Sobota, 5 sierpnia
Sobota 17. tygodnia czasu zwykłego Poświęcenie bazyliki Najświętszej Maryi Panny Większej Pierwsza sobota: Zawierzmy się Niepokalanemu Sercu Maryi Pierwsze czytanie - Księga Kapłańska 25:1,8-17 "To ma być dla was jubileusz... Jubileusz będzie dla was świętością, będziecie jedli to, co pochodzi z pól". Jubileusz to łaska. To łaska wolności, której Bóg udziela wszystkim w rodzinie Bożej. To łaska wolności od zaciągniętych długów. To łaska wolności od zobowiązań, które zaciągnąłem w ciągu ostatnich siedmiu lat. Bóg stoi przede mną i bierze odpowiedzialność za wszystkie długi. Jubileusz jest prawem ustanowionym przez Boga, aby Bóg mógł przejąć ludzką kapryśność z tą boską wielkodusznością. Świętowanie Jubileuszu jest świętowaniem wolności. To święto wolności synów i córek Bożych. "Ogłosisz ten pięćdziesiąty rok świętym i ogłosisz wyzwolenie wszystkich mieszkańców ziemi". W Starym Testamencie przypominało to o wyzwoleniu ludu Bożego z Egiptu. W Nowym Testamencie przypomina o wyzwoleniu dokonanym przez Jezusa poprzez Jego ofiarę. To wyzwolenie, które uzyskaliśmy dzięki Jego krwi, musi być kontynuowane w naszym życiu poprzez świętowanie Jubileuszu. Tak więc Jubileusz jest sposobem na rozszerzenie wyzwolenia, którym cieszyliśmy się od Boga, na wszystkich wokół nas. Zastanówmy się: Czy rozszerzam wyzwolenie, które Jezus zdobył dla mnie, na innych wokół mnie?
Piątek, 4 sierpnia
Święty Jan Maria Vianney, kapłan Piątek 17. tygodnia czasu zwykłego Pierwsze czytanie - Ezechiela 3:17-21 "Jeśli jednak ostrzeżesz człowieka prawego, aby nie grzeszył, a on powstrzyma się od grzechu, będzie żył dzięki twojemu ostrzeżeniu, a ty również ocalisz swoje życie". Bóg daje nam zadanie troszczenia się o innych. Słowo Boże musi być przekazywane innym, aby mogli je zachować. Musimy przekazywać Słowo Boże w Jego imieniu Pan mówi: "Ilekroć usłyszysz słowo ode Mnie, ostrzegaj ich w Moim Imieniu". Tak więc najpierw musimy słuchać Boga, aby usłyszeć, co On mówi, a następnie musimy przekazywać innym. Ponieważ wszyscy mamy powołanie strażnika Domu Izraela. Mamy powołanie bycia strażnikiem drugiego. Musimy troszczyć się o innych. Troszcząc się o innych, możemy również ocalić samych siebie. Najlepszym sposobem troski o drugiego jest świadectwo Słowa Bożego, którego słuchamy. Zastanówmy się: Czy jestem strażnikiem Ludu Bożego poprzez bycie świadectwem Słowa Bożego?
Czwartek, 3 sierpnia
Czwartek 17 tygodnia czasu zwykłego Pierwsze czytanie - Księga Wyjścia 40:16-21,34-38 "Bo obłok Pański spoczywał na przybytku w dzień, a ogień świecił w obłoku w nocy, aby widział cały dom Izraela. I tak było na każdym etapie ich podróży". Piękny obraz Boga towarzyszącego wędrówce ludu Bożego do ziemi obiecanej. Mojżesz budujący przybytek według wskazówek Pana. Słowo Boże mówi: "Mojżesz uczynił dokładnie tak, jak mu polecił Pan". Kiedy robimy dokładnie to, co mówi Pan, stajemy się przybytkami, które wypełnia chwała Boża. To towarzyszenie Panu w naszej podróży jest wspaniałe. Słowo Boże mówi, że obecność Boga była obecna na każdym etapie ich podróży. A lud Boży nie miał swoich planów. Czytamy: "Na każdym etapie ich podróży, ilekroć obłok wznosił się z przybytku, synowie Izraela wznawiali swój marsz". Tak więc to nie ich plany ich prowadziły. Ale obecność Pana, która ich prowadziła. "Jeśli obłok się nie podnosił, czekali i nie maszerowali, dopóki się nie podniósł". Czekali. Zaufanie do Bożego planu. Piękno czekania jest pięknem zaufania Panu. Zastanówmy się: Ile mam cierpliwości w oczekiwaniu na odpowiedź Pana?