gru 13, 2025 | CHLEB POWSZEDNI
Trzecia niedziela Adwentu
Czytania: Izajasz 35:1–6a, 10; List św. Jakuba 5:7–10; Ewangelia św. Mateusza 11:2–11
Trzecia niedziela Adwentu zachęca nas do radowania się nadzieją, która już teraz wypełnia się na naszych oczach. Wołanie Izajasza: „Bądźcie silni, nie lękajcie się!” zapewnia nas, że Bóg nie zwleka z powodu obojętności – On zdecydowanie przychodzi, aby zbawić, uzdrowić i przywrócić to, co zostało zniszczone. Święty Jakub pomaga nam zrozumieć, jak należy czekać: z cierpliwym sercem, mocną nadzieją, opierając się pokusie narzekania lub wzajemnego zgorzknienia. Adwentowa cierpliwość nie jest bierną rezygnacją, ale cichą siłą zakorzenioną w zaufaniu. W Ewangelii pytanie Jana Chrzciciela odzwierciedla nasze własne chwile zwątpienia, a odpowiedź Jezusa jest uderzająco konkretna: życie ulega przemianie, cierpienie zostaje dotknięte, a ubodzy otrzymują dobrą nowinę. Obecność Jezusa przemienia samą rzeczywistość. Ta niedziela przypomina nam, że radość adwentowa wynika z uznania, że zbawienie nie jest tylko obietnicą – ono już się dokonuje. Błogosławieni są ci, którzy nie potykają się o sposób, w jaki Bóg przychodzi, ale uczą się widzieć, czekać i radować się, gdy Jego zbawcza obecność przemienia świat i nasze serca. Zastanówmy się: Adwent jest czasem cierpliwej i radosnej nadziei, kiedy uczymy się rozpoznawać Boga już działającego wśród nas, umacniającego przerażone serca i przemieniającego życie poprzez zbawczą obecność Chrystusa.
Don Giorgio
gru 13, 2025 | AKTUALNOŚCI
9 grudnia w Raciborskim Centrum Kultury odbyła się uroczysta gala w ramach XXIII Dni Księdza Prałata Stefana Pieczki, podczas której wręczono medale „Unitas in Veritate”. Wyróżnienie to przyznawane jest osobom szczególnie zasłużonym dla wspólnoty lokalnej oraz życia publicznego, które swoją postawą, działaniem i zaangażowaniem wcielają w życie wartości jedności i prawdy.
Medal „Unitas in Veritate” – czyli „Jedność w Prawdzie” – jest prestiżowym wyróżnieniem, którego celem jest docenienie tych, którzy poprzez swoją codzienną pracę, działalność społeczną, edukacyjną czy religijną przyczyniają się do rozwoju wspólnot lokalnych oraz kształtowania pozytywnych postaw społecznych. Przyznanie medalu symbolizuje nie tylko uznanie za konkretne osiągnięcia, ale także podkreśla znaczenie konsekwentnego działania zgodnego z wartościami moralnymi i duchowymi.
Decyzją Kapituły Medalu im. Księdza Prałata Stefana Pieczki jedną z uhonorowanych została s. M. Paulina Szczepańczyk SMI. Nagrodę otrzymała za ogromny wkład w szerzenie kultu służebnicy Bożej s. Dulcissimy Hoffmann SMI oraz za tworzenie i umacnianie atmosfery duchowej na ziemi raciborskiej, o czym w swojej laudacji mówiła pani Aleksandra Gamrot.
W imieniu laureatki podziękowania za przyznane wyróżnienie złożyła s. dr Elżbieta Cińcio SMI, podkreślając, że wiadomość o nagrodzie bardzo siostrę Pauliną wzruszyła. Ze względu na stan zdrowia s. Paulina nie mogła wziąć udziału w uroczystości osobiście, jednak przekazała serdeczne podziękowania za docenienie jej długoletniej posługi.
Uroczystość zgromadziła przedstawicieli władz samorządowych, środowisk kościelnych, instytucji kultury oraz mieszkańców regionu. W wydarzeniu brały udział także Siostry Maryi Niepokalanej ze wspólnoty w Raciborzu oraz raciborskiego Brzezia, gdzie s. Paulina przez wiele lat pełniła swoją posługę. Gala była także okazją do refleksji nad wartościami, które przyświecały życiu i posłudze ks. prałata Stefana Pieczki – jednością, prawdą i odpowiedzialnością za drugiego człowieka.
Na zakończenie wręczenia prestiżowych nagród wszystkim laureatom gratulował prezydent miasta Raciborza Jacek Wojciechowicz.
Wspaniałym punktem tego wieczoru był koncert raciborskich muzyków. Na scenie zabrzmiał koncert „E Lucevan le Stelle” w wykonaniu Tomasza Jedza i Arkadiusza Popławskiego.
Gratulujemy s. M. Paulinie Szczepańczyk SMI prestiżowego wyróżnienia, będącego wyrazem wdzięczności wspólnoty za jej długoletnią posługę, oddanie sprawom służebnicy Bożej s. M. Dulcissimy Hoffmann SMI oraz za nieustanną troskę o życie duchowe mieszkańców i szerzenie wartości duchowych i moralnych.
s. Małgorzata Cur SMI
gru 13, 2025 | CHLEB POWSZEDNI
Święta Łucja, dziewica, męczennica
Sobota drugiego tygodnia Adwentu
Adwent pogłębia nasze pragnienie najbardziej intymnej obietnicy wiary: życia i odpoczynku w przyjaźni z Bogiem. Słowa „Błogosławiony ten, kto cię ujrzał i zasnął w twojej przyjaźni” wyrażają nie tylko nadzieję na życie wieczne, ale także ciche pragnienie serca, by całkowicie należeć do Pana. Święta Łucja uosabia tę tęsknotę z jasną przejrzystością, jej życie i męczeństwo ujawniają duszę tak zakorzenioną w przyjaźni z Chrystusem, że nawet cierpienie nie mogło zgasić jej światła. Adwent zachęca nas do pielęgnowania tego samego pragnienia: nie tylko czekania na przyjście Boga, ale także wzrostu w relacji tak realnej, że podtrzymuje nas w życiu i pociesza nawet w śmierci. Tęsknota za Chrystusem w Adwencie oznacza pragnienie przyjaźni, która nadaje sens każdej chwili i daje pokój naszemu ostatecznemu odpoczynkowi, ufając, że Ten, który przychodzi, już zbliża się w miłości. Zastanówmy się: Adwent jest czasem tęsknoty za głęboką przyjaźnią z Chrystusem, za tak prawdziwą bliskością, która oświeca nasze życie i daje pokój naszemu ostatecznemu odpoczynkowi w Nim.
Don Giorgio
gru 12, 2025 | CHLEB POWSZEDNI
Matka Boża z Guadalupe
Czytanie: Zachariasz 2:14-17
Adwent, widziany przez pryzmat proroctwa Zachariasza i oświecony przez Matkę Bożą z Guadalupe, jest radosną świadomością, że Bóg pragnie nie tylko odwiedzić swój lud, ale także zamieszkać wśród nas w trwałej, czułej bliskości. „Radujcie się… bo przychodzę, aby zamieszkać pośród was” – mówi Pan, ujawniając, że Jego obecność nie jest odległa ani sporadyczna, ale intymna, rodzinna i przemieniająca. Maryja z Guadalupe uosabia tę obietnicę: przychodzi jako Matka, która nosi Boga z nami, zbliżając się do ubogich, zranionych, zapomnianych i zapewniając ich, że Niebo pochyla się nisko, aby towarzyszyć im w życiu. Adwent zaprasza nas do życia w tej oczekiwaniu, nie w biernym oczekiwaniu, ale w aktywnym przyjmowaniu, przygotowując miejsce w naszych sercach, gdzie Bóg może znaleźć dom i gdzie Jego obecność może przekształcić nasze lęki w ufność, naszą samotność w komunię, a nasze zwyczajne dni w miejsca, gdzie naprawdę mieszka Emmanuel. Zastanówmy się: Adwent, w tej refleksji, jest radosnym oczekiwaniem, że Bóg pragnie zamieszkać osobiście i na stałe wśród swojego ludu, przemieniając nasze życie swoją bliskością i zapraszając nas do przygotowania miejsca na przyjęcie Emmanuela.
Don Giorgio
gru 10, 2025 | CHLEB POWSZEDNI
Czwartek drugiego tygodnia Adwentu
Czytanie: Izajasz 41:13-20
Kiedy Bóg bierze nas za rękę, jak opisuje Izajasz, to co wydawało się jałowe staje się żyzne, a to, co wydawało się beznadziejne, zaczyna przepełniać się życiem. W Adwencie stoimy przed obietnicą, która może przemienić pustkowia w ogrody, a pustynie w płynące źródła. Bóg nie tylko poprawia nasze warunki życia, ale odnawia je u samych korzeni, sadząc w miejscach, które kiedyś uważaliśmy za martwe. Tam, gdzie strach nas wysuszył, On wlewa pewność siebie; tam, gdzie grzech nas wysuszył, On przynosi łaskę, która płynie jak rzeki. Adwent przypomina nam, że boska interwencja nie jest subtelna, jest twórcza, obfita i zaskakująca, jak cedry i drzewa oliwne wyrastające tam, gdzie kiedyś wiał piasek. Mesjasz przychodzi nie tylko po to, aby rozwiązać problemy, ale także po to, aby stworzyć w nas nowy świat, w którym nadzieja znów rozkwita. Zastanówmy się: Adwent to okres, w którym Bóg wkracza w naszą jałowość i rozpoczyna dzieło odnowy, zamieniając suchość w płynącą łaskę i zasiewając nadzieję tam, gdzie życie wydawało się kiedyś niemożliwe.
Don Giorgio
