60 lat służby Bogu i ludziom
Siostra Rosa, 26 listopada świętowała w Berlinie Kreuzberg swój jubileusz 60-lecia życia zakonnego. Ze względu na obostrzenia sanitarne nie było wielu gości, za to sama uroczystość była bardzo głęboka i podniosła. Ostra Rosa większość swojego życia zakonnego spędziła służąc głuchoniemym i organizując duszpasterstwo dla nich. Działalność tę przerwał coronavirus, dlatego największym życzeniem jubileuszowym s. Rosy jest jak najszybszy powrót do spotkań z ludźmi, którzy jej potrzebują. Sama s. Rosa tak wspomina swoją pracę: „Już od 1988 roku niesłyszący zaczęli oficjalnie przychodzić do naszej kaplicy i do Sali, gdzie mogli modlić się i spotkać osoby, które ich rozumieją. Początkowo zajmowała się nimi tylko s. Chrystiana, która jako również niesłysząca otrzymała propozycję takiej posługi od prezesa głuchoniemych w naszej diecezji. Po dwóch latach, w 1990 ja dołączyłam do s. Chrystiany i jej wspólnoty osób niesłyszących. Na początku nie rozumiałam ich, nie znałam języka migowego, musiałam się go uczyć od podstaw. Zauważyłam jednak podczas tej pracy, że to nie znajomość języka jest tu najważniejsza, ale serce i chęć zrozumienia ich sytuacji. Na tej płaszczyźnie rozumieliśmy się dobrze. Może dlatego, że co prawda nie jestem głuchoniema, ale również jestem niepełnosprawna. W dzieciństwie straciłam nogę i od tego czasu używam protezy. Myślę, że to doświadczenie pomaga mi lepiej zrozumieć problemy innych. Oni pomimo, że mają swoje rodziny i swoje życie, czują się samotni i jakby trochę wykluczeni z normalnego świata. Jeszcze przed pandemią organizowaliśmy raz w miesiącu Mszę św. W języku migowym, a po Mszy było spotkanie przy kawie i wspólne rozmowy. Wszyscy przychodzili na te spotkania bardzo chętnie, bo czuli się tu całkowicie przyjęci i zrozumiani. Również poza Mszą św. Utrzymywaliśmy ze sobą kontakty. Przychodzili do mnie zawsze, gdy potrzebowali pomocy, gdy trzeba było gdzieś zadzwonić, albo gdy czegoś nie rozumieli, np. w sprawach urzędowych. Chętnie im pomagałam i załatwiałam razem z nimi różne ich sprawy. Teraz już drugi rok nie mam możliwości się z nimi spotkać. W naszym domu, gdzie mieszkam znajduje się dom starców, gdzie jest dwoje moich podopiecznych. Z nimi spotykam się regularnie. Rozmawiamy, modlimy się, gramy wspólnie. Sama też ostatnio mam problemy ze zdrowiem, ale cały czas żyję nadzieją, że będę mogła jeszcze służyć moim ludziom”. SMI
Przed tronem Maryi
W niedzielę, 21 listopada, odbyła się kolejna pielgrzymka sióstr Maryi Niepokalanej do Matki Bożej Strażniczki Wiary w Bardzie. Tradycja tego pielgrzymowania sięga początków Zgromadzenia. W czasie, gdy młoda, mała wspólnota zaczęła się formować, wyszło zarządzenie rządowe o likwidacji zakonów (Kulturkampf). Siostry zdawały sobie sprawę, że jest to sytuacja beznadziejna, dlatego podjęły trud pielgrzymowania do Matki Bożej, by prosić o cud ocalenia. Po kilkudniowej, intensywnej modlitwie, powróciły do klasztoru i w tym samym czasie otrzymały decyzję państwową, że mogą pozostać w klasztorze i nie będą sekularyzowane. Po tym wydarzeniu, siostry złożyły obietnicę, że każdego roku będą pielgrzymować przed tron Maryi, by dziękować za ocalenie Zgromadzenia. Jest to teraz dla nas okazja do dziękowania za wszystkie łaski, jakie otrzymało Zgromadzenie w swojej historii i za łaski, które otrzymuje każda siostra. Pomimo nadal rozwijającej się pandemii, siostry licznie przybyły do Sanktuarium Maryi Strażniczki Wiary w Bardzie. Podczas uroczystej Mszy św. i w modlitwie różańcowej dziękowały za opiekę Maryi i prosiły o silną wiarę na przyszłość. Obostrzenia sanitarne nie pozwalały ucałować figury Matki Bożej, jednak Ksiądz Proboszcz wystawił ją przed ołtarz, byśmy mogły oddać Maryi cześć przez modlitwę i gesty szacunku. Po długim czasie mogłyśmy znowu być razem a Maryja była wśród nas i z nami. SMI
Piękny język
Chciałabym podzielić się moimi doświadczeniami z podróży podczas sezonu epidemicznego! Po tym ogromnym kryzysie Covid-19 wszystko na świecie zostało dotknięte; społecznie, ekonomicznie i religijnie całkowicie zmieniło się w kwestii oddawania czci Bogu. Tak więc w środku tego ciężkiego czasu, otrzymałam szansę podróżowania do Europy w sprawach Zgromadzenia, a także na wakacje. Niespodziewanie podróżowałam w trzech krajach jednocześnie z powodu problemu z moją wizą do Włoch, która opóźniła się z powodu decyzji urzędowych. Swoją podróż z Tanzanii rozpoczęłam 15 października 2021 roku i najpierw dotarłam do Polski, potem do Berlina, a na koniec do Rzymu/Włoch. Mogę przyznać, że język, jedność i miłość są wartościami, które przyczyniły się do dobrej komunikacji z Siostrami, które spotkałam w Europie, było to bardzo zabawne i interesujące, nie znałam języka polskiego ani niemieckiego, ale kiedy tam byłam, nie czułam różnicy krajów, to było tak, jakbym była w Tanzanii. Porozumiewałam się z Siostrami za pomocą gestów, zwłaszcza gdy w pobliżu nie było nikogo, kto mógłby przetłumaczyć i rozumiałyśmy się dobrze i obie byłyśmy bardzo szczęśliwe. Siostry były tak zainteresowane, że zadawały mi wiele różnych pytań dotyczących naszego Regionu i ogólnie życia w Tanzanii. Starałam się odpowiadać i wyjaśniać wszystkie rzeczy, które chciały wiedzieć o życiu naszego Zgromadzenia w naszym Regionie i były bardzo szczęśliwe. Jedna rzecz była dla mnie niesamowita: na przykład komunikowałam się z Siostrą Luką po niemiecku używając tłumacza Google w moim telefonie, aby przekazać Siostrom moją wiadomość z podziękowaniem, a następnie po wysłaniu wiadomość została przeczytana i informacja zwrotna była dobra. Ogólnie rzecz biorąc, cieszyłam się moim czasem w Europie ucząc się wielu rzeczy od moich współsióstr w Polsce, w Niemczech i w Rzymie. Dla mnie mogę powiedzieć, że każdy dzień jest dniem uczenia się i wzrastania. Miłość i jedność idą razem i mają wielką moc, ponieważ przez nie zawsze jesteśmy połączone razem, niezależnie od naszych tradycji, języka i koloru skóry. S.M. Agnes Mwanajimba Region - Tanzania
Nowenna – 7 tydzień
Syn Człowieczy przyszedł odszukać i zbawić to, co zginęło. Tymi Słowami Dobrej Nowiny przejął się referent policji wrocławskiej, Pan Uhden, gorliwy katolik. Kiedy biskup Henryk Förster był proboszczem parafii w Kamiennej Górze, pracownik policji pełnił urząd burmistrza. Owocnie współpracował z proboszczem. Przyjacielskie relacje z Kamiennej Góry pozostały, kiedy obaj awansowali do Wrocławia. Dnia 19 I 1854r. były burmistrz przekazał biskupowi sprawozdanie o tragicznej sytuacji moralnej wśród służących. Wysunął projekt, aby jeden z katolickich duchownych zorganizował schronisko dla służących katolickiego wyznania, aby nie musiały udawać się na nocleg do podejrzanych miejsc. Proponował też, aby zorganizować stowarzyszenie katolickich kobiet, które znając dobrze potrzeby dziewcząt, wspierałyby duszpasterza służących. Książę biskup Förster przekazał ten raport dziekanowi wrocławskiemu księdzu Maciejowi Thielowi, proboszczowi parafii Bożego Ciała we Wrocławiu. Ksiądz dziekan po zasięgnięciu opinii wrocławskich proboszczów, odpowiedział Ordynariuszowi, iż widzi pożytek z założenia stowarzyszenia dla służących Biskup Förster polecił Dziekanowi, aby zwołał konferencję dziekańską dla przedyskutowania sprawy powstania nowego duszpasterstwa i wyznaczenia spośród księży odpowiedniego kapłana dla organizacji schroniska dla służących i troski nad nimi. Wszyscy księża jednogłośnie wybrali ks. Jana Schneidera, dla zorganizowania schroniska dla Podniesienia Moralnego Służących Dziewcząt. Ksiądz Jan Schneider na propozycję księży odpowiedział zdecydowanie „tak”. Liczył w tym czasie zaledwie 30 lat życia, z tego 5 lat kapłaństwa. Ks. Jan Schneider zapoznał swych parafian z problemem dziewcząt służących i zwrócił się o pomoc do swych parafianek, które z autopsji znały warunki pracy dziewcząt i młodych kobiet we Wrocławiu. Siedem odważnych członkiń parafii św. Macieja utworzyło zarząd nowej Fundacji Maryjnej z księdzem Janem Schneiderem jako prezesem. Na dobry początek fundacja wynajęła dwa pokoje dla dziewcząt w kamienicy koło kościoła św. Krzyża, tej samej, w której mieszkał nasz Założyciel w czasie studiów uniwersyteckich. Każdej z członkiń Zarządu ksiądz Schneider zlecił opiekę nad jedną z dzielnic miasta. Szczególną uwagę kobiety zwróciły na dworce kolejowe, ponieważ to tam przybywały dziewczęta poszukujące pracy w wielkim mieście i tam narażone były na trafienie w ręce stręczycieli. Na dworzec Górnośląski (dziś to Wrocław Główny) przyjeżdżały dziewczęta z Górnego Śląska i Opolszczyzny, na Dworzec Świebodzki z pogórza Sudeckiego a na Dworzec Marchijski z kierunku Zgorzelca. W połowie października 1854r. Sługa Boży dał biskupowi Försterowi do zatwierdzenia statuty opracowane przez Zarząd Fundacji, które ordynariusz wrocławski bez wahania zatwierdził. Następnie ksiądz Jan przekazał statuty do zaopiniowania urzędowi policji. Dokument został zatwierdzony przez policję w dniu św. Elżbiety Węgierskiej, wielkiej apostołki dzieł miłosierdzia. W dniu 14 XI 1854r. ksiądz Założyciel zamieścił w Śląskiej Gazecie Kościelnej apel do duchowieństwa oraz świeckich pod tytułem Wołanie o pomoc. Artykuł ukazał główny cel Fundacji: przygotowanie do życia i danie wykształcenia biednym dziewczętom które stanęły nad przepaścią zepsucia moralnego. Tragedią było to, że wiele dziewcząt wiejskich, wskutek braku należnej opieki, braku pracy, noclegu, nieznajomości życia w mieście, stało się ofiarami uwodzicieli. Trudne warunki życia bywały powodem ich przestępstw, które kończyły się więzieniem . W apelu tym autor ujawnił projekt kupna domu w tym celu, aby mogły w nim zamieszkać służące, które poszukują zatrudnienia, dopóki nie znajdą odpowiedniej pracy. Dom ten byłby w stanie uratować je od demoralizacji. Miał szanse nabycia takiego domu za 10000 talarów. Na jego apel odpowiedziało pozytywnie wiele osób o dobrym i wrażliwym sercu niezależnie od wyznania. Ksiądz Jan Schneider zaproponował, aby patronką utworzonego Stowarzyszenia Kościelnego dla opieki na Służącymi została Matka Boża Niepokalanie Poczęta oraz św. Róża z Limy, tercjarka Zakonu Dominikańskiego, Świętem patronalnym miał zostać 8 grudnia – Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Dnia 8 grudnia 1854 roku członkinie Stowarzyszenia, rodziny wspierające dzieło i same dziewczęta służące przystąpiły w kościele Najświętszego Imienia Jezus sakramentu pokuty i do generalnej Komunii świętej a potem poświeciły się Matce Bożej Niepokalanie Poczętej jako swej patronce, zawierzając siebie i przyszłość dzieła Bożej Rodzicielce. Jakie miejsce w moim życiu zajmuje Matka Boża? S.M. Elżbieta Cińcio