wrz 26, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Sobota 25. tygodnia okresu zwykłego
Święci Kosma i Damian, męczennicy
Sobotnie wspomnienie Najświętszej Maryi Panny
Ewangelia: Łk 9,43-45 W dzisiejszej Ewangelii, podczas gdy wszyscy są zdumieni czynami Jezusa, On kieruje uwagę swoich uczniów na coś, o czym woleliby nie słyszeć: „Syn Człowieczy zostanie wydany w ręce ludzi”. Uczniowie nie rozumieją tego i, co istotne, „bali się zapytać Go”, co miał na myśli. Ich strach przed cierpieniem uniemożliwia im głębsze wejście w tajemnicę Jezusa. Często reagujemy w ten sam sposób: cierpienie nas przeraża, a naszym instynktem jest unikanie go, zaprzeczanie mu lub proszenie Boga, by natychmiast je usunął. Jednak Jezus nie uczy nas kochać cierpienia samego w sobie; uczy nas, byśmy się go nie bali, ale byśmy radzili sobie z nim poprzez miłość. Właśnie to uczyni podczas swojej Męki: zdradzie odpowie wiernością, przemocy – przebaczeniem, opuszczeniu – oddaniem się Ojcu, a śmierci – miłością silniejszą niż śmierć. Maryja podąża tą samą drogą, pozostając blisko swojego Syna, nawet gdy ta bliskość prowadzi ją pod krzyż. Święci Kosma i Damian, znani z tego, że oddali swoją posługę uzdrawiania innym, a ostatecznie oddali życie w męczeństwie, również przypominają nam, że miłość nie ucieka, gdy pojawia się cierpienie. Powinniśmy łagodzić cierpienie, kiedy tylko możemy, ale gdy nie da się go usunąć, miłość wciąż może w nie wkroczyć, towarzyszyć mu i przemieniać sposób, w jaki się je przeżywa. Cierpienie staje się najbardziej przerażające, gdy zmagamy się z nim w samotności; gdy przyjmujemy je wraz z Chrystusem i jesteśmy otoczeni miłością, może ono stać się miejscem komunii, ofiarowania się, uzdrowienia, a nawet nadziei. Zastanówmy się: kiedy cierpienie wkracza w moje życie lub życie kogoś mi bliskiego, czy pozwalam, by strach skłonił mnie do wycofania się, czy też proszę Chrystusa o odwagę, by stawić mu czoła z obecnością, wiarą i miłością?
Don Giorgio
wrz 25, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Piątek 25. tygodnia okresu zwykłego
Ewangelia: Łk 9,18-22 W dzisiejszej Ewangelii Piotr udziela zdecydowanej odpowiedzi na pytanie Jezusa: „A wy za kogo mnie uważacie?”: „Za Chrystusa Bożego”. Jednak zaraz potem Jezus zaczyna mówić o odrzuceniu, cierpieniu, śmierci i zmartwychwstaniu. To tak, jakby mówił Piotrowi: udzieliłeś właściwej odpowiedzi, ale musisz jeszcze odkryć, co ta odpowiedź naprawdę oznacza. To właśnie poprzez Mękę należy spotkać Chrystusa Bożego. Nie możemy w pełni poznać Jezusa jedynie poprzez Jego cuda, pocieszenia, nauki czy chwile chwały; musimy również spotkać Go jako Tego, który kocha aż do cierpienia, który pozostaje wierny, gdy jest odrzucany, który oddaje Siebie, gdy jest zraniony, i który przemienia samą śmierć poprzez miłość ofiarną. Męka Pańska objawia, jakim Chrystusem On jest: nie Mesjaszem, który unika ludzkiego cierpienia, ale Tym, który wkracza w jego najgłębszą ciemność i wypełnia ją miłością Boga. To zmienia również sposób, w jaki rozumiemy nasze własne chwile męki, nasze cierpienia, odrzucenie, rozczarowania, poświęcenia i straty. Nie są one z natury dobre, ani nie musimy ich szukać, ale gdy zjednoczymy się z Chrystusem, mogą stać się uprzywilejowanymi miejscami spotkania z Nim. Tam możemy odkryć Chrystusa, którego sama pociecha nigdy by nam nie objawiła: Chrystusa, który pozostaje, niesie, przebacza, poddaje się i wreszcie zmartwychwstaje. Wyznanie Piotra staje się pełne dopiero wtedy, gdy w Ukrzyżowanym i Zmartwychwstałym Panu rozpoznaje się „Chrystusa Bożego”; podobnie nasza wiara dojrzewa, gdy odkrywamy, że poprzez Mękę możemy głębiej wejść w tajemnicę tego, kim naprawdę jest Chrystus. Zastanówmy się: kiedy przechodzę przez cierpienie, odrzucenie lub poświęcenie, czy potrafię uznać to za miejsce, w którym mogę głębiej spotkać Chrystusa Bożego, który przez Krzyż wszedł w chwałę Zmartwychwstania?
Don Giorgio
wrz 24, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Czwartek 25. tygodnia okresu zwykłego
Ewangelia: Łk 9,7-9 Dzisiejsza Ewangelia pozwala nam zajrzeć do zmartwionego serca Heroda Tetrarchy. Słyszy on o wszystkim, co czyni Jezus, i wpada w zakłopotanie: jedni twierdzą, że zmartwychwstał Jan Chrzciciel, inni – że pojawił się Eliasz, a sam Herod pyta: „Kim jest ten człowiek, o którym słyszę takie wieści?”. Uciszył Jana, skazując go na ścięcie, ale nie udało mu się uciszyć pytań w swoim własnym sercu. W Herodzie panuje wewnętrzne napięcie: coś w nim wciąż jest niespokojne, poszukujące, ciekawe, a może nawet pociągane ku prawdzie. Przypomina nam to, że nawet w człowieku, który popełnił poważne błędy, może pozostać wewnętrzna skłonność ku dobru, głos wzywający serce do nawrócenia. Bóg nie rezygnuje łatwo z ludzkiego serca. Nasz niepokój po popełnieniu zła, powracające pytania, niezadowolenie z pewnych wyborów czy pragnienie spotkania z czymś lepszym mogą stać się otworami, przez które działa łaska. Jednak samo wewnętrzne napięcie nie jest nawróceniem. Herod „pragnął ujrzeć Jezusa”, a jednak później, podczas Męki Pańskiej, samo ujrzenie Jezusa nadal nie wystarczyło, by go przemienić. Decydującym krokiem jest pozwolenie, by nasza ciekawość Chrystusa przerodziła się w otwartość na Chrystusa, a nasz niepokój – w przemianę serca i życia. Dobro w nas nie może pozostać jedynie niespokojnym głosem; trzeba pozwolić, by poprowadziło nas ku prawdzie, ku nawróceniu, a ostatecznie ku samemu Jezusowi. Zastanówmy się: kiedy odczuwam wewnętrzne napięcie związane z moimi wyborami, czy je tłumię, czy też dostrzegam w nim zaproszenie od Boga, by szukać prawdy, zmienić to, co wymaga zmiany, i zbliżyć się do Chrystusa?
Don Giorgio
wrz 23, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Święty Pius z Pietrelciny (Ojciec Pio), kapłan
Środa 25. tygodnia okresu zwykłego
Ewangelia: Łk 9,1-6
W dzisiejszej Ewangelii Jezus wysyła Dwunastu, by głosili Królestwo Boże, i udziela im uderzającej instrukcji: „Nie bierzcie nic na drogę”. Żadnej laski, żadnej torby, żadnego chleba, żadnych pieniędzy, nawet drugiej tuniki. Droga ucznia jest zatem, w głębokim sensie, drogą bez bagażu, ponieważ bycie uczniem wymaga od nas odkrycia, że nasze najgłębsze bezpieczeństwo nie leży w tym, co nosimy, ale w Tym, który nas posyła. Jezus nie naucza po prostu materialnego ubóstwa; kształtuje serca na tyle wolne, by polegać na Bogu. Możemy nosić ze sobą wiele niewidzialnych torb: naszą potrzebę kontroli, nasze plany, reputację, dawne sukcesy, lęki, oczekiwania oraz uparte wymaganie, by wszystko było zagwarantowane, zanim ruszymy naprzód. To wszystko może stać się cięższe niż dobra materialne i uniemożliwić nam swobodną wędrówkę z Chrystusem. Święty Pius z Pietrelciny przypomina nam, że prawdziwa siła ucznia wynika z głębokiej jedności z Bogiem poprzez modlitwę, Eucharystię, pojednanie, ofiarę i zaufanie. Jego posługa przyniosła niezwykłe owoce nie dlatego, że polegał na światowych zasobach, ale dlatego, że pozwolił sobie stać się narzędziem w rękach Boga. Jezus wysyła nas z mniejszym bagażem, abyśmy mogli odkryć, że On sam jest więcej niż wystarczający. Uczeń podróżuje z lekkim bagażem, ponieważ skuteczność misji nie zależy ostatecznie od tego, co posiadamy, ale od tego, jak całkowicie pozwalamy, by moc i łaska Chrystusa działały poprzez nas. Zastanówmy się: co wciąż noszę ze sobą – dobra materialne, lęki, plany, przywiązania czy potrzebę kontroli – co uniemożliwia mi swobodną wędrówkę jako ucznia, który ufa, że Chrystus jest wystarczający?
Don Giorgio
wrz 22, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Wtorek 25. tygodnia okresu zwykłego
Ewangelia: Łk 8, 19-21 W dzisiejszej Ewangelii, gdy Jezus dowiaduje się, że Jego matka i krewni czekają, by się z Nim spotkać, odpowiada: „Moja matka i moi bracia to ci, którzy słuchają słowa Bożego i je wypełniają”. Jezus nie dystansuje się od Maryi; wręcz przeciwnie, ujawnia najgłębszy powód jej bliskości z Nim. Zanim Maryja nosiła w łonie Słowo, które stało się ciałem, przyjęła Słowo Boże z wiarą i odpowiedziała: „Niech mi się stanie według twego słowa”. Jezus objawia w ten sposób nowy rodzaj relacji, wykraczający poza więzy krwi, narodowość, kulturę czy przynależność społeczną: Słowo Boże czyni nas rodziną Bożą. Stajemy się braćmi i siostrami Chrystusa nie tylko poprzez słuchanie tej samej Ewangelii, ale poprzez pozwolenie, by to Słowo kształtowało nasz sposób życia. Kiedy to samo Słowo uczy nas przebaczać, stajemy się rodziną pojednania; kiedy uczy nas służyć, stajemy się rodziną hojności; kiedy wzywa nas do miłosierdzia, uczymy się patrzeć na siebie nawzajem sercem Ojca. Oznacza to również, że Słowo wyrywa nas z indywidualistycznej wiary. Bóg przemawia do mnie osobiście, ale nigdy nie tylko dla mnie samego; Jego Słowo tworzy wspólnotę i daje mi braci i siostry, których sam bym sobie nigdy nie wybrał. Im głębiej Słowo Boże wnika w nasze serca i staje się naszym sposobem życia, tym głębiej odkrywamy, że przynależność do Boga oznacza również przynależność do siebie nawzajem. Zastanówmy się: czy słucham Słowa Bożego wyłącznie dla siebie, czy też pozwalam, by przemieniło ono sposób, w jaki kocham, przebaczam, służę i odnoszę się do innych jako członkowie jednej rodziny Bożej?
Don Giorgio
