługiwanym przez innych. Zamiast tego przedstawia radykalną wizję, w której największymi spośród nas są ci, którzy służą innym. To uczniostwo służebne jest ważne, gdy uczniowie stawiają na pierwszym miejscu potrzeby innych, okazując pokorę, współczucie i bezinteresowność. Przyjmując serce sługi, ściślej dostosowujemy się do nauk i życia Jezusa, doświadczając głębszego poczucia celu i spełnienia. Ta ścieżka służby pozwala nam dzielić się Bożą miłością w namacalny sposób, wywierając znaczący wpływ na życie innych. Zastanówmy się: Co robię, aby wzrastać w sercu sługi?
May 27, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Wtorek 8 tygodnia czasu zwykłego
Ewangelia - Marka 10:28-31
„Wielu pierwszych będzie ostatnimi, a ostatnich pierwszymi”. Jest to niepokojąca deklaracja Jezusa, ponieważ jest sprzeczna z powszechną logiką. Logiką sukcesu. Jednak w wizji Jezusa jest inaczej. Sukces nie jest mierzony pozycją w szeregu, ale relacją z Nim. W kontekście wizji Jezusa sukces jest przedefiniowany. Nie chodzi o rangę, bogactwo czy władzę, ale raczej o relację z Nim i z innymi. Ci, którzy wydają się mało znaczący w kategoriach światowych, mogą mieć największą wartość w oczach Boga ze względu na ich związek z Jezusem i tymi, którzy są Mu drodzy. I odwrotnie, ci, którzy są uważani za ważnych lub odnoszących sukcesy według standardów społecznych, mogą odczuwać brak tego, co naprawdę liczy się w królestwie Bożym. Nauczanie to zachęca do przeniesienia uwagi z zewnętrznych osiągnięć na wewnętrzne cnoty i z egocentrycznych ambicji na bezinteresowną służbę. Zachęca nas do spojrzenia poza powierzchnię i kultywowania głębokiej, znaczącej więzi z Bogiem i potrzebującymi wokół nas. Ewangelizacja nie jest wyścigiem o zwycięstwo, ale misją miłości. Ta perspektywa może być zarówno wyzwaniem, jak i wyzwoleniem, ponieważ wymaga ponownej oceny tego, co oznacza prowadzenie udanego i satysfakcjonującego życia apostolskiego. Zastanówmy się: Jak dużą wagę przywiązuję do sukcesu według standardów społecznych, ignorując znaczenie relacji z Jezusem?
