wrz 26, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Sobota 25. tygodnia okresu zwykłego
Święci Kosma i Damian, męczennicy
Sobotnie wspomnienie Najświętszej Maryi Panny
Ewangelia: Łk 9,43-45 W dzisiejszej Ewangelii, podczas gdy wszyscy są zdumieni czynami Jezusa, On kieruje uwagę swoich uczniów na coś, o czym woleliby nie słyszeć: „Syn Człowieczy zostanie wydany w ręce ludzi”. Uczniowie nie rozumieją tego i, co istotne, „bali się zapytać Go”, co miał na myśli. Ich strach przed cierpieniem uniemożliwia im głębsze wejście w tajemnicę Jezusa. Często reagujemy w ten sam sposób: cierpienie nas przeraża, a naszym instynktem jest unikanie go, zaprzeczanie mu lub proszenie Boga, by natychmiast je usunął. Jednak Jezus nie uczy nas kochać cierpienia samego w sobie; uczy nas, byśmy się go nie bali, ale byśmy radzili sobie z nim poprzez miłość. Właśnie to uczyni podczas swojej Męki: zdradzie odpowie wiernością, przemocy – przebaczeniem, opuszczeniu – oddaniem się Ojcu, a śmierci – miłością silniejszą niż śmierć. Maryja podąża tą samą drogą, pozostając blisko swojego Syna, nawet gdy ta bliskość prowadzi ją pod krzyż. Święci Kosma i Damian, znani z tego, że oddali swoją posługę uzdrawiania innym, a ostatecznie oddali życie w męczeństwie, również przypominają nam, że miłość nie ucieka, gdy pojawia się cierpienie. Powinniśmy łagodzić cierpienie, kiedy tylko możemy, ale gdy nie da się go usunąć, miłość wciąż może w nie wkroczyć, towarzyszyć mu i przemieniać sposób, w jaki się je przeżywa. Cierpienie staje się najbardziej przerażające, gdy zmagamy się z nim w samotności; gdy przyjmujemy je wraz z Chrystusem i jesteśmy otoczeni miłością, może ono stać się miejscem komunii, ofiarowania się, uzdrowienia, a nawet nadziei. Zastanówmy się: kiedy cierpienie wkracza w moje życie lub życie kogoś mi bliskiego, czy pozwalam, by strach skłonił mnie do wycofania się, czy też proszę Chrystusa o odwagę, by stawić mu czoła z obecnością, wiarą i miłością?
Don Giorgio
wrz 25, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Piątek 25. tygodnia okresu zwykłego
Ewangelia: Łk 9,18-22 W dzisiejszej Ewangelii Piotr udziela zdecydowanej odpowiedzi na pytanie Jezusa: „A wy za kogo mnie uważacie?”: „Za Chrystusa Bożego”. Jednak zaraz potem Jezus zaczyna mówić o odrzuceniu, cierpieniu, śmierci i zmartwychwstaniu. To tak, jakby mówił Piotrowi: udzieliłeś właściwej odpowiedzi, ale musisz jeszcze odkryć, co ta odpowiedź naprawdę oznacza. To właśnie poprzez Mękę należy spotkać Chrystusa Bożego. Nie możemy w pełni poznać Jezusa jedynie poprzez Jego cuda, pocieszenia, nauki czy chwile chwały; musimy również spotkać Go jako Tego, który kocha aż do cierpienia, który pozostaje wierny, gdy jest odrzucany, który oddaje Siebie, gdy jest zraniony, i który przemienia samą śmierć poprzez miłość ofiarną. Męka Pańska objawia, jakim Chrystusem On jest: nie Mesjaszem, który unika ludzkiego cierpienia, ale Tym, który wkracza w jego najgłębszą ciemność i wypełnia ją miłością Boga. To zmienia również sposób, w jaki rozumiemy nasze własne chwile męki, nasze cierpienia, odrzucenie, rozczarowania, poświęcenia i straty. Nie są one z natury dobre, ani nie musimy ich szukać, ale gdy zjednoczymy się z Chrystusem, mogą stać się uprzywilejowanymi miejscami spotkania z Nim. Tam możemy odkryć Chrystusa, którego sama pociecha nigdy by nam nie objawiła: Chrystusa, który pozostaje, niesie, przebacza, poddaje się i wreszcie zmartwychwstaje. Wyznanie Piotra staje się pełne dopiero wtedy, gdy w Ukrzyżowanym i Zmartwychwstałym Panu rozpoznaje się „Chrystusa Bożego”; podobnie nasza wiara dojrzewa, gdy odkrywamy, że poprzez Mękę możemy głębiej wejść w tajemnicę tego, kim naprawdę jest Chrystus. Zastanówmy się: kiedy przechodzę przez cierpienie, odrzucenie lub poświęcenie, czy potrafię uznać to za miejsce, w którym mogę głębiej spotkać Chrystusa Bożego, który przez Krzyż wszedł w chwałę Zmartwychwstania?
Don Giorgio
wrz 24, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Czwartek 25. tygodnia okresu zwykłego
Ewangelia: Łk 9,7-9 Dzisiejsza Ewangelia pozwala nam zajrzeć do zmartwionego serca Heroda Tetrarchy. Słyszy on o wszystkim, co czyni Jezus, i wpada w zakłopotanie: jedni twierdzą, że zmartwychwstał Jan Chrzciciel, inni – że pojawił się Eliasz, a sam Herod pyta: „Kim jest ten człowiek, o którym słyszę takie wieści?”. Uciszył Jana, skazując go na ścięcie, ale nie udało mu się uciszyć pytań w swoim własnym sercu. W Herodzie panuje wewnętrzne napięcie: coś w nim wciąż jest niespokojne, poszukujące, ciekawe, a może nawet pociągane ku prawdzie. Przypomina nam to, że nawet w człowieku, który popełnił poważne błędy, może pozostać wewnętrzna skłonność ku dobru, głos wzywający serce do nawrócenia. Bóg nie rezygnuje łatwo z ludzkiego serca. Nasz niepokój po popełnieniu zła, powracające pytania, niezadowolenie z pewnych wyborów czy pragnienie spotkania z czymś lepszym mogą stać się otworami, przez które działa łaska. Jednak samo wewnętrzne napięcie nie jest nawróceniem. Herod „pragnął ujrzeć Jezusa”, a jednak później, podczas Męki Pańskiej, samo ujrzenie Jezusa nadal nie wystarczyło, by go przemienić. Decydującym krokiem jest pozwolenie, by nasza ciekawość Chrystusa przerodziła się w otwartość na Chrystusa, a nasz niepokój – w przemianę serca i życia. Dobro w nas nie może pozostać jedynie niespokojnym głosem; trzeba pozwolić, by poprowadziło nas ku prawdzie, ku nawróceniu, a ostatecznie ku samemu Jezusowi. Zastanówmy się: kiedy odczuwam wewnętrzne napięcie związane z moimi wyborami, czy je tłumię, czy też dostrzegam w nim zaproszenie od Boga, by szukać prawdy, zmienić to, co wymaga zmiany, i zbliżyć się do Chrystusa?
Don Giorgio
wrz 23, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Święty Pius z Pietrelciny (Ojciec Pio), kapłan
Środa 25. tygodnia okresu zwykłego
Ewangelia: Łk 9,1-6
W dzisiejszej Ewangelii Jezus wysyła Dwunastu, by głosili Królestwo Boże, i udziela im uderzającej instrukcji: „Nie bierzcie nic na drogę”. Żadnej laski, żadnej torby, żadnego chleba, żadnych pieniędzy, nawet drugiej tuniki. Droga ucznia jest zatem, w głębokim sensie, drogą bez bagażu, ponieważ bycie uczniem wymaga od nas odkrycia, że nasze najgłębsze bezpieczeństwo nie leży w tym, co nosimy, ale w Tym, który nas posyła. Jezus nie naucza po prostu materialnego ubóstwa; kształtuje serca na tyle wolne, by polegać na Bogu. Możemy nosić ze sobą wiele niewidzialnych torb: naszą potrzebę kontroli, nasze plany, reputację, dawne sukcesy, lęki, oczekiwania oraz uparte wymaganie, by wszystko było zagwarantowane, zanim ruszymy naprzód. To wszystko może stać się cięższe niż dobra materialne i uniemożliwić nam swobodną wędrówkę z Chrystusem. Święty Pius z Pietrelciny przypomina nam, że prawdziwa siła ucznia wynika z głębokiej jedności z Bogiem poprzez modlitwę, Eucharystię, pojednanie, ofiarę i zaufanie. Jego posługa przyniosła niezwykłe owoce nie dlatego, że polegał na światowych zasobach, ale dlatego, że pozwolił sobie stać się narzędziem w rękach Boga. Jezus wysyła nas z mniejszym bagażem, abyśmy mogli odkryć, że On sam jest więcej niż wystarczający. Uczeń podróżuje z lekkim bagażem, ponieważ skuteczność misji nie zależy ostatecznie od tego, co posiadamy, ale od tego, jak całkowicie pozwalamy, by moc i łaska Chrystusa działały poprzez nas. Zastanówmy się: co wciąż noszę ze sobą – dobra materialne, lęki, plany, przywiązania czy potrzebę kontroli – co uniemożliwia mi swobodną wędrówkę jako ucznia, który ufa, że Chrystus jest wystarczający?
Don Giorgio
wrz 22, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Wtorek 25. tygodnia okresu zwykłego
Ewangelia: Łk 8, 19-21 W dzisiejszej Ewangelii, gdy Jezus dowiaduje się, że Jego matka i krewni czekają, by się z Nim spotkać, odpowiada: „Moja matka i moi bracia to ci, którzy słuchają słowa Bożego i je wypełniają”. Jezus nie dystansuje się od Maryi; wręcz przeciwnie, ujawnia najgłębszy powód jej bliskości z Nim. Zanim Maryja nosiła w łonie Słowo, które stało się ciałem, przyjęła Słowo Boże z wiarą i odpowiedziała: „Niech mi się stanie według twego słowa”. Jezus objawia w ten sposób nowy rodzaj relacji, wykraczający poza więzy krwi, narodowość, kulturę czy przynależność społeczną: Słowo Boże czyni nas rodziną Bożą. Stajemy się braćmi i siostrami Chrystusa nie tylko poprzez słuchanie tej samej Ewangelii, ale poprzez pozwolenie, by to Słowo kształtowało nasz sposób życia. Kiedy to samo Słowo uczy nas przebaczać, stajemy się rodziną pojednania; kiedy uczy nas służyć, stajemy się rodziną hojności; kiedy wzywa nas do miłosierdzia, uczymy się patrzeć na siebie nawzajem sercem Ojca. Oznacza to również, że Słowo wyrywa nas z indywidualistycznej wiary. Bóg przemawia do mnie osobiście, ale nigdy nie tylko dla mnie samego; Jego Słowo tworzy wspólnotę i daje mi braci i siostry, których sam bym sobie nigdy nie wybrał. Im głębiej Słowo Boże wnika w nasze serca i staje się naszym sposobem życia, tym głębiej odkrywamy, że przynależność do Boga oznacza również przynależność do siebie nawzajem. Zastanówmy się: czy słucham Słowa Bożego wyłącznie dla siebie, czy też pozwalam, by przemieniło ono sposób, w jaki kocham, przebaczam, służę i odnoszę się do innych jako członkowie jednej rodziny Bożej?
Don Giorgio
wrz 21, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Święty Mateusz, apostoł i ewangelista – święto
Ewangelia: Mt 9,9-13
Wezwanie Mateusza zaczyna się od dwóch prostych słów Jezusa: „Pójdź za mną”. A jednak te dwa słowa wywołują rewolucję w jego życiu. Mateusz siedzi w urzędzie celnym, pochłonięty swoją pracą, majątkiem, relacjami, reputacją i znanym mu stylem życia. Jezus nie wymaga najpierw, by naprawił swoją przeszłość ani udowodnił, że zasługuje na nową przyszłość; po prostu wkracza w życie Mateusza i wzywa go do siebie. „A on wstał i poszedł za Nim”. To powstanie jest początkiem rewolucji. Mateusz zmienia nie tylko swój zawód, ale także centrum, wokół którego kręci się całe jego życie. To, co wcześniej miało znaczenie, musi teraz być postrzegane w relacji do Chrystusa. Tak właśnie dzieje się za każdym razem, gdy Jezus mówi do nas: „Pójdź za mną”. Nie prosi, by stać się kolejnym elementem w i tak już przepełnionym życiu; prosi, by stać się centrum, z którego wszystko inne czerpie sens, kierunek i właściwe miejsce. Nasze ambicje, przywiązania, relacje, dobra materialne, rany, plany, a nawet nasze rozumienie samych siebie zaczynają się porządkować wokół Niego. A rewolucja trwa: Mateusz, niegdyś uważany za grzesznika i wyrzutka, staje się apostołem i ewangelistą, dzięki któremu kolejne pokolenia spotkają Jezusa. Pan dostrzega w nas możliwości, których nasza przeszłość nie jest w stanie przewidzieć. Przesłanie Chrystusa nie jest zatem jedynie zaproszeniem do stania się nieco lepszą wersją samych siebie; jest to wezwanie, by powstać, zostawić za sobą wszystko, co trzyma nas w naszej starej „celnicy”, i rozpocząć nowe życie z Nim. Każde autentyczne „tak” na wezwanie „Pójdź za mną” jest rewolucją, ponieważ gdy Chrystus staje się centrum, nic w naszym życiu nie może pozostać dokładnie tam, gdzie było wcześniej. Zastanówmy się: kiedy Jezus mówi do mnie: „Pójdź za mną”, czy jestem gotów pozwolić, by te słowa naprawdę zrewolucjonizowały moje życie, pozwalając Mu zmienić moje priorytety, przywiązania, plany i sam środek mojej egzystencji?
Don Giorgio
